Павлус ба Филиппиён навишт, то ба онҳо барои тӯҳфае (4:10–19) ташаккур гӯяд (ҳамеша хуб аст, ки барои ҳар чизе, ки мегирем, миннатдор бошем); аммо дар ҷамъомади Филиппӣ мушкиле буд ва Павлус аз навиштан истифода бурд, то инро низ ҳал кунад — ду муқаддас бо ҳам созиш надоштанд (4:2).
Аммо агар ин ду сабаби навиштан танҳо дар боби 4 зикр шуда бошанд, се боби дигар дар бораи чӣ ҳастанд? Хуб, Павлус ба ду муқаддаси «баҳсгар» то он даме, ки нишон дод, ки чӣ гуна ин мушкилро бартараф кардан мумкин аст, муроҷиат намекунад. Ин мундариҷаи се боби аввал аст.
Орзуҳои аввалияи Павлус ва намунаи шахсӣ
Орзуи Павлус барои Филиппиён
Аввалан, Павлус хоҳиши худро баён кард, ки муқаддасони Филиппӣ баракат ёбанд (1:8–11).
Намунаи Павлус дар азоб
Пас Павлус ба онҳо хабари ҳолати кунунии худро гуфт. Ӯ дар зиндон буд, аммо дар Худованд шодӣ мекард. Ҳолати худи ӯ барои ӯ аҳамият надошт. То он даме, ки Худованд ҷалол дода мешуд, ӯ хушбахт буд (1:12–18). Қоидаи ҳаёти ӯ дар ояти 21 ҷамъбаст шудааст: «Зеро барои ман зиндагӣ Масеҳ аст ва мурдан фоида аст». Ӯ мехост бо Худованд бошад, аммо донистани он ки барои онҳо мондан фоидаовар аст, онҳоро аз худ боло гузошт ва гуфт, ки ӯ беҳтар аст дар он ҷо бимонад (1:22–30). Ҳамин тавр, дар ҳаёти Павлус Масеҳ аввал, дигарон дуюм ва худи ӯ охирин буд.
Ақли Масеҳ ва намунаҳои фидокорӣ
Насиҳати Павлус барои ваҳдат
Пас дар боби 2 Павлус дар бораи хоҳиши худ барои онҳо сухан меронад (2:1–4). Ин оятҳо метавонанд калиди фаҳмиши нома бошанд, ва аз ин рӯ ман оятҳои 2–4-ро пурра иқтибос меорам:
шодии маро пурра кунед, то ки шумо як чизро фикр кунед, як муҳаббат дошта бошед, дар рӯҳ муттаҳид бошед, як чизро фикр кунед; ҳеҷ чиз дар рӯҳияи низоъ ё ҷалоли беҳуда набошад, балки дар фурӯтании ақл, ҳар яке дигареро аз худ беҳтар донад; на танҳо сифатҳои худро, балки сифатҳои дигаронро низ ба назар гиред.
Чӣ тавр мо метавонем он чиро, ки ӯ талаб мекунад, иҷро кунем?
Худованд Исо: Намунаи ниҳоӣ
Пас Павлус дар бораи намунаи Худованд Исо сухан меронад. Тарзи муаррифии Худованд Исо дар ҳар як нома барои фаҳмидани он ки нома чӣ таълим медиҳад, хеле муҳим аст. Дар ин ҷо Ӯ ҳамчун Касе муаррифӣ шудааст, ки гарчанде ки Ӯ баландтарин мақоми имконпазирро дошт (Ӯ Худои Писар, баробар бо Падар буд), дар инсоният барои мо пасттарин мақомро гирифт (2:5–8). Худо ризоияти Худро ба ин бо баланд бардоштани Ӯ, чунон ки дар оятҳои 9–11 дида мешавад, нишон медиҳад. Аммо нуқтаи муҳиме, ки бояд қайд кард, ин аст, ки мо низ ташвиқ карда мешавем, ки ин ақлро дошта бошем (2:5); ин чизе нест, ки аз мо берун бошад, балки чизест, ки ҳамаи мо метавонем дошта бошем ва дар ҳақиқат, бояд дошта бошем (2:12–16). Ин вақте дида мешавад, ки Павлус бори дигар дар бораи худ (2:17–18) ва сипас дар бораи Тимотиюс (2:19–24) кӯтоҳ сухан меронад. Ӯ Тимотиюсро ба назди онҳо мефиристад, то бифаҳмад, ки онҳо чӣ гунаанд, ва ҳангоми суханронӣ дар бораи Тимотиюс, ӯ дар бораи ӯ мегӯяд, ки ӯ ҳеҷ касеро надошт, ки чунин ақл дошта бошад, ки манфиатҳои онҳоро аз манфиатҳои худ боло гузорад.
