Исои Масеҳ Худованд аст
«На ҳар кӣ ба Ман гӯяд: «Худовандо! Худовандо!» ба Малакути Осмон дохил хоҳад шуд, балки он кӣ иродаи Падари Маро, ки дар осмон аст, ба ҷо меоварад» (Матто 7:21). Худованд Исо ин сухани ҷиддиро дар охири он чизе ки умуман мавъизаи болои кӯҳ номида мешавад (Матто 5–7) баён кард. Ин изҳорот маънои онро дорад, ки танҳо ду вариант вуҷуд дорад: ё он чиро, ки Ӯ мегӯяд, иҷро кунед, ё не.
Гуфтани «Худовандо, Худовандо», вале иҷро накардани он чиро, ки Ӯ мегӯяд, барои шогирдон имконнопазир аст, ҳарчанд бисёриҳо фикр мекунанд, ки ин имконпазир аст. Вақте ки мо мегӯем: «Худовандо», ин маънои иҷро кардани иродаи Ӯро дорад. Агар мо онро иҷро накунем, ин маънои онро дорад, ки мо Ӯро ҳамчун Худованд эътироф намекунем ва нофармон ҳастем. Агар мо он чиро, ки Ӯ мегӯяд, иҷро кунем, мо дарк мекунем, ки ин танҳо бо кӯмаки Ӯ имконпазир аст, зеро мо дар худ қуввае надорем: «бе Ман шумо ҳеҷ коре карда наметавонед» (Юҳанно 15:5).
Худованд Исо дар давраи хидмати оммавии заминии худ дар Исроил бисёр девҳоро берун кард. Онҳо ҳеҷ гоҳ ба Ӯ «Худованд» нагуфтанд. Ҳатто Яҳудо, яке аз шогирдони Ӯ, ки ба исми Худованд мӯъҷизаҳо нишон дода буд, ҳеҷ гоҳ ба Ӯ «Худованд» нагуфт. Ба ҷои ин, ин шогирд, ки ба Исо хиёнат кард, танҳо «Раббӣ» (Матто 26:25) гуфт, ки маънои «Муаллим»-ро дорад. Аммо, рӯзе хоҳад омад, ки ҳама маҷбур мешаванд, ки Ӯро «Худованд» эътироф кунанд, Ӯро эҳтиром кунанд ва ба зону афтанд – ҳатто Иблис низ ин корро хоҳад кард. Дар бораи Худованд Исо навишта, ҳавворӣ Павлус шарҳ дод, ки «Худо ... Ӯро баланд бардошт ва ба Ӯ номе дод, ки аз ҳар ном болотар аст, то ки ба исми Исо ҳар зону хам шавад, чи дар осмон, чи дар замин, чи дар зери замин, ва ҳар забон иқрор шавад, ки Исои Масеҳ Худованд аст, барои ҷалоли Худои Падар» (Филиппиён 2:9-11).
Дар Нома ба Румиён ҳавворӣ Павлус бо роҳбарии Рӯҳи Худо роҳи наҷотро шарҳ дод. Ӯ ба таври возеҳ нишон дод, ки ҳамаи одамон гуноҳ кардаанд ва дар назди Худои муқаддас ва одилона гунаҳкоранд (Румиён 3:23), албатта, ба истиснои Худованд Исо. Ӯ ҳеҷ гоҳ гуноҳ накард, гуноҳро намедонист ва дар Ӯ гуноҳе набуд (1 Петрус 2:22, 2 Қӯринтиён 5:21, 1 Юҳанно 3:5). Бо файзи худ, Худо роҳи наҷотро – тавассути имон – барои ҳар кӣ гуноҳи худро эътироф мекунад ва ба Ӯ таваккал мекунад, фароҳам овард. «Агар бо даҳони худ иқрор шавӣ, ки Исо Худованд аст, ва дар дили худ имон оварӣ, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кард, наҷот хоҳӣ ёфт» (Румиён 10:9). Хоҳандаи азиз, оё шумо ин корро кардаед? Агар не, дудила нашавед ва баҳс накунед. Ҳозир ин корро кунед. Таъхир накунед.
Бо Худо, ботинӣ ва зоҳирӣ якҷоя мераванд
Ояте, ки мо ҳоло иқтибос овардем, робитаи наздикро байни дил ва даҳон нишон медиҳад – он чизе ки шахс аз як тараф бовар мекунад ва аз тарафи дигар мегӯяд ё мекунад, бо ҳам алоқаманд аст. Агар мо ба Ӯ «Худованд» гӯем, вале итоат накунем, бояд дарк кунем, ки ин дар ҳақиқат имконнопазир аст, зеро Худо мехоҳад, ки дил бо он чизе ки даҳон мегӯяд, мувофиқат кунад ва баръакс. Аз ин рӯ, Худованд Исо гуфт: «Ман ҳамонам, ки мегӯям, ва мегӯям, ки ҳастам» (тафсири ман аз Юҳанно 8:28). Ба ибораи дигар, дар ҳаёти Ӯ байни он чизе ки Ӯ мегуфт ва он чизе ки Ӯ мекард, ҳамоҳангии комил вуҷуд дошт; суханони Ӯ ҳамеша бо амалҳои Ӯ мувофиқат мекарданд. Барои мо мушкил аксар вақт дар он аст, ки мо метавонем чизҳои дурустро гӯем, вале онҳоро иҷро накунем. Ин нодуруст аст. Худо ҳеҷ гуна ихтилофро байни иқрор ва амалҳо иҷозат намедиҳад, зеро Ӯ мехоҳад, ки ҳарду мувофиқат кунанд, то ҳолати ботинии мо бо он чизе ки мо мегӯем ва мекунем, мувофиқат кунад.
Китоби Аъмол дар бораи одамоне нақл мекунад, ки тавба карданд ва ба исми Худованд Исо дар чор сенарияи комилан гуногун таъмид гирифтанд. Онҳо инҳоянд:
Дар Ерусалим дар рӯзи Пантикост, 3000 марду зани яҳудӣ наҷот ёфтанд ва таъмид гирифтанд (Аъмол 2:38).
- Дар Самария, бисёриҳо хушхабари Худоро, ки Филиппус пешниҳод кард, қабул карданд ва таъмид гирифтанд (Аъмол 8:16).
- Дар Қайсария, Петрус ба хонаи афсари румӣ роҳнамоӣ шуд, ки дар он ҷо бисёриҳо барои шунидани Каломи Худо ҷамъ омада буданд. Онҳо имон оварданд, Рӯҳи Муқаддасро қабул карданд ва таъмид гирифтанд (Аъмол 10:48).
- Дар Эфсӯс, вақте ки Павлус чанд сол пас боздид кард, бисёриҳо аз заминаҳои гуногун наҷот ёфтанд ва таъмид гирифтанд (Аъмол 19:5).
- Тағйироти ботинӣ тавассути тавба бо амали зоҳирии таъмид ҳамроҳ буд, ба исми Худованд. Ин ҳамоҳангиро байни амали зоҳирӣ ва ҳолати ботинӣ тасдиқ кард. Мо ҳарду ҷанбаро фарқ мекунем, аммо набояд онҳоро ҷудо кунем, масалан, иҷозат додани муддати тӯлонӣ байни онҳо. Мо набояд фикр кунем, ки кӯдакон аз нав таваллуд мешаванд, зеро онҳо таъмид гирифтаанд. Бо файзи Худо ин шахсон метавонанд баъдтар қарори шахсӣ барои Масеҳ қабул кунанд ва наҷот ёбанд, аммо мо набояд инро муқаррарӣ ҳисоб кунем.
