Дар ҳузури инкорҳои афзояндаи Худоии Худованди мо Исои Масеҳ, чӣ қадар хуб аст, ки ҷонҳои муқаддасон худро аз он далел итминон диҳанд, ки Ӯ, ки онҳоро ҳамчун Наҷотдиҳанда ибодат ва эътироф мекунанд ва ҳамчун Худованд эътироф мекунанд, воқеан «Худованди ҷалол» аст (1 Қӯринтиён 2:8); «Ӯ, ки Худо бар ҳама аст, то абад муборак аст» (Румиён 9:5, R.V.), ва «Худои бузург ва Наҷотдиҳандаи мо, Исои Масеҳ» (Титус 2:14, R.V.).
Ӯ ҳеҷ гоҳ камтар аз Писари Худо ва Худои Писар набуд, нахоҳад буд ва наметавонад бошад. Ин чунин эътирофи Номи Ӯ буд, ки саволи Ӯ: «Шумо маро кӣ мегӯед?» вақте ки Ӯ дар миёни гурӯҳи хурди шогирдони аввалини худ истода буд, аз Шимъӯни Петрус дар ҷавоби дурахшон: «Масеҳи Худо» (Луқо 9:20), ва баъдтар аз Томас, пайрави як замон шубҳаноки Ӯ, суханони ибодати зебо: «Худованди ман ва Худои ман» (Юҳанно 20:28) баровард.
Ба Худо писанд аст, ки Номи Ӯро эътироф кунанд, даъвоҳои Ӯро такрор кунанд ва ҷалолҳои Ӯро аз лабони муқаддасон дар рӯи замин ситоиш кунанд, дар он ҷое ки Ӯ як замон «аз ҷониби одамон нафрат ва рад карда шуда буд», ва дар он ҷое, ки барои даъвои баробарӣ бо Худо, одамон «сангҳоро гирифтанд, то Ӯро сангсор кунанд» (Юҳанно 10:31), ва ниҳоят Ӯро ҳамчун куфргӯй салиб заданд (Луқо 22:70-71). Худо эътирофи пурраи Худоии Ӯ, Худоии абадии Ӯро пеш аз ҳама ҷаҳонҳо меҷӯяд (Юҳанно 1:1), вақте ки Ӯ ҳамчун кӯдак дар синаи модараш хобида буд, вақте ки Ӯ дар миёни одамон дар шакли хизматгор зиндагӣ мекард, вақте ки Ӯ аз мурдагон бо қудрати пирӯзӣ эҳё шуд, ва вақте ки Ӯ ҳоло дар тахти абадӣ ҳамчун «Исо Писари Худо» (Ибриён 4:14) дар ҷалол нишастааст.
Зеро Ӯ, ки ҷисм шуд (Юҳанно 1:16), ҳоло ва ҳамеша Инсон хоҳад буд — Инсони бегуноҳ, беайб ва беайб — аммо Ӯ ҳеҷ гоҳ аз Худо будан даст накашид ва наметавонист даст кашад, ё ягон қисми Худоии Худро тарк кунад. Ӯ ҳамеша Худо буд ва ҳаст, инчунин Писар бо Падар. Ӯ аз они мост, то абад. Ва дар Ӯ ҳаёти мост. Ӯ Худованди мо, Сарвари Калисои бадани Ӯ, ва Сарвар бар ҳама БА Калисо аст. Дар Ӯ тамоми пуррагии Худоӣ ба таври ҷисмонӣ сокин аст (Қӯлассиён 2:9). Ӯ аз они Худо ва аз они мост (1 Қӯринтиён 3:23), чунон ки мо аз они Ӯ ҳастем, то дӯст дошта шавем ва роҳнамоӣ шавем, то қадр карда шавем ва ғизо гирем, тамоми роҳ ва тамоми рӯзҳо, то он даме, ки Ӯро чунон ки ҳаст, бубинем.
Дар бораи Ӯ биёед ба Худо суруд хонем ва ба инсон эътирофи пурраи имони худро ба Худоии абадӣ, пурра ва мутлақи Ӯ, баробарии Ӯ бо Худо, Инсонияти ҳақиқӣ ва комили Ӯ, ва ҳикмат ва дониши комили Ӯ шаҳодат диҳем. Гиря кардан дар қабри Лаъзор, ба нишони ҳамдардии Ӯ бо хоҳарони ғамгин, бо овози қудрат ва ҷалоли илоҳии худ, марди мурдаро ба ҳаёт баргардондан. Ва ниҳоят, аз қабри худ ҳамчун Ғолиб бар марг ва дӯзах эҳё шудан. Кӣ метавонад ба Худоии Ӯ шубҳа кунад ё қудрати Ӯро инкор кунад, дар назди қабри холӣ ва тахти ишғолшуда? Биёед Худоро барои Наҷотдиҳанда ва Наҷотдиҳандаи илоҳӣ ва комил шукр гӯем. Ва биёед бо дил ва овоз, дар хори осмонӣ, дар назди инкорҳои охирини шайтон дар бораи ҷалоли илоҳӣ ва ҷалоли аълои Худованди мо суруд хонем —
Дар Ӯ комилан ифода ёфтааст, Ҷалолҳои Падар медурахшанд, Аз Худоии ПУРРА соҳиб аст, Абадӣ илоҳӣ!