Тимотиюс ва Эпафродит: Намунаҳои зинда
Эпафродит низ фиристода мешуд, паёмбари худи онҳо, ки тӯҳфаи онҳоро ба Павлус оварда буд. Боз ҳам, Павлус аз фурсат истифода бурда, дар бораи ӯ мегӯяд, ки ӯ низ дигаронро (ин дафъа худи муқаддасони Филиппӣ) аз худ боло гузошт (2:25–30).
Бартараф кардани ҷисм ва қабул кардани салиб
Сафари шахсии Павлус
Пас аз он ки дар бораи намунаҳои хуби худ, Тимотиюс ва Эпафродит, ва махсусан Худованд Исо сухан гуфт, Павлус дар боби 3 дар бораи душмане, ки дар ҷамъомади Филиппӣ фаъол буд — ҷисм, табиати кӯҳнаи афтодае, ки мо ҳанӯз дорем, сухан меронад. Ӯ дар бораи таҷрибаи худ ҳамчун зери қонун (3:4–6) ва он чиро, ки ӯ тавассути Масеҳ омӯхта буд (3:7–9) ва хоҳиши нави худ (3:10–14) сухан меронад. Пас ӯ шунавандагони худро ташвиқ мекунад, ки ҳамон муносибатро қабул кунанд (3:15–17) пеш аз он ки дар бораи онҳое сухан гӯяд, ки ин дарсро намеомӯзанд ва — гарчанде ки имондорони ҳақиқӣ ҳастанд — ҳақиқати салиби Масеҳро қабул намекунанд (3:18–19).
Аҳамияти салиб
Илова бар дидани он ки Масеҳ дар нома чӣ гуна муаррифӣ шудааст, инчунин муҳим аст, ки чӣ гуна марги Масеҳ муаррифӣ шудааст (масалан, хун дар Ибриён, салибкунӣ/лаънат дар Ғалотиён). Дар Филиппиён салиб намоён аст (он дар 2:8 ва дар 3:18 зикр шудааст), ки дар бораи шарм ва таҳқири марги Ӯ сухан меронад (чизе, ки ҷисм аз он нафрат дорад). Қабул кардани салиби Масеҳ муҳим аст, агар мо ба шаҳрвандии осмонии худ содиқ бошем (3:20–21).
Насиҳати мустақим ва пайгирии шодӣ
Ҳалли муноқиша
Танҳо ҳоло, пас аз гуфтани ҳамаи ин чизҳо, Павлус метавонист бигӯяд: «Ман Эводияро насиҳат мекунам ва Синтихеро насиҳат мекунам, ки дар Худованд як ақл дошта бошанд» (4:2). Ӯ барои ин насиҳат бо истифода аз намунаҳои амалӣ ва суханронӣ дар бораи ҷисм ва чӣ гуна онро бо бардоштани салиби Масеҳ дар ҳаёти мо бартараф кардан мумкин аст, омодагӣ дидааст.