Худовандӣ ва ягонагӣ
Худои Падар, Рӯҳи Муқаддас ва Худованд Исо, ки Худои Писар аст, ҷудонопазиранд ва ҳамеша мувофиқат мекунанд (ниг. Юҳанно 13–17). Ба ҳамин монанд, ҳамоҳангии ҳақиқӣ байни Худованд Исо дар дасти рости Худо ва Рӯҳи Муқаддас, ки аз ҷониби Ӯ ба ин замин фиристода шудааст, вуҷуд дорад. Аз ин рӯ, Павлус навишт: «Ман мехоҳам, ки шумо фаҳмед, ки ҳеҷ кас, ки дар Рӯҳи Худо сухан мегӯяд, ҳеҷ гоҳ намегӯяд: «Исо лаънатӣ аст!» ва ҳеҷ кас наметавонад гӯяд: «Исо Худованд аст», магар дар Рӯҳи Муқаддас» (1 Қӯринтиён 12:3). Мутаассифона, ҳолатҳое буданд, ки одамон, фикр мекарданд, ки бо забонҳо сухан мегӯянд, Худовандро бо забоне, ки намефаҳмиданд, лаънат мекарданд. Аён аст, ки онҳо ба рӯҳи бад иҷозат дода буданд, ки на Рӯҳи Муқаддас, балки назоратро ба даст гирад, чунон ки ояти иқтибосшуда нишон медиҳад. Агар мо дастуроти Худовандро риоя кунем ва худро дар нури Ӯ доварӣ кунем, Ӯ моро аз чунин нохушиҳо муҳофизат хоҳад кард.
Ғайр аз ин, 1 Қӯринтиён таълим медиҳад, ки Худованд Исо, тавассути Рӯҳи худ дар мо, ҳамаи имондоронро дар ҳақиқати Худо роҳнамоӣ мекунад. Ин аз Пантикост то рабудан, дар ҳар ҷое ки онҳо зиндагӣ мекунанд, дуруст аст (1 Қӯринтиён 1:2, 4:17, 7:17, 11:16, 14:33, 16:1,12). Суханони «пас ман дар ҳамаи калисоҳо фармон медиҳам» (1 Қӯринтиён 7:17) намунаи он чизест, ки ин қисмҳои Навиштаҳо нишон медиҳанд. Яъне, таълимоти асосии Худо барои ҳамаи имондорон дар тӯли 2000 соли таърихи Калисо якхелаанд. Навиштаҳо барои ҳалли ҳамаи масъалаҳо мувофиқи андешаҳои Худо кофӣ мебошанд, зеро Каломи Худо худро шарҳ медиҳад (2 Петрус 1:20-21).
Барои омӯзиши минбаъдаи худ, ба ҷавобҳои Павлус ба ҳафт саволе, ки имондорон дар Қӯринт доданд, нигаред (1 Қӯринтиён 7:1,25, 8:1, 12:1, 15:1, 16:1,12). Ҷавобҳои ӯ аксар вақт бо «Акнун дар бораи» оғоз мешаванд.
Мо ҳама зери як Худованд ҳастем
«Ҳадяҳо гуногунанд, аммо Рӯҳ як аст. Хизматҳо гуногунанд, аммо Худованд як аст» (1 Қӯринтиён 12:4-5). Чӣ қадар хушбахтем, ки ҳадяҳои гуногун дорем ва чӣ қадар имтиёз дорем, ки Рӯҳи Муқаддасро барои роҳнамоӣ ва кӯмак ба мо дар фаҳмидан ва амалӣ кардани ҳақиқати Худо гирифтаем. Барои ин ба мо дилҳои итоаткор ва рӯҳҳои фурӯтан лозим аст, ки дар мактаби Худо ташаккул ёфта ва таълим гирифтаанд. Он гоҳ мо андешаҳои Худоро қабул хоҳем кард, то онҳоро иҷро кунем.
