Ҳаёти беғаразонаи Масеҳ: Намуна барои имондорон имрӯз

«Бигзор ин ақл дар шумо бошад, ки дар Масеҳ Исо низ буд.» (Филиппиён 2:5) «Зеро ки Масеҳ ҳам худро писанд накард.» (Румиён 15:3) Ҳарфҳо дар дили афтода ва ҷаҳони афтода хеле равшан навишта шудаанд — «Ҳама чизи худро меҷӯянд!» Худхоҳӣ қонуни бузурги табиати таназзулёфтаи мост. Вақте ки муҳаббати Худо аз ҷон барканор шуд, ХУД ба курсии холӣ ҷаҳид ва дар он ҷо, дар яке аз шаклҳои доимо тағйирёбандаи худ, ҳукмронӣ мекунад.

Исо барои тақлиди мо, ҳамчун як истиснои бузурги танҳо дар миёни ҷаҳони худхоҳӣ, фарқ мекунад. Тамоми ҳаёти Ӯ як инкори худ буд; як таҷассуми зебои зиндаи он муҳаббате, ки «чизи худро намеҷӯяд.» Ӯ, ки барои дигарон обро ба шароб табдил дод ва барои ҳазорон нафари хаста дар биёбон таъминоти мӯъҷизавӣ дод — чунин қудрати мӯъҷизавиро барои эҳтиёҷоти худ истифода накард.

Дар давоми чил рӯзи васвасаи худ, Ӯ барои худ дастархон нагузошт, барои сари беболиштии худ хайма набардошт. Ду маротиба мо мехонем, ки Ӯ ашк рехтааст — дар ҳеҷ кадоме аз ин ҳолатҳо онҳо барои худаш набуданд. Наздик шудани салиб ва азоби Ӯ, ба ҷои он ки Ӯро дар азобҳои наздикшавандаи худ ғарқ кунад, танҳо ба назар мерасид, ки ваъдаҳои нав ва меҳрубононатарро ба халқи худ баён кунад. Вақте ки душманони Ӯ барои дастгир кардани Ӯ омаданд, ягона шарти Ӯ барои озодии шогирдонаш буд — «Бигзор инҳо бираванд.» Дар худи амали рафтан, бо ҳамаи ҷалоли бепоёни абадият дар назар — онҳо ҳанӯз ҳам ҳама ғамхории Ӯ буданд.

Оҳ, рӯҳияи ҷаҳон чӣ қадар фарқ мекунад! Бо чӣ қадар одамон рӯз аз рӯз танҳо як қурбонии нав ба он бут ХУД аст — хоҳишҳои худро қонеъ кардан; ба некии ҳамсоя ҳасад бурдан ва ғамгин шудан; натавонистани таҳаммули ситоиши рақиб; обрӯи худро бар харобаҳои дигаре бунёд кардан; ба ин васила ҳасад, норозигӣ, хашмгинӣ ва ҳар як ҳаваси номуқаддаси монандро ба вуҷуд овардан.

«Аммо шумо Масеҳро ин тавр наомӯхтаед» Хонанда! Оё шумо дар назди пои Ӯ нишастаед, ки «худро писанд накард?» Оё шумо «ҳар рӯз мемиред» — ҳам ба худ ва ҳам ба гуноҳ мемиред? Оё шумо бо ин ҳамчун ҳадафи баланд ва мақсади мавҷудият рӯҳбаланд шудаед — вақт, истеъдод ва имкониятҳои худро барои ҷалоли Худо ва некии ҳамсоягони худ сарф кунед; на манфиатҳои худро ҷӯед — балки инҳоро тарк кунед, агар бо ин кор дигаре муқаддастар гардад ва Наҷотдиҳандаи шумо эҳтиром ёбад?

Шояд шумо қудрати зоҳир кардани ин «ақли Исо»-ро дар миқёси бузург, бо таҳаммули қурбониҳои бузург надошта бошед; ва ин талаб карда намешавад. Инкори худ аз ҷониби Ӯ ҳеҷ гуна сахтгирии нафратовар надошт; аммо шумо метавонед таъсир ва ҳукмронии муқаддаси онро, бо бешумор хидматҳои хурди меҳрубонӣ ва некхоҳӣ; бо таваҷҷӯҳи саховатмандона ба некӯаҳволии дигарон, ё бо иштирок дар нақшаҳо барои коҳиш додани бадбахтии инсонӣ нишон диҳед.

Аз намоишкорӣ худдорӣ кунед — ки ин танҳо як шакли дигари нафратовари худ аст. Кӯшиш кунед, ки дар сояҳо бошед; дар пеши худ сурнай нанавозед. Инҷилнавис Матто барои Исо дар хонаи худ зиёфати бузурге дод; аммо дар Инҷили худ, ӯ дар бораи он як калима ҳам намегӯяд!

Кӯшиш кунед, ки доимо ва одатан дар зери таъсири маҳдудкунандаи муҳаббати Исо зиндагӣ кунед. Худхоҳӣ дар зери Ҷолҷота пажмурда мешавад ва мемирад!

Оҳ, имондор! Агар Масеҳ «худро писанд мекард,» шумо имрӯз дар куҷо мебудед? Ҷ.М.Д.»