Марказияти шодӣ
Чӣ дар хатар аст? Шодӣ. Филиппиён номаи шодӣ аст. Он 16 маротиба дар як шакл ё дигар зикр шудааст («шодӣ», «шодӣ кардан» ва ғайра). Дар он ҷое, ки ҷисм фаъол аст ва муқаддасон як ақл надоранд (ақли Худованд), шодие, ки бояд бошад, нахоҳад буд. Агар ҳама чиз дуруст бошад, пас мо ҳамеша дар Худованд шодӣ хоҳем кард (4:4). Ин метавонад як чизи хурд ба назар расад, ду муқаддас як ақл надоранд, аммо чунон ки Сулаймон мушоҳида кард, ин «рӯбоҳчаҳои хурд» ҳастанд, ки токзорро (рамзи шодӣ) вайрон мекунанд (Суруди Сулаймон 2:15), ва ин қадар муҳим буд, ки Рӯҳи Муқаддас ба мо як номаи пурра дар бораи он ки чӣ гуна мо бояд бо ҳамдигар рафтор кунем, дод.
Масъулияти дастаҷамъӣ
Аммо Павлус на танҳо Эводия ва Синтихеро насиҳат кард, балки ҳамаи дигаронро дар ҷамъомад насиҳат кард (4:3 ва 1:1). Ин масъулияти ҳама дар ҷамъомад аст (махсусан пирон ва диаконҳо, нигаред ба 1:1), ки ба тавре рафтор кунанд, ки ба ҳама кӯмак карда шавад, ки дар Худованд як ақл дошта бошанд. Ин масъулияти шумо ва ман аст, ки дар он ҷое, ки мо ҳастем, муқаддасон бо ҳамдигар созиш кунанд. Бисёре аз имондорон аз сабаби ихтилофоти шахсӣ бо дигар имондорон ҷамъомадҳоро тарк кардаанд (ҳатто як нафар ҳам бисёр аст!). Ин маънои онро надорад, ки дар баҳс тарафи яке ё дигареро гирем — ин танҳо ба ташаккули гурӯҳҳо оварда мерасонад, чунон ки дар Қӯринт рӯй дод (1 Қӯринтиён 3:3–4) — балки ин маънои онро дорад, ки мо бо намуна роҳбарӣ мекунем, чунон ки Худованд, Павлус, Тимотиюс ва Эпафродит карданд, ва ба ҳамдигар хидмат мекунем, ҳаётеро мувофиқи салиби Масеҳ зиндагӣ мекунем, то ки мо онҳоро ташвиқ кунем, ки ҳамин тавр кунанд.
Насиҳати ниҳоии Павлус
Ақли худро бо Масеҳ банд кардан
Ниҳоят, чӣ гуна мо метавонем аз таҷрибаи ин чизҳо худамон наҷот ёбем? Мо суханони ниҳоии Павлусро дорем:
Дар охир, бародарон, ҳар чизе ки ҳақиқӣ аст, ҳар чизе ки шариф аст, ҳар чизе ки одилона аст, ҳар чизе ки пок аст, ҳар чизе ки дӯстдошта аст, ҳар чизе ки обрӯи хуб дорад; агар ягон фазилат ва агар ягон ситоиш бошад, дар бораи ин чизҳо фикр кунед. Он чиро, ки шумо ҳам омӯхтаед, ҳам қабул кардаед, ҳам шунидаед ва ҳам дар ман дидаед, ин чизҳоро иҷро кунед; ва Худои сулҳ бо шумо хоҳад буд (Филиппиён 4:8–9).
Мо ақли худро (калимаи дигари калидӣ дар нома) бо Масеҳ банд мекунем ва он чиро, ки мебинем, зиндагӣ мекунем. Он гоҳ мо ақли Худовандро хоҳем дошт.
Аналогияи хотимавӣ
Дар хотима, биёед насиҳати Юсуфро ба бародаронаш ба ёд орем, вақте ки ӯ онҳоро ба Канъон фиристод, то падарашон ва ҳамаи оилаҳо ва амволро барои кӯчидан ба Миср, ки дар он ҷо ӯ ин қадар эҳтиром шуда буд, биёранд:
Ва ӯ бародаронашро фиристод, ва онҳо рафтанд. Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Дар роҳ ҷанҷол накунед» (Ҳастӣ 45:24).
Бародарон, мо дар роҳи осмон, дар роҳе, ки ба ҷалол мебарад, ҳастем, биёед дар роҳ аз ҳам ҷудо нашавем.
