«Аммо дар ҳамаи ин чизҳо мо ба воситаи Ӯ, ки моро дӯст доштааст, бештар аз ғолибон ҳастем» (Румиён 8:37). Инҷил тавре тартиб дода шудааст ва атои Худо чунон бузург аст, ки шумо метавонед худи душманонеро, ки бо шумо меҷанганд ва қувваҳоеро, ки бар зидди шумо саф оростаанд, гирифта, онҳоро зинапояҳое ба сӯи дарвозаҳои осмон ва ба ҳузури Худо табдил диҳед. Мисли уқоб, ки дар санглох нишаста, осмонро тамошо мекунад, ки бо сиёҳӣ пур мешавад, ва барқҳои душоха боло ва поён мезананд, ва ӯ комилан ором нишастааст, як чашмро ва сипас дигарро ба сӯи тӯфон мегардонад. Аммо ӯ то он даме, ки эҳсоси шамоли сахт ва донистани он ки тӯфон ба ӯ задааст, ҳаракат намекунад; бо фарёд, синаи худро ба тӯфон мегардонад ва тӯфонро барои ба осмон баромадан истифода мебарад; ӯ боло меравад, ки бар он баланд мешавад.
Ин аст он чизе, ки Худо аз ҳар як фарзанди Худ мехоҳад, ки бештар аз ғолиб бошад, абри тӯфонро ба ароба табдил диҳад. Шумо медонед, ки вақте як лашкар бештар аз ғолиб аст, эҳтимол дорад, ки дигарро аз майдон ронад, тамоми лавозимоти ҷангӣ, хӯрок ва лавозимотро ба даст орад ва тамоми қаламравро ишғол кунад. Ин аст маҳз он чизе, ки матни мо маъно дорад. Ғаниматҳое ҳастанд, ки бояд гирифта шаванд!
Эй маҳбубон, оё шумо онҳоро доред? Вақте ки шумо ба водиҳои даҳшатноки азоб рафтед, оё аз он бо ғаниматҳо баромадед? Вақте ки он осеб ба шумо зад ва шумо фикр кардед, ки ҳама чиз гум шудааст, оё шумо ба Худо чунон боварӣ доштед, ки аз он бойтар аз он ки даромадед, баромадед? Бештар аз ғолиб будан ин аст, ки ғаниматҳоро аз душман гирифта, онҳоро барои худ истифода баред. Он чизеро, ки ӯ барои сарнагун кардани шумо тартиб дода буд, гирифта, барои худ истифода баред.
Вақте ки доктор Мун аз Брайтон, Англия, бо нобиноӣ гирифтор шуд, ӯ гуфт: «Худовандо, ман ин истеъдоди нобиноиро аз Ту қабул мекунам. Ба ман кӯмак кун, ки онро барои ҷалоли Ту истифода барам, то ки дар омадани Ту, Ту моли Худро бо фоиз қабул кунӣ.» Сипас Худо ба ӯ имкон дод, ки алифбои Мунро барои нобиноён ихтироъ кунад, ки ба воситаи он ҳазорон нобиноён тавонистанд Каломи Худоро бихонанд ва бисёре аз онҳо ба таври пурҷалол наҷот ёфтанд. Интихобшуда
Худо хори Павлусро нагирифт; Ӯ беҳтар кард — Ӯ он хорро идора кард ва онро хизматгори Павлус гардонд. Хизмати хорҳо аксар вақт барои инсон бузургтар аз хизмати тахтҳо будааст.
