Ин ки Ӯ дар ҳақиқат Инсон буд ва ҳаