«Мо санъати Ӯ ҳастем, ки дар Масеҳ Исо барои корҳои нек офарида шудаем» (Эфсӯсиён 2:10). Онҳоро хуб баррасӣ кун, эй ҷони ман!
Коргарро бубин.
Худи Худост, ки кор кардааст. Ӯ дар машварат аҷиб ва дар кор аъло аст. Ӯ барои ҷалоли Писари Худ машварат кардааст ва дар кори аълои Худ ҳама чизеро, ки ба нақша гирифтааст, иҷро мекунад. Ӯ интихоб кард, ки дар офариниш кор кунад, ва мо хуб мекунем, ки «корҳои аҷиби Худоро» дар осмон ва дар замин баррасӣ кунем. Ҳоло Ӯ интихоб кардааст, ки дар Офариниши Нав барои ҷалоли Худ ва барои шарафи Писари маҳбуби Худ кор кунад.
Маводро бубин.
«Мо» санъати Ӯ ҳастем. Ҳама чизе, ки мо ҳамчун масеҳиён ҳастем, натиҷаи амали Ӯст. Ӯ моро аз марг — марги рӯҳонӣ дар гуноҳҳои мо, ки дар он будем, зинда кардааст. Ӯ моро дар назари Худ зинда кардааст. Оятҳои 1 ва 2-и боб бадии даҳшатнокеро нишон медиҳанд, ки дар он мо таҳти қудрати шоҳзодаи ҳаво — иблис қарор доштем ва дар мавҷи ҷаҳон ба поён, поён, поён ба ҳукм кашида мешудем. «АММО ХУДО» бо мо амал кардааст — Ӯ маводи ғайричашмдоштро гирифтааст, то моро аз нав офарад, то ки мо мувофиқи фикри файзбахши Худ, хушнудии некии Ӯ бошем.
Натиҷаи кори Ӯро бубин.
Ин «хеле хуб» аст. Мо, ки дар гуноҳҳо мурда будем, дур будем, бе умед будем, бе Худо будем — ҳатто мо ҳоло «дар Масеҳ Исо» ҳастем. «Дар Масеҳ Исо офарида шудаем». Ҳама чизе, ки мо дар ҳолати табиии худ будем, чизи гузашта аст. Ба он мо мурдаем.
Таърихи «дар Одам»-и мо то абад баста шудааст, ҳеҷ гоҳ боз намешавад. Таърихи «дар Масеҳ»-и мо оғоз шудааст, ҳеҷ гоҳ тамом намешавад. «Дар Масеҳ Исо» он дар бораи итминон (Эфсӯсиён 2:13), дар бораи қабул (Эфсӯсиён 1:6), дар бораи дастрасӣ (Эфсӯсиён 2:18), дар бораи фарзандхондӣ (Эфсӯсиён 1:5) ва дар бораи фаровонии баракат (Эфсӯсиён 1:3), осмонӣ ва абадӣ сухан меронад. «Дар Масеҳ Исо» мо дар наздикии Ӯ ва дар азизии Ӯ ба Худои Падари мо наздик ва азиз ҳастем.
Яке аз ҳадафҳоеро, ки Ӯ дар кори Худ дошт, бубин.
«Мо санъати Ӯ ҳастем, ки дар Масеҳ Исо барои корҳои нек офарида шудаем, ки Худо пеш аз ин муқаррар карда буд, ки мо дар онҳо роҳ равем». Наҷоти мо «на аз худи шумо» ва «на аз корҳо» аст, то ки ҳеҷ кас фахр накунад. Аммо он аз Худост ва «барои корҳои нек». Корҳо пеш аз наҷот «корҳои мурда» мебошанд, ки Худои зиндаро хушнуд карда наметавонанд. Аз ҳамаи инҳо мо бояд виҷдони худро пок кунем, то ки ба Худои зинда хидмат кунем. Ҳамаи корҳои мо то он даме, ки мо дар Масеҳ Исо офарида шавем, бо худ ва гуноҳ олудаанд. Онҳо бо назардошти некӣ ё фоидаи худи мо ё дар кӯшиши барқарор кардани адолати худи мо анҷом дода мешаванд, дар ҳоле ки мо худро ба адолати Худо таслим намекунем. Онҳое, ки дар ҷисм дар ҳолати табиии табдилнашудаи худ ҳастанд, наметавонанд, наметавонанд, НАМЕТАВОНАНД Худоро хушнуд кунанд. Онҳо ба ҳаёти нав, табиати нав, қудрати нав ниёз доранд, то он чизе, ки ба Худо писанд аст, истеҳсол шавад. Ҳоло ҳамчун аз нав офаридашуда аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас, ки ба мо дода шудааст, мо метавонем барои қабули Ӯ мева диҳем.
На корҳои қонунӣ, балки корҳои муҳаббатӣ онҳое мебошанд, ки ба Ӯ мувофиқанд.
Ӯ моро барои корҳои дилҳои шод, ки Ӯро мешиносанд, офаридааст. Инҳо корҳое мебошанд, ки Ӯ моро бо Рӯҳи Муқаддас барои онҳо қувват мебахшад.
Пас аз Масеҳ — роҳ рафтан, чунон ки Ӯ роҳ рафт, ҷалоли Худоро ҷустан — дар ҷустуҷӯи наҷоти гуноҳкорон ва некӯаҳволии муқаддасон некӣ кардан, дар ҳоле ки дил дар шукргузорӣ ва ситоиш ва ибодат ба Ӯ, ки Сарчашмаи ҳамаи некиҳои мост, боло меравад. Бигзор чунин корҳо аз ҷониби мо барои ҷалоли Ӯ анҷом дода шаванд.