«Агар касе худро пайғамбар ё рӯҳонӣ мешуморад, бигзор эътироф кунад, ки чизҳое, ки ман ба шумо менависам, фармонҳои Худованд мебошанд» (1 Қӯринтиён 14:37). Ин яке аз ҳафт порчаи дар боло зикршуда дар 1 Қӯринтиён аст ва он нишон медиҳад, ки ин дастурҳо аз ҷониби худи Худованд дода шудаанд. Онҳо дар замони мо барои ҳар як имондори ҳақиқӣ, сарфи назар аз ҳама гуна эътирозҳо, далелҳои муқобил ва намудҳои гуногуни мулоҳизаҳо, то ҳол эътибор доранд.
Порчаи навбатӣ дар 1 Қӯринтиён нишон медиҳад, ки Тимотиюс ба Худованд хидмат мекард, ҳамон тавре ки Павлус, ҳарчанд на бо ҳамон вазифа. «Ва агар Тимотиюс ояд, бубинед, ки ӯ бе тарсу ҳарос бо шумо бошад; зеро ӯ кори Худовандро мекунад, чунон ки ман низ мекунам» (1 Қӯринтиён 16:10). Имондорон имрӯз ҳам зери ҳокимияти мустақими Худованд ҳастанд, ҳамон тавре ки Аполлос буд (1 Қӯринтиён 16:12), аммо на дар иерархияи инсонӣ, тартиботи инсонӣ, таъин ё тартиботи ихтироъшуда. Аз ин рӯ, ҳамаи имондорон, мувофиқи нақшаи Худо, лозиманд ва бояд муносибати солим ва шахсӣ бо Худованд ва бо ҳамдигарро инкишоф диҳанд ва нигоҳ доранд.
Аз ин сабаб, Петрус ба насли оянда дар бораи зарурати рушд таълим дод ва онҳоро омода кард (2 Петрус 1:5-12, 3:18-ро хонед). Ин дастурҳо он вақт лозим буданд ва ҳоло ҳам барои замони мо лозиманд, аммо онҳоро бо риояи қоидаҳо ва муқаррарот ба даст овардан ё иҷро кардан мумкин нест. Баръакс, мо бояд муносибати наздикро бо Худованд ва бо ҳамдигар инкишоф диҳем, дар ҳоле ки худро самимона доварӣ мекунем (ниг. 1 Қӯринтиён 10–11).
Инчунин, дастуротеро, ки Худованд дар Марқӯс 7:1-16 дод, ба назар гиред, ки ба суханони муҳими Павлус мувофиқат мекунанд: «Ман медонам ва дар Худованд Исо мутмаинам, ки ҳеҷ чиз дар худ нопок нест, балки барои ҳар касе, ки онро нопок мешуморад, нопок аст» (Румиён 14:14). Ин ритуализм, легализм ва мистисизмро (Қӯлассиён 2:16-23) рад мекунад.
«Ба исми Худованд»
Ибораи «ба исми Худованд» дар Аҳди Ҷадид 14 маротиба вомехӯрад (ниг. ҷадвал). Ин маънои итоати комил ба ҳокимияти Ӯ, амал кардан ва роҳ рафтан дар муошират бо Ӯро дорад. Ӯ Худованд аст ва ҳокимияти мутлақ дорад. Ояти зерин шарҳи зебое медиҳад: «Ва ҳар чизе ки шумо бо сухан ё амал мекунед, ҳамаро ба исми Худованд Исо кунед, ба воситаи Ӯ ба Худои Падар шукр гӯед» (Қӯлассиён 3:17). Ин маънои онро дорад, ки мо бояд Худованд Исоро дар ҳар чизе ки мегӯем ва мекунем, намояндагӣ кунем, ки ин ба шукргузорӣ ва ҳамду сано мерасонад.
