Дар миёни ҳамаи садоҳои сиёсат, шитоб ва ғавғои бозори саҳҳомӣ, садои тиҷорат, саноат ва савдо, хандаи масхарабозон, шодии варзишгарон, сурудҳои ҳунармандон ва ҳамаи шодиву хурсандӣ – бале, ҳаяҷони замони мо: Ҳеҷ гоҳ фаромӯш накунед, ки ба овози оромбахш, таскинбахш ва итминонбахши Худованди мо Исои Масеҳ гӯш диҳед, ки гуфт: «Ман боз хоҳам омад» (Юҳанно 14:3 KJV). Ин ваъда «ҳам мутмаин ва ҳам устувор» аст (Ибриён 6:19), зеро ҳеҷ як сухани Ӯ ҳеҷ гоҳ ноком нашудааст ва нахоҳад шуд. Ӯ эълон кард: «Осмон ва замин гузашта хоҳанд рафт, аммо суханони Ман гузашта нахоҳанд рафт» (Матто 24:35).
Худо инсон нест, ки дурӯғ гӯяд; на писари инсон, ки тавба кунад: оё Ӯ гуфтааст, ва онро иҷро нахоҳад кард? ё оё Ӯ сухан гуфтааст, ва онро иҷро нахоҳад кард? (Ададҳо 23:19)
Мо метавонем ҳама чизеро, ки дорем, ба каломи Худованд вобаста кунем, зеро каломи Ӯ мисли мех дар ҷои мустаҳкам аст.
Худованд ҳар як имондорро аз ҷиҳати рӯҳонӣ омода кардааст. Ҳамон лаҳзае ки мо ба Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованд имон меорем, мо барои мулоқот бо Ӯ, барои осмон ва барои дохил шудан ба хонаи Падар омодаем; аммо оё ман аз ҷиҳати ахлоқӣ омодаам? Оё ман дар рӯҳ, ҷон ва муҳаббати худ омодаам? Вақте ки ман мегӯям: «Биё, Худовандо Исо» (Ваҳй 22:20), оё дили ман воқеан ба чизҳои боло нигаронида шудааст, ё ман ҳама чизеро, ки дар ин ҷаҳон ба даст овардан мумкин аст, мегирам, мехарошам ва ба даст меорам?
Чаро чизҳои дунёро ҷӯем? Оё ман ба Худованд ҳамаи амволи ғайриманқулеро, ки харидаам, пешниҳод мекунам? Оё ба Ӯ мегӯям, ки ман ва фарзандонам чӣ қадар маълумотнок ҳастем, шаҳодатномаҳои моро аз донишгоҳҳои гуногун ба Ӯ нишон медиҳам? Оё ба Ӯ миллионҳо долларро, ки ман тавонистам сарфа кунам, ошкор мекунам? Худо накунад, ки дар ягон ходими Ӯ чунин фикри паст ва бад – ё чунин рафтор бошад.
Мо бояд эҳтиёт бошем, ки мисли ғулом дар Луқо 12:45, ки дар дили худ гуфт, ки хоҷааш омаданашро ба таъхир андохт ва «ба задани ғуломон ва канизон, ва ба хӯрдану нӯшидан, ва ба маст шудан» оғоз кард, наафтем. Хоби рӯҳонӣ ва рафтори бади ахлоқӣ ҳеҷ гоҳ набояд онҳоеро, ки интизори омадани Худованд ҳастанд, нишон диҳад. Ба ҷои ин, «камарҳои шумо баста бошад, ва чароғҳои шумо фурӯзон бошад; ва худи шумо мисли мардоне бошед, ки интизори хоҷаи худ ҳастанд, вақте ки ӯ аз тӯй бармегардад; то ки вақте ки ӯ меояд ва дарро мекӯбад, онҳо фавран ба ӯ кушоянд. Хушо он ғуломон, ки хоҷа вақте ки меояд, онҳоро бедор ёбад: ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки ӯ худро мебандад, ва онҳоро ба хӯрокхӯрӣ мешинонад, ва меояд ва ба онҳо хидмат мекунад» (оятҳои 35-37).
Иқомати мо дар рӯи замин муваққатӣ аст, аммо на мисли онҳое, ки танҳо бо марг аз байн мераванд. Мо, ки масеҳӣ ҳастем, интизори бозгашти Ӯ, рабудан ҳастем, ки метавонад дар ҳар лаҳза рӯй диҳад.
Зеро Худованд худаш аз осмон бо фарёд, бо овози саркоҳин ва бо карнаи Худо фуруд хоҳад омад: ва мурдагон дар Масеҳ аввал эҳё хоҳанд шуд: Он гоҳ мо, ки зиндаем ва боқӣ мондаем, бо онҳо дар абрҳо рабуда хоҳем шуд, то Худовандро дар ҳаво пешвоз гирем: ва ҳамин тавр мо ҳамеша бо Худованд хоҳем буд. Аз ин рӯ, якдигарро бо ин суханон тасаллӣ диҳед. (1 Таслӯникиён 4:16-18)
Мо набояд, гӯё, ҷомадонҳои худро бандем, ба кӯҳи баланд бароем, дастҳоямонро ба ҳам гузорем ва ҳеҷ коре накунем. Не, не, ҳазор бор не! Ба ҷои ин, мо бояд ба насиҳатҳое, ки дар Каломи Худо пайдо мекунем, гӯш диҳем. «Ӯ даҳ ғуломи худро даъват кард, ва ба онҳо даҳ фунт дод, ва ба онҳо гуфт: То омаданам кор кунед» (Луқо 19:13). Машғул шудан бо Худованд дар ҷалол инсонро водор мекунад, ки барои Худованд дар рӯи замин машғул бошад.
Насиҳати дигаре, ки бояд ба он гӯш дод, дар 1 Қӯринтиён 11:26 оварда шудааст, ки мегӯяд: «Зеро ҳар қадар ки шумо ин нонро мехӯред ва ин косаро менӯшед, шумо марги Худовандро то омадани Ӯ нишон медиҳед.» Хоҳиши Худованд ин аст, ки мо Ӯро дар шикастани нон то «омадани Ӯ» ёд кунем. Мо инчунин бояд вақтро дар Калом гузаронем, чунон ки дар 1 Тимотиюс 4:13 ба мо гуфта шудааст: «То омаданам, ба хондан, ба насиҳат, ба таълимот диққат диҳед.» Насиҳатҳои дигар низ ҳастанд, ба монанди: «Аммо он чизеро, ки аллакай доред, то омаданам мустаҳкам нигоҳ доред» (Ваҳй 2:25) ва
Биёед бо дили самимӣ ва бо итминони комили имон наздик шавем, дилҳои худро аз виҷдони бад пок карда, ва ҷисмҳои худро бо оби пок шуста. Биёед эътирофи имони худро бе дудилагӣ мустаҳкам нигоҳ дорем; (зеро Ӯ, ки ваъда додааст, содиқ аст;) ва биёед якдигарро ба муҳаббат ва корҳои нек ташвиқ кунем: Ҷамъ омадани худро тарк накунем, чунон ки одати баъзеҳост; балки якдигарро насиҳат кунем: ва ҳар қадар бештар, ки рӯзро наздик мебинед. (Ибриён 10:22-25)
Бигзор Худованд ба ҳар яки мо кӯмак кунад, ки ба ин насиҳатҳо итоат кунем, вақте ки мо бозгашти Ӯро интизорем.
