«Подшоҳ ва мардони ӯ ба Ерусалим рафтанд, то бар зидди ебусиён ҷанг кунанд, ки дар он сарзамин зиндагӣ мекарданд.» (2 Подшоҳон 5:6) Ебусиён то ҳол дар маркази кишвар як қалъа доштанд, ки ҳеҷ гоҳ аз он ҷо берун карда нашуда буданд. Дар ҳар як ҷомеаи масеҳӣ ва инчунин дар ҳар як дили масеҳӣ «ебусиён» мавҷуданд. Масалан, дунявият вуҷуд дорад, ки ебусиёни худро дар ҳама ҷо дорад.
Дар миёни як ҷомеа ки хонаҳои зебои масеҳӣ, ибодатгоҳҳо ва назокатҳои худро дорад, як майхонаииҷозатномадорро пайдо мекунад. Он дар он ҷо низ чунон реша давондааст, ки ба назар чунин мерасад, ки онро аз ҷояш кандан ғайриимкон аст. Бисёр қалъаҳои дигари бадӣ низ ҳастанд, ки бурҷҳои мағрури худро баланд мекунанд ва аз фатҳ саркашӣ мекунанд.
Дар ҳар як дил«қалъаҳои хурди ебусӣ» мавҷуданд, ки ба назар чунин мерасад, ки мо онҳоро фатҳ карда наметавонем. Баъзан ин гуноҳи пинҳонӣ аст, ки дар миёни муқаддасии умумии ҳаёт бефатҳ зиндагӣ мекунад.
Баъзан ин боқимондаи табиати кӯҳна аст — ба монанди ғурур, дунявият, худхоҳӣ, шаҳват ё талхӣ.
«Ҳамаи мо камбудиҳои худро дорем!» — мегӯем мо, ва дар зери ин «пӯшиш» — мо муваффақ мешавем, ки шумораи зиёди бутҳои азизро, ки намехоҳем аз онҳо даст кашем, пинҳон кунем!
Мо бояд ба ин қисмҳои беитоати ҳаёти худ диққат диҳем — то ки ҳар як фикр, эҳсос ва табъ ба Масеҳ итоат кунад. Ҳатто як чунин қалъаи бефатҳро дар дили худ гузоштан хатарнок аст.
Мо ҳар як фикрро асир мегирем, то онро ба Масеҳ итоат кунем! (2 Қӯринтиён 10:5)