Гуфтани «Бале, Худовандо» ба Ӯ ягона имкониятест, ки мо ҳамчун имондорон дорем, то ба Ӯ итоат кунем ва фармонҳои Ӯро иҷро кунем. Агар мо гӯем: «Не, Худовандо», пас мо мушкилот дорем, чунон ки Петрус дошт (Матто 16:22) ё Ҳанониё (Аъмол 9:11-18); аммо ҳарду омода буданд, ки иродаи Ӯро омӯзанд ва иҷро кунанд. Гуфтани «не» ба Ӯ имконнопазир аст, зеро агар Ӯ Худованди ҳама набошад, Ӯ аслан Худованд нест, ҳарчанд мо метавонем гӯем: «Худовандо, Худовандо».
«Худованд Исои Масеҳ» ибораи пурарзишест, ки дар Аҳди Ҷадид 63 (7х9) маротиба вомехӯрад.1 Гирифтани конкорданс ё барномаи компютерӣ ва аз ин рӯйхат гузаштан, ин ибораи кӯтоҳро дар заминаҳои гуногуни он хондан арзишманд ва созанда аст. Аксар вақт, «и» дар пеши он меояд ва баъзан «мо». Ҳавворӣ Петрус онро бори аввал вақте истифода бурд, ки дар Ерусалим амалҳои худро, ки дар хонаи Корнилюс анҷом дода буд, ҳимоя мекард (ниг. Аъмол 10:36-48). «Пас, агар Худо ба онҳо [имондороне дар байни халқҳо] ҳамон ҳадяро дод, ки ба мо [имондорони яҳудӣ] вақте ки ба Худованд Исои Масеҳ имон овардем, кӣ будам ман, ки метавонистам ба Худо муқобилат кунам?» (Аъмол 11:17). Истилоҳи «Худованд» ҳокимияти Ӯро нишон медиҳад ва назорати Ӯро тасдиқ мекунад, чунон ки Петрус Ӯро дар ин маврид эҳтиром кард ва чунон ки мо имрӯз метавонем, дар саҳнае, ки Худованд Исо хидмат ё эҳтиром намешавад.
Номи Ӯ Исо ё Яшуа маънои онро дорад, ки Ӯ Яҳува/Яҳве, Худо ва Инсон дар як шахси муборак аст (Матто 1:18-25; Луқо 1:26-38). Ин сирри номаълум аст, ки ҳамеша аз фаҳмиши инсон берун аст, аммо воқеияти ҳақиқӣ; Худоро ҳамду сано! Ҳамчун Инсон Ӯ Масеҳ ё Масеҳ, Тадҳиншудаи Худост, аввал дар замин (Матто 3:17; Аъмол 10:38) ва ҳоло дар осмон (Аъмол 2:34-36). Аз он ҷо Ӯ худро бо имондорони нав дар замин тавассути Рӯҳи Муқаддас, ки Ӯро барои сокин шудан дар онҳо фиристод, муаррифӣ кард (Аъмол 2). Имондорон дар хонаи Корнилюс ҳама халқҳо буданд, ки тавассути имон худро бо Исои норозӣ аз Носира муаррифӣ карданд. Муаррифии онҳо бо Ӯ дар таъмиди об тасдиқ карда шуд, чунон ки Петрус фармон дод (Аъмол 10:48; ниг. Матто 16:19). Имрӯз, имондорон аз байни яҳудиён ва халқҳо дар Масеҳ як ҳастанд ва метавонанд ба Ӯ дар ҳамон ҷаҳоне, ки Ӯро рад мекунад, хидмат ва эҳтиром кунанд (ниг. Эфсӯсиён 2).
Барои Номи Ӯ, Барои Номи Ӯ
Аъмол инчунин дар бораи рисолати Барнаббо ва Шоул/Павлус нақл мекунад. Чанд сол пас, дар бораи онҳо гуфта шуд, ки онҳо «мардоне буданд, ки ҷони худро барои номи Худованди мо Исои Масеҳ зери хатар гузоштаанд» (Аъмол 15:26). Чӣ шаҳодати зебое! Бигзор мо низ ин гуна тафаккурро дошта бошем ва Худованд Исоро дар ин ҷаҳоне, ки ба Ӯ муқобил аст, ба таври ҳақиқӣ намояндагӣ кунем.
