Муқовимат бо зино дар ҷисм
Павлус ба мо гуфт, ки дар рӯзҳои охири Замони Калисо бисёриҳо, ки худро масеҳӣ мегӯянд, таълимоти солимро пайравӣ нахоҳанд кард (2 Таслӯникиён 2:3), «шакли худотарсӣ доранд, аммо қудрати онро инкор мекунанд» – яъне, танҳо як эътироф (2 Тимотиюс 3:5 КҶВ). Он рӯзҳо аён ҳастанд ва шояд аз қабули барномаи ҳамҷинсгароӣ ва дигар шаклҳои зино аз ҷониби бисёриҳо дар масеҳият равшантар набошанд. Вақте ки назарсанҷиҳои оммавӣ, на Китоби Муқаддас, муайян мекунанд, ки таълимоти дуруст чист, Калисо ба сӯи куфр – тарк кардани қасдан ва пурраи Худо – меравад.
Баъзеҳо мегӯянд, ки ҳамҷинсгароӣ танҳо бо қонуни Аҳди Қадим маҳкум шуда буд ва ҳоло дар Аҳди Ҷадид зери файз иҷозат дода шудааст. Аммо Худо тарҳи Худро барои издивоҷ пеш аз қонун муқаррар кард: як мард ва як зан то даме ки марг онҳоро ҷудо кунад (Ҳастӣ 2). Дар Аҳди Ҷадид, Худованд Исо тасдиқ кард, ки ин нақшаи Худо барои издивоҷ буд (Матто 19:4-6). Ин намунаест, ки ҳаввориён, пирони калисо ва диаконҳо ба он пайравӣ карданд (1 Қӯринтиён 9:5; 1 Тимотиюс 3:1-12). Аз ин рӯ, дар Аҳди Ҷадид ҳеҷ гуна намунаи масеҳиён, ки дар муносибатҳои ҳамҷинсгароӣ иштирок мекунанд, вуҷуд надорад. Аммо, ҳушдорҳо ва манъкуниҳои зиёде бар зидди зино вуҷуд доранд. Яҳудо дар ҳушдори худ як дарси таърихро дохил кард:
Ҳамчунон ки Садӯм ва Ғамӯра ва шаҳрҳои атрофи онҳо ба ҳамин тариқ, худро ба зино дода, аз паи ҷисми бегона рафтанд, барои намуна гузошта шудаанд, ки азоби оташи абадиро мекашанд (Яҳудо 7).
Аз нигоҳи Китоби Муқаддас, ҳар гуна муносибати ҷинсӣ ғайр аз муносибати байни шавҳар ва зани ӯ зино номида мешавад. Аз ин рӯ, Павлус гуфт: «Барои пешгирӣ аз зино, бигзор ҳар мард зани худро дошта бошад» (1 Қӯринтиён 7:2). Зино зино ва муносибатҳои пеш аз издивоҷро дар бар мегирад, дар баробари бисёриҳои дигар бо номҳои гуногун. Тибқи қонун, ҳар яҳудие, ки ба ин гуноҳҳои ҷинсӣ даст мезад, бояд кушта мешуд (Ибодат 20:10-13), ба истиснои онҳое, ки ба алоқаи ҷинсии пеш аз издивоҷ даст мезаданд – онҳо бояд бо ҳамдигар издивоҷ мекарданд (Такрори Шариат 22:29). Худо қонунро ба халқи аҳди худ дод, то онҳо халқи муқаддас барои Ӯ бошанд ва аз бехудоӣ ва дунявияти миллатҳо ҷудо шаванд.
Дар ҳоле ки ғайрияҳудиён (онҳое, ки яҳудӣ нестанд) ҳеҷ гоҳ зери қонун набуданд – ва масеҳиён ҳеҷ гоҳ зери қонун нахоҳанд буд – ҷанбаҳои ахлоқии қонун то ҳол стандарти муқаддасии Худоро барои мо инъикос мекунанд. Масалан, Худованд Исо аҳамияти нӯҳ аз Даҳ Аҳкомро дар давраи хидмати заминии худ тасдиқ кард – истисно рӯзи шанбе буд, зеро Калисо дар рӯзи эҳё, якшанбе, ҷамъ мешуд, то фарқияти масеҳиятро аз низоми кӯҳна, ки бо салиб аз байн бурда шуда буд, нишон диҳад. Аз ин рӯ, Павлус ба масеҳиён гуфт, ки бо қонун дониши гуноҳ меояд (Румиён 3:20, 7:7) ва қонун ба мо ниёз ба Наҷотдиҳандаро нишон медиҳад (Ғалотиён 3:24).
