Аз ҷониби: Муаллифи номаълум
«Ҳамаи ғамҳои худро ба Ӯ супоред, зеро Ӯ дар бораи шумо ғамхорӣ мекунад» (1 Петрус 5:7)
Чаро Худованд қудрати Худро зоҳир намекунад ва маро наҷот намедиҳад?
Хуб аст, ки дар хотир дошта бошем, ки ин рӯзи қудрати Масеҳ нест, балки рӯзи ҳамдардии Ӯст. Вақте ки аз обҳои амиқи ранҷу азоб мегузарем, дил метавонад баъзан хоҳиш кунад, ки пурсад:
Чаро Худованд қудрати Худро зоҳир намекунад ва маро наҷот намедиҳад?
Ҷавоб ин аст: Ин рӯзи қудрати Ӯ нест.
Ӯ метавонист аз ин фалокат пешгирӣ кунад, ё метавонист ин бемориро бартараф кунад. Ӯ метавонист ин душвориро бартараф кунад; Ӯ метавонист ин фишорро аз байн барад; ва Ӯ метавонист он чизи азиз ва дӯстдоштаро аз чанголи бераҳмонаи марг наҷот диҳад. Аммо ба ҷои он ки қудрати Худро барои наҷот додани мо зоҳир кунад, Ӯ ба корҳо иҷозат медиҳад, ки роҳи худро тай кунанд ва ҳамдардии ширини Худро ба дили мазлум ва шикаста мерезад. Ӯ ин корро тавре мекунад, ки эътирофро ба вуҷуд меорад, ки мо ҳеҷ гоҳ озмоишро аз даст намедодем, зеро тасаллӣ фаровон аст.
Баъдтар Ӯ қудрати Худро нишон медиҳад; Ӯ шамшери Худро аз ғилоф мебарорад, Ӯ ҳамчун савора бар аспи сафед меояд. Ӯ бозуи Худро бараҳна мекунад; Ӯ қасоси халқи Худро мегирад ва ноҳақиҳои онҳоро абадӣ ислоҳ мекунад.
Ҳоло шамшери Ӯ дар ғилоф аст ва бозуи Ӯ пӯшида. Ин вақти ошкор кардани муҳаббати амиқи дили Ӯст, на қудрати бозуи Ӯ ва на тезии шамшери Ӯ.
Оё шумо аз ин қаноатмандед? Оё ҳамдардии Масеҳ барои дили шумо кофӣ аст, ҳатто дар миёни андӯҳи шадидтарин ва ранҷу азоби сахттарин?
Дили беқарор, рӯҳи бетоқат, иродаи беназорат одамро водор месозад, ки аз озмоиш, фишор, душворӣ гурезад, аммо ин ҳеҷ гоҳ намешуд. Мо бояд дар мактаб аз синф ба синф гузарем, аммо Устод моро ҳамроҳӣ мекунад ва нури чеҳраи Ӯ ва ҳамдардии мулоими дили Ӯ моро дар душвортарин ҳолатҳо дастгирӣ мекунад.
«Зеро чунон ки азобҳои Масеҳ дар мо фаровон аст, ҳамин тавр тасаллии мо низ ба воситаи Масеҳ фаровон аст» (2 Қӯринтиён 1:5); «Ҳамаи ғамҳои худро ба Ӯ супоред, зеро Ӯ дар бораи шумо ғамхорӣ мекунад» (1 Петрус 5:7)
Худо ба мо дар Худаш сулҳеро медиҳад, ки аз фаҳмиши мо берун аст. Мо бо Худо дар муносибат ҳастем; Ӯ паноҳгоҳи мо дар ҳама чиз аст ва ҳодисаҳо Ӯро ба ташвиш намеоранд. Ӯ ҳама чизро медонад ва Ӯ онро пешакӣ медонад. Ҳодисаҳо на тахти Ӯро ва на дили Ӯро ба ларза намеоранд; онҳо ҳамеша мақсадҳои Ӯро иҷро мекунанд. Аммо барои мо Ӯ муҳаббат аст; мо, ба воситаи файз, объекти ғамхории мулоими Ӯ ҳастем.
Ӯ ба мо гӯш медиҳад ва гӯши Худро хам мекунад, то моро бишнавад. Аз ин рӯ, дар ҳама чиз, ба ҷои ташвиш ва вазн кардани ҳама чиз дар дилҳои худ, мо бояд дар дуо, бо илтиҷо ва бо диле, ки худро ошкор мекунад, дархостҳои худро ба Худо пешниҳод кунем. Мо инсонҳое ҳастем, ки аз дили Худо огоҳем ва медонем, ки Ӯ моро комилан дӯст медорад, то ҳатто ҳангоми ба Ӯ муроҷиат кардан, мо аллакай шукргузорӣ кунем, зеро мо аз ҷавоби файзи Ӯ, ҳар чӣ ки бошад, мутмаин ҳастем. Ин дархости мост, ки мо бояд ба Ӯ пешниҳод кунем. Ва ин амри сард нест, ки иродаи Ӯро фаҳмем ва сипас ба назди Ӯ оем; мо бояд бо дархостҳои худ ба назди Ӯ равем. Он намегӯяд, ки шумо он чизеро, ки мепурсед, хоҳед дошт, балки сулҳи Худо дилҳои шуморо нигоҳ медорад.
Мо ба Ӯ эътимод дорем ва сулҳи Ӯ, сулҳи худи Худо, дилҳои моро нигоҳ медорад. Он намегӯяд, ки дилҳои мо сулҳи Худоро нигоҳ медоранд, балки бо гузоштани бори худ бар Ӯ, ки сулҳи Ӯро ҳеҷ чиз халалдор карда наметавонад, сулҳи Ӯ дилҳои моро нигоҳ медорад.
Мо мушкилоти худро ба назди Ӯ мегузорем, ки ҳама чизро ба ӯҳда мегирад ва ҳама чизро пешакӣ медонад. Сулҳи доимии Худои муҳаббат дилҳои моро ором мекунад. Ӯ ба мо сулҳеро медиҳад, ки дар Худаш аст ва аз ҳама фаҳмиш болотар аст (ё ҳадди аққал дилҳои моро бо он нигоҳ медорад), ҳамон тавре ки Худаш аз ҳама ҳолатҳое, ки моро ба ташвиш оварда метавонанд, ва аз дили бечора инсон, ки аз онҳо ба ташвиш омадааст, болотар аст.
Оҳ, чӣ файз! Ҳатто ташвишҳои мо воситаи пур шудани мо аз ин сулҳи аҷиб мебошанд, агар мо донем, ки чӣ тавр онҳоро ба Худо биёрем. Ӯ чӣ қадар ҳақиқӣ аст.
