Ин лаҳзаи муносиб буд, ки ба марде, ки зоҳиран бо замин тамом карда буд, нишон диҳад, ки осмон чӣ гуна аст. Ҳамин тавр, дар ҳикмати аҷиби Худо Ӯ ба ин марди муборак, дар ин қисмати мушаххаси роҳи заминии худ, Исоро дар он ҷо бубинад ва бишнавад; ва сипас ӯ ба замин бармегардад, ба саҳнае, ки Масеҳ аз он ҷо ронда шуда буд, ва дар он ҷо ӯ аз нав кофӣ будани файзи Масеҳро меомӯзад.
Ҳама чизе ки мо дорем, дар он ҷост. Ҳама чашмаҳо ва захираҳои рӯҳ дар осмонанд. Вақте ки Павлус фуруд омад, ин ҷаҳон пас аз ҷалолҳои беғубори саҳнае, ки ӯ ба он ҷо бурда шуда буд, ба ӯ чӣ қадар хира ва тира менамуд! Ба чӣ гуна душвориҳо ӯ баргашт, ҳама вазифаҳои дилгиркунандаи ҳаёт.
Павлус ин ваҳйи аҷибро дорад, ва сипас ӯ «хор дар ҷисм»-ро мегирад; ва ҳамон тавре ки ӯ «хор дар ҷисм»-ро гирифт, Худованд низ хуб медонад, ки ба мо якеро диҳад, ва мо бе файзи Масеҳ пеш рафта наметавонем: «Файзи Ман барои ту кофӣ аст» калимаи зебоест барои ҷонҳои мо дар ҳама давру замон.
Агар шумо роҳи хеле душвор дошта бошед, оё файзи Масеҳ кофӣ нест? Дасти Масеҳ кофӣ нест? Оҳ, бале! Ҳар қадаре ки мо бештар меомӯзем, ки Ӯ ҳаёти мост, ва мо танҳо дар ин ҷо гузошта шудаем, ва барои Ӯ дар ин ҷо будан, ҳамон қадар амиқтар ҳис мекунем, ки бе Ӯ як қадам ҳам пеш рафта наметавонем. Он гоҳ мо мешунавем, ки Ӯ мегӯяд: «Файзи Ман барои ту кофӣ аст». Худованд одатан душвориро аз байн намебарад, балки қувват медиҳад, ки аз он гузарем. Павлус дар роҳи худ намунаи ин ҳақиқат аст.