Дар охири сафари сеюми миссионерии худ ва дар роҳ ба Ерусалим, Павлус хидмати худро ба пирони Эфсӯс, ки ба Милет омада буданд, то ӯро бубинанд ва бо ӯ хайрухуш кунанд, ба таври мухтасар ҷамъбаст кард. Луқо навишт, ки ҳавворӣ гуфт, ки ӯ «ба яҳудиён ва инчунин ба юнониён, тавба ба сӯи Худо ва имон ба сӯи Худованди мо Исои Масеҳ» шаҳодат додааст (Аъмол 20:21). Ғайр аз пешниҳоди хушхабари Худо, Павлус «Малакути Худо»-ро (Аъмол 20:25) эълон карда буд ва ҳуқуқҳои Худованди радшударо тасдиқ карда буд. Ӯ инчунин «тамоми машварати Худо»-ро (Аъмол 20:27) эълон карда буд, ки андешаҳои Худоро дар бораи «Калисои Худои зинда» (1 Тимотиюс 3:15) дар бар мегирифт. Баъдтар, Луқо гузориши худро дар бораи Павлус бо гуфтани он ки ӯ «чизҳоро дар бораи Худованд Исои Масеҳ, бо тамоми озодӣ бемамониат таълим медод» (Аъмол 28:31), ҳарчанд ӯ маҳбуси Рум буд, ба итмом расонд.
Ҳамчун имондорон, мо ҳама даъват ва ташвиқ карда мешавем, ки чунин намунаро пайравӣ кунем. Аз ин рӯ, мо бояд фаҳмем, ки «чизе ки ба Худованд писанд аст» (Эфсӯсиён 5:10). Ин маънои худро доварӣ кардан ва монеаҳоро бартараф карданро дорад, то мо омода бошем, ки иродаи Ӯро омӯзем, бо мақсади иҷро кардани он ва ба Ӯ писанд омадан. Дар заминаи роҳ рафтан дар муҳаббат ҳамчун қурбонии зинда (Эфсӯсиён 5:2) ва ҳамчун фарзандони нур (Эфсӯсиён 5:8-9), мо ин чизҳоро бо ҳикмати Худо (Эфсӯсиён 5:15-17) меомӯзем, то иродаи Ӯро иҷро кунем. Ҳамин тариқ, мо метавонем он чиро, ки ба Ӯ писанд аст, тафтиш кунем ва иҷро кунем, ба ҷои он ки кӯшиш кунем, ки худро ё дигаронро писанд кунем. Вақте ки мо дар муҳаббат, нур ва ҳикмат роҳ меравем, афзалияти мо истифодаи қобилиятҳои мо барои писанд омадан ба Ӯст (Эфсӯсиён 5:13-21).
Ҳавворӣ аз ҷониби Худованд роҳнамоӣ шуд, ки 1 Қӯринтиёнро ба ҳамаи имондорон дар ҳар ҷое ки ҳастанд, нависад (1 Қӯринтиён 1:1-2). Ин танҳо як шиор ё чизи қалбакӣ нест – аслан не. Ҳар як имондор талаб карда мешавад, ки дастуроти Худовандро бишнавад ва ба онҳо посух диҳад. Ин таълимот бо ҳамаи ҳаввориён комилан мувофиқат мекунанд (ниг. 1 Юҳанно 4:6), ва ҳамаи имондорони ҳақиқӣ масъуланд, ки онҳоро амалӣ кунанд. Ин чизе нест, ки мо метавонем интихоб кунем ва афзал донем, ё тарк кунем ва рад кунем. Не, ҳамчун ғуломони содиқ, мо ҳама вазифадорем, ки дастуроти Ӯро бишнавем ва иҷро кунем.
