«Натарс, зеро Ман бо ту ҳастам; ҳайрон нашав, зеро Ман Худои ту ҳастам. Ман туро қавӣ мегардонам, бале, Ман ба ту ёрӣ медиҳам, Ман туро бо дасти рости одилонаи Худ дастгирӣ мекунам.»
Ишаъё 41:10
Тарс биниши моро таҳриф мекунад, теппаҳоро ба кӯҳҳо табдил медиҳад. Ин монеа аз Шайтон ҳатто метавонад моро ба беақлӣ, ба монанди беитоатӣ ба Худованд, оварда расонад. Аз ин рӯ Худованд борҳо моро насиҳат медиҳад:
«Натарс ва ҳайрон нашав.»
Ибораи «натарс» ва муқобили мусбати он, «далер бош,» дар Навиштаҳо борҳо такрор мешаванд. Худо намехоҳад, ки халқи Ӯ бо зонуҳои ларзон ва дастҳои ларзон зиндагӣ кунанд. Ӯ «ба мо рӯҳи тарсро надодааст, балки рӯҳи қудрат ва муҳаббат ва ақли солимро» (2 Тимотиюс 1:7) додааст. Чор маротиба дар боби аввали Еҳушаъ, Худо ба Еҳушаъ гуфт: «Қавӣ бош ва далер бош.» Паём реша гирифт, ва Еҳушаъ ба замин пеш рафт ва ҳатто қалъаи мустаҳками Ериҳӯро забт кард.
Ин нақшаи Худост, ки имондорон бо имон зиндагӣ кунанд, на бо тарс. Ин маънои онро надорад, ки мо ҳеҷ гоҳ наметарсем, аммо ин маънои онро дорад, ки мо набояд бо дили ноумед зиндагӣ кунем. Касе як бор гуфт:
«Тарс дарро кӯфт. Имон ҷавоб дод, ва ҳеҷ кас набуд.»
Ин аст он чизе ки Худованд аз мо мехоҳад — ки мо ҷангҳои худро бо эътимод ба Худои зинда ва пурра ба Ӯ такя кардан мағлуб кунем.
Шумо ва ман дар муборизаи доимӣ бо қувваҳои торикӣ ҳастем, ва барои тарсончакӣ ё тарс ҷой нест. Ҳар чизе ки шумо имрӯз бо он рӯ ба рӯ ҳастед — хоҳ издивоҷи мушкил, саратон, танҳоӣ ё фарзандони саркаш — тарси худро рад кунед ва имонро қабул кунед. Худо назорат мекунад. Ӯ шуморо қавӣ мегардонад ва бо дасти рости одилонаи Худ нигоҳ медорад.
Лангар барои имрӯз
Шубҳа накун, зеро каломи Ӯ устувор аст; Натарс, зеро бозуи Ӯ тавоно аст. – Томас Келли
