Ҳамроҳӣ бо Масеҳ
Худованд ба хонаи Петрус медарояд дар вақти муносибтарин (Марқӯс 1:29-31). Ӯ аз куништ мебарояд, ки дар он ҷо Ӯ нав як рӯҳи нопокро аз одам берун карда буд, ва дарҳол (калимаи хоси Инҷили Марқӯс, ки маънои фавран ё бетаъхирро дорад) Ӯ ба хонаи Петрус меравад. «Модари зани Шимъӯн аз табларза бемор хобида буд» ва онҳо ба Ӯ дар бораи вай мегӯянд. Ин хеле табиӣ буд, ки онҳо ба Худованд дар бораи зани бемор нақл кунанд, ва Ӯ вайро бо як калима шифо медиҳад.
Ҳоло аксар вақт таълим дода мешуд, ки мард бояд муҷаррад бимонад, то пурра ба Худованд пайравӣ кунад; аммо дар ин ҷо мо мефаҳмем, ки Шимъӯн марди оиладор буд, ва ӯ марде буд, ки меҳрубонии кофӣ дошт, то модари занашро на танҳо ба дилаш, балки ба хонааш қабул кунад. Мо дар замоне зиндагӣ мекунем, ки модарон-хоҳарҳо аксар вақт нодида гирифта мешаванд ё бо нафрат дида мешаванд. Аммо дар ин ҷо ин тавр нест – ва Худо инро дар саҳифаҳои Каломи Худ беҳуда сабт накардааст!
Ман шубҳа надорам, ки зани Петрус он рӯз хеле ғамгин буд. Модараш, эҳтимол (зеро мо дар бораи фарзандон намехонем) азизтарин чиз ба ҷуз шавҳараш, ки дар дунё дошт, аз табларза бемор хобида буд. Луқо 4:38 (KJV) мегӯяд, ки вай «бо табларзаи сахт гирифтор шуда буд». Аммо Исо «болои вай истод, ва табларзаро сарзаниш кард, ва он вайро тарк кард;» ва Ӯ «дасти вайро гирифт, ва вайро бардошт,» ва «вай ба онҳо хизмат кард» (ояти 39, Марқӯс 1:31), ба ҷои он ки ба вай хизмат кунанд. Вай муфид шуд, модар-хоҳаре, ки ба дигарон хизмат мекард.
Оё шумо фикр мекунед, ки ин тасодуфӣ буд ки Худованд он рӯз ба он ҷо рафт? Ман бовар надорам. Агар мо чанд рӯз ба таърихи Петрус баргардем, мо дар хотир дорем, ки ӯ ҳама чизро барои пайравӣ аз Худованд тарк карда буд. Азбаски ӯ даъвати заминии худро барои ин кор тарк карда буд, хеле имконпазир аст, ки занаш метавонист дар бораи роҳҳо ва воситаҳо каме хавотир шавад, ва шояд фикр карда бошад, агар вай нагуфта бошад, «Ҳоло мо чӣ гуна ғамхорӣ ва дастгирӣ хоҳем шуд?» Худованд ба хонаи вай – хонаи вай медарояд; модари вайро аз даст мегирад, ва вайро бо як калима шифо медиҳад. Вақте ки духтари меҳрубон модарашро шифоёфта ва барқароршуда мебинад, вай бояд дар бораи хиради амали шавҳараш дар пурра пайравӣ аз Худованд хеле итминон дошта бошад. Ва ман шубҳа надорам, ки пеш аз он ки Петрус боз барои ҳамроҳӣ бо Устодаш дар корҳои Ӯ рафт, ӯ аз занаш чунин суханеро шунид, «Ту ба Ӯ пурра пайравӣ кун, Шимъӯн; ман хуб мебинам, ки ту дар роҳи дуруст ҳастӣ; Ӯ дил ва қудрат дорад, ки дар ҳама чиз ба мо ғамхорӣ кунад.»
Ин саҳна ба Худованд хеле монанд аст. Ӯ ҳамеша дӯст медорад, ки хизматгорони Худро дар хона ором гузорад, инчунин онҳоро озод кунад, то ба Ӯ пайравӣ кунанд. Фикр кардан ширин аст, ки Ӯ ба зани аксар вақт танҳо дар хона, бо ғамҳо ва бори худ, дар ҳоле ки шавҳар, ки ба кори оммавӣ даъват шудааст, зуд-зуд ва ҳатман дур аст, назар дорад. Шумо, ки шояд худро танҳо ҳис кунед, диққат диҳед, ки Худованд дар бораи шумо чӣ гуна фикр мекунад!
Ҳоло ба боби сеюми Марқӯс мегузарем, мо даъвати махсусеро меёбем, ки Петрус аз Худованд гирифта буд. Пас аз шабе, ки дар дуо гузаронида шуд (ниг. Луқо 6:12), Худованд онҳоеро интихоб кард, ки бояд ҳамроҳони Ӯ дар роҳи зиёрати Ӯ дар ин ҷо бошанд. Мо мехонем, «Ӯ дувоздаҳ нафарро таъин кард, то онҳо бо Ӯ бошанд» (Марқӯс 3:14). Ман ҳеҷ чизи муборактар аз ин намедонам!
Одамон фикр мекунанд, ки наҷот ёфтан чизи аҷибест, аз лаънати дӯзах раҳо ёфтан – чизи аҷибест, ки ба осмон рафтан; ва ин ҳамин тавр аст. Аммо ба осмон рафтан дар Навиштаҳо ҳамеша бо як Шахс будан аст. «Аз бадан дур, бо Худованд ҳозир» (2 Қӯринтиён 5:8) ва «рафтан, ва бо Масеҳ будан; ки ин хеле беҳтар аст» (Филиппиён 1:23) забони Навиштаҳост.
Бо Ӯ будан, аз ҳамроҳӣ бо Худованд Исои Масеҳ лаззат бурдан он чизест, ки Худо моро ба он даъват мекунад; ва дар ин ҷо ин мардон, ба таври хеле махсус, даъват шуда буданд, ки бо Ӯ бошанд. Оё шумо даъват шудаед, ки бо Ӯ бошед, хонандаи ман? Шумо даъват нашудаед, ки ҳавворӣ бошед, чунон ки ин мардон буданд, аммо абадияти масеҳӣ ин аст, ки бо Исо бошед!
Аз ҷониби В. Т. П. Волстон (мутобиқшуда аз «Шимъӯн Петрус – Ҳаёт ва Номаҳои Ӯ»)