Бародарон ва хоҳарони азиз, хоҳ ба мо писанд ояд ё на, мо дар ин ҷаҳон ҳастем, то Худованд Исоро намояндагӣ кунем, ки моро наҷот дод ва ба Ӯ мо то абад ҳамчун онҳое, ки бо нарх харида шудаанд, тааллуқ дорем (1 Қӯринтиён 6:19-20; Ғалотиён 2:20). Аз ин рӯ, мо наметавонем чизҳоеро, ки мехоҳем барои Ӯ кунем, интихоб кунем ва дигар масъалаҳоро рад кунем, ҳарчанд медонем, ки Ӯ мехоҳад, ки мо онҳоро кунем. Баръакс, чизҳое, ки мо ба онҳо даст задем, танҳо як вариант нестанд, зеро мо ташвиқ карда мешавем, ки «барои имоне, ки як бор ба муқаддасон дода шуда буд, ҷиддона мубориза барем» (Яҳудо 1:3-4). Мо «хушбахт» номида мешавем, вақте ки мо мехонем ва мешунавем ва иҷро мекунем чизҳоеро, ки Худованди мо тавассути Каломи худ ба мо мерасонад (Ваҳй 1:3). Худованд Исо ба шогирдони худ гуфт, ки онҳо хушбахт ё «хушбахт» хоҳанд буд, агар онҳо чизҳоеро, ки аз ҷониби Ӯ таълим дода шудаанд, иҷро кунанд (Юҳанно 13:17). Ин ҳам барои мост, чунон ки Яъқуб навишт: «иҷрокунандагони калом бошед, на танҳо шунавандагон, худро фиреб надиҳед» (Яъқуб 1:22).
Ташвиқоти Яъқуб, ки то ҳол барои рӯзҳои мо эътибор доранд
Комилан мувофиқ бо дигар нависандагони Аҳди Ҷадид, Яъқуб дар охири номаи худ ба мо мероси муҳим гузошт. Ӯ навишт: «Оё касе аз шумо азоб мекашад? Бигзор дуо кунад. Оё касе шод аст? Бигзор таронаҳо бихонад. Оё касе аз шумо бемор аст? Бигзор пирони калисоро даъват кунад, ва бигзор онҳо бар ӯ дуо кунанд, ӯро бо равған ба исми Худованд тадҳин кунанд. Ва дуои имон беморро наҷот хоҳад дод, ва Худованд ӯро бархоҳад дошт. Ва агар ӯ гуноҳҳо карда бошад, бахшида хоҳад шуд. Гуноҳҳои худро ба якдигар иқрор кунед, ва барои якдигар дуо кунед, то шифо ёбед. Дуои самарабахш ва гарми марди одилона бисёр кор мекунад. Илёс марде буд бо табиати монанди мо, ва ӯ ҷиддона дуо кард, ки борон наборад; ва дар замин се солу шаш моҳ борон наборид. Ва ӯ боз дуо кард, ва осмон борон дод, ва замин меваи худро дод.
«Бародарон, агар касе аз шумо аз ҳақиқат дур шавад, ва касе ӯро баргардонад, бигзор донад, ки он кӣ гуноҳкорро аз хатои роҳи худ баргардонад, ҷонро аз марг наҷот хоҳад дод ва бисёр гуноҳҳоро хоҳад пӯшонд» (Яъқуб 5:13-20).
Каломи Худо пурқувват ва самарабахш аст (Ибриён 4:12-13). Бигзор мо ба он иҷозат диҳем, ки бо мо сухан гӯяд ва бигзор мо иҷрокунандагони Калом бошем, на танҳо шунавандагон – то он даме ки Ӯ ояд.