Вақте ки сухан дар бораи стандарти Худо дар бораи рафтори ҷинсӣ меравад, дар Аҳди Ҷадид ҳеҷ чиз тағйир наёфтааст. Чунин гуноҳҳо то ҳол бар зидди Худо ҷиноят ҳисобида мешаванд ва ҷазо дода мешаванд, аммо марги фаврӣ ҳоло фармон дода нашудааст. Гуфтан, чунон ки бисёриҳо мекунанд, ки Аҳди Ҷадид рафтори ҳамҷинсгароиро маҳкум намекунад, бемаънӣ аст. Павлус ба мо мегӯяд, ки вақте одамон ҳақиқати илоҳиро барои дурӯғ иваз мекунанд, Худо бо таслим кардани онҳо ба тафаккури аз ҷиҳати ахлоқӣ фосиди худ ҷавоб медиҳад. Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки ҳамҷинсгароӣ як рафтори асосӣ буд, ки вақте Худо таъсири боварибахши Худро аз байн бурд, ба вуҷуд омад (Румиён 1:21-28). Онҳое, ки ба ин гуна рафтор даст мезаданд, сазовори маҳкумияти Худо буданд ва дар умқи худ инро медонистанд (Румиён 1:32).
Дигар оятҳое, ки ҳама гуна зиноро маҳкум мекунанд – рафторро аз эҳсосот фарқ мекунанд – инҳоянд:
Оё намедонед, ки беадолатон Малакути Худоро мерос нахоҳанд гирифт? Фирефта нашавед. На зинокорон, на бутпарастон, на зинокорон, на ҳамҷинсгароён, на содомиён, на дуздон, на тамаъкорон, на майзадагон, на дашномдиҳандагон, на ғоратгарон Малакути Худоро мерос нахоҳанд гирифт. Ва баъзе аз шумо чунин буданд. Аммо шумо шуста шудед, аммо шумо муқаддас шудед, аммо шумо ба номи Худованд Исо ва ба воситаи Рӯҳи Худои мо сафед карда шудед (1 Қӯринтиён 6:9-11). Таваҷҷӯҳ кунед, ки ин порча нишон медиҳад, ки тарзи зиндагӣ пеш аз табдил пас аз омадан ба Масеҳ тавба карда шуд.
Ҷисм барои зино нест, балки барои Худованд аст... аз зино гурезед (1 Қӯринтиён 6:13,18).
Аммо зино ва ҳама гуна нопокӣ ё тамаъкорӣ, бигзор ҳатто дар байни шумо ном бурда нашавад, чунон ки барои муқаддасон мувофиқ аст; ... Зеро инро медонед, ки ҳеҷ зинокор, шахси нопок, ё марди тамаъкор, ки бутпараст аст, дар Малакути Масеҳ ва Худо ҳеҷ мерос надорад (Эфсӯсиён 5:3-5).
Аммо ... зинокорон ... насиби худро дар кӯле хоҳанд дошт, ки бо оташ ва кибрит месӯзад, ки ин марги дуюм аст (Ваҳй 21:8).
Зеро ин иродаи Худост, муқаддасшавии шумо: ки шумо бояд аз зино парҳез кунед (1 Таслӯникиён 4:3).
Дар ҳоле ки барои як масеҳӣ имконпазир аст, ки амали зино содир кунад, ӯ пас аз он худро хеле гунаҳкор ҳис мекунад. Он шахс намехоҳад, ки Худовандро бо зинои доимӣ ғамгин кунад. Ин кор дасти ҷазои Ӯро даъват мекунад (Ибриён 12:6). Фарзанди ҳақиқии Худо наметавонад дар ҳеҷ гуноҳи қасдан ва доимӣ идома диҳад (1 Юҳанно 3:9).
Оё мо метавонем ба шаҳвати дигарон ҳамдардӣ кунем, масъала нест; аммо нигаронии мо ин аст, ки мо бо шаҳвати номуносиби худ чӣ кор мекунем. Масеҳиён набояд он чизеро, ки Худо норозигӣ мекунад, қабул кунанд. Баръакс, онҳо бояд хоҳишҳои худро бо иродаи Худо мувофиқат кунанд, то баракати Ӯро ба даст оранд (Румиён 6:11-13, 12:1-2). Ӯ он чизеро, ки берун аз иродаи Ӯст, баракат нахоҳад дод – ин кор гуноҳро тасдиқ мекунад ва Ӯ ин корро карда наметавонад.
Барои онҳое, ки эҳсосот ва орзуҳои ҳамҷинсгароӣ доранд, итоат ба иродаи Худо шояд онҳоро ба издивоҷи Масеҳ-парастӣ набарад, аммо бешубҳа ба онҳо файз ва сулҳи Ӯро хоҳад дод. Итоат аз ҷониби як имондор, махсусан дар корҳои душвор, як роҳи амалии гуфтан ба Худованд Исо аст, ки ӯ Ӯро дӯст медорад (Юҳанно 14:15).
Навиштаҳо бояд муносибати моро бо дигарон низ роҳнамоӣ кунанд. Имондорон наметавонанд бо касе, ки худро масеҳӣ медонад ва ба зино даст мезанад, муошират кунанд (1 Қӯринтиён 5:11). Доштани эҳсосоте, ки бо иродаи Худо мувофиқат намекунанд, муносибати моро бо ҳамдигар аз нигоҳи Китоби Муқаддас маҳдуд намекунад. Аммо, Каломи Худо имондоронро аз муошират бо онҳое, ки номи Масеҳро мебаранд, аммо ба гуноҳи қасдан даст мезананд ё бо онҳое, ки онро ба таври оммавӣ таблиғ мекунанд, манъ мекунад (Румиён 16:17; 2 Таслӯникиён 3:6,14).
Масеҳ гуноҳкоронро дӯст медорад, аммо Ӯ гуноҳи онҳоро нафрат дорад ва мо низ бояд чунин кунем. Зино рафтори муқаррарӣ барои онҳое аст, ки дар гуноҳ мурдаанд (Ғалотиён 5:19). Аз ин рӯ, Павлус имондоронро ташвиқ мекунад, ки бо гумшудагон бо имон муошират кунанд (бе даст задан ба гуноҳи онҳо), то онҳо аввал паёми Инҷилро бубинанд, сипас бишнаванд ва умедворем наҷот ёбанд (1 Қӯринтиён 5:9-10). Бо зинокорон дар бораи муҳаббати Масеҳ самимона сухан гуфтан «ҷинояти нафрат» нест, балки таҳқир ё паст задани ҷонҳое, ки Масеҳ барои онҳо хун рехт ва мурд, ин аст.
Хулоса, имондорон бояд «бо корҳои бесамари торикӣ муошират накунанд, балки онҳоро маҳкум кунанд» (Эфсӯсиён 5:11). Хомӯшӣ гуноҳро тасдиқ мекунад. Агар Каломи Худо рафтореро маҳкум кунад, мо бояд тарафдори Худо бошем ва аз муносибатҳои оилавӣ ё мулоҳизаҳои ҳамдардӣ – ки ин як тактикаи зуд-зуди шайтон аст – таъсир нагирем. Навиштаҳо дар маҳкум кардани амалҳои зинокорӣ ва инчунин дар маҳдуд кардани тамосҳои имондор бо онҳое, ки худро масеҳӣ медонанд, аммо ба чунин гуноҳ даст мезананд, равшан аст. Аммо, ин маҳдудият ба зинокороне, ки номи Масеҳро надоранд, дахл надорад. Имондорон бояд бо онҳо дар бораи муҳаббати Худованд Исои Масеҳ бо тактикӣ сӯҳбат кунанд.
БАРОИ ХУБИИ ИНСОН
Ҳикмат аз мардоне ғамгин мешавад, ки ҳама маслиҳатҳои ӯро рад мекунанд ва бо танқиди созандаи ӯ ҳеҷ коре надоранд. Он чизе ки радди саркашии инсонро ин қадар бемантиқ мекунад, ин аст, ки фармонҳо ва ҳушдорҳои Худо барои хубии инсон аст, на барои Худо. Ин дар як ҳикояе тасвир шудааст, ки як воиз як бор нақл карда буд. Кӯдаки хурдсол аз панҷараи металлӣ, ки тамошобинонро шаш фут аз қафаси шерҳо дар боғи ҳайвоноти Вашингтон нигоҳ медошт, гузашт. Вақте ки бобояш ба ӯ фармон дод, ки берун ояд, ӯ бо шӯхӣ ақиб рафт. Шери интизорӣ ӯро гирифт, ба қафас кашид ва ӯро то марг пора-пора кард.
Ба гуфтаи воиз, дарси ин аст: Худо ба мо фармонҳо ва принсипҳоеро додааст, ки барои хубии мо ҳастанд; Худо ҳеҷ гоҳ ба мо фармон намедиҳад, зеро Ӯ худсарона аст ё аз он сабаб, ки Ӯ намехоҳад, ки мо кайфу сафо кунем. Ӯ мегӯяд: «Ту дигар худоёнро пеши Ман надошта бош», на аз он сабаб, ки Ӯ ба мавқеъ ва имтиёзҳои худ ҳасад мебарад, балки аз он сабаб, ки Ӯ медонад, ки агар мо чизеро, чизеро пеши Ӯ гузорем, он ба мо зарар мерасонад. Агар мо принсипи паси ин далелро дарк кунем, мо инчунин метавонем фаҳмем, ки чаро Худо моро ислоҳ ва тарбия мекунад. «Касеро, ки Худованд дӯст медорад, Ӯ ҷазо медиҳад» (Ибриён 12:6). Ӯ намехоҳад, ки мо ба шер ақиб равем, зеро шере ҳаст, Шайтон, ки меҷӯяд, ки кӣ метавонад фурӯ барад (1 Петрус 5:8). — Вилям Макдоналд, Тафсири Китоби Муқаддаси имондор (мутобиқшуда)
