Еҳушаъ
«Ҳар ҷое ки пои шумо қадам мегузорад, Ман ба шумо додам, чунон ки ба Мусо гуфтам.» —Еҳушаъ 1:3 NKJV
Еҳушаъ маънои «Яҳува-Наҷотдиҳанда»-ро дорад, ҳамон ном бо Исо дар забони юнонӣ. Ин китоби забт ва ғалабаи ҷангӣ аст. Исроил оромона ба Худо такя мекунад, на бо шавқ ба ҷанг мешитобад, балки бо тафаккури ором ҳар қадамро мувофиқи каломи Худо мегузорад. Онҳо ба Замини Ваъдашуда бо қадам задани илоҳӣ ба дарёи Урдун дохил мешаванд – намунаи марг ва эҳёи Масеҳ, ки бо халқи Ӯ алоқаманд аст. Ҳар як душман бояд ба қудрати Худо дар байни лашкарҳои Ӯ роҳ диҳад. Гарчанде ки барои Исроил аз сабаби набудани имони онҳо нокомиҳои дарднок буданд, аммо мавзӯи умумии Еҳушаъ соҳиб шудан ба заминест, ки Худо ба онҳо дода буд ва ин корро бо аз даст додани душманони худ анҷом додан аст.
Китоб бо Эфсӯсиён дар Аҳди Ҷадид муқоиса мешавад, зеро замини Канъон дар бораи «ҷойҳои осмонӣ» ё «осмонҳо» сухан меронад – соҳаи мубораки ҳозира, ки мӯъминон «дар Исои Масеҳ» ба он оварда шудаанд. Баракатҳои мо (Эфсӯсиён 1:3), мавқеи мо (Эфсӯсиён 2:6) ва муноқишаи мо (Эфсӯсиён 6:12) дар ҷойҳои осмонӣ ҳастанд. Ва барои он ки мо моликиятҳои рӯҳонии худро дуруст соҳиб шавем, мо бояд «зиреҳи пурраи Худо»-ро дошта бошем, ки бо он ба лашкарҳои Шайтон, ки мехоҳанд аз лаззат бурдани он чизе, ки ба мо тааллуқ дорад, монеъ шаванд, муқобилат кунем ва онҳоро шикаст диҳем. Аз ин рӯ, Каломи Худо бояд «шабу рӯз» мулоҳизаи мо бошад (Еҳушаъ 1:8). Ғайр аз ин, Еҳушаъ намунаи «Масеҳ дар шумо» аст, яъне дар ҳамаи муқаддасони Ӯ, ки онҳоро дар ғалаба бар қудрати душман роҳбарӣ мекунад. Бо имон бигзор пойҳои мо дар он замини нек қадам зананд ва онро ба таври таҷрибавӣ [бо таҷриба] моли худамон гардонанд.
Ин сутун аз китоби зерин гирифта шудааст: Китоби Муқаддас, 66 китоби он ба таври мухтасар. Он аз ношир дастрас аст: Believer’s Bookshelf USA.