ЭЗОҲ
- «Худованд Исои Масеҳ» дар ESV: Аъмол 11:17, 15:26, 20:21, 28:31; Румиён 1:7, 5:1,11, 13:14, 15:6,30, 16:20; 1 Қӯринтиён 1:2-3,7-8,10, 6:11, 8:6, 15:57; 2 Қӯринтиён 1:2-3, 8:9, 13:14; Ғалотиён 1:3, 6:14,18; Эфсӯсиён 1:2-3,17, 5:20, 6:23-24; Филиппиён 1:2, 3:20, 4:23; Қӯлассиён 1:3; 1 Таслӯникиён 1:1,3, 5:9,23,28; 2 Таслӯникиён 1:1-2,12, 2:1,14,16, 3:6,12,18; 1 Тимотиюс 6:3,14; Филемон 1:3,25; Яъқуб 1:1, 2:1; 1 Петрус 1:3; 2 Петрус 1:8,14,16; Яҳудо 1:4,17,21.
«Номи Худованд»
Ва мардуме, ки пеш аз Ӯ мерафтанд ва аз паси Ӯ мерафтанд, фарёд мезаданд: «Ҳусанно ба Писари Довуд! Муборак аст Он кӣ ба исми Худованд меояд! Ҳусанно дар баландтарин!» (Матто 21:9)
Зеро ба шумо мегӯям, ки дигар Маро нахоҳед дид, то он даме ки нагӯед: «Муборак аст Он кӣ ба исми Худованд меояд» (Матто 23:39)
Ва онҳое, ки пеш мерафтанд ва онҳое, ки аз паси Ӯ мерафтанд, фарёд мезаданд: «Ҳусанно! Муборак аст Он кӣ ба исми Худованд меояд!» (Марқӯс 11:9)
Инак, хонаи шумо партофта шудааст. Ва ба шумо мегӯям, ки Маро нахоҳед дид, то он даме ки нагӯед: «Муборак аст Он кӣ ба исми Худованд меояд!» (Луқо 13:35)
гуфтанд: «Муборак аст Подшоҳе, ки ба исми Худованд меояд! Оромӣ дар осмон ва ҷалол дар баландтарин!» (Луқо 19:38)
Пас, онҳо шохаҳои дарахти хурморо гирифта, ба пешвози Ӯ баромаданд ва фарёд мезаданд: «Ҳусанно! Муборак аст Он кӣ ба исми Худованд меояд, ҳатто Подшоҳи Исроил!» (Юҳанно 12:13)
зеро Ӯ ҳанӯз бар ҳеҷ кадоме аз онҳо нафуромада буд, балки онҳо танҳо ба исми Худованд Исо таъмид гирифта буданд. (Аъмол 8:16)
Пас, ӯ дар Ерусалим дар байни онҳо даромада ва баромада, ба исми Худованд далерона мавъиза мекард. (Аъмол 9:28)
Инро шунида, онҳо ба исми Худованд Исо таъмид гирифтанд. (Аъмол 19:5)
Вақте ки шумо ба исми Худованд Исо ҷамъ меоед ва рӯҳи ман ҳозир аст, бо қудрати Худованди мо Исо ... (1 Қӯринтиён 5:4)
Ва баъзе аз шумо чунин буданд. Аммо шумо шуста шудед, шумо муқаддас шудед, шумо ба исми Худованд Исои Масеҳ ва ба воситаи Рӯҳи Худои мо сафед карда шудед. (1 Қӯринтиён 6:11)
Ва ҳар чизе ки шумо мекунед, бо сухан ё амал, ҳамаро ба исми Худованд Исо кунед, ба воситаи Ӯ ба Худои Падар шукр гӯед. (Қӯлассиён 3:17)
Ҳамчун намунаи азоб ва сабр, бародарон, пайғамбаронро гиред, ки ба исми Худованд сухан гуфтанд. (Яъқуб 5:10)
Оё касе аз шумо бемор аст? Бигзор пирони калисоро даъват кунад, ва бигзор онҳо бар ӯ дуо кунанд, ӯро бо равған ба исми Худованд тадҳин кунанд. (Яъқуб 5:14)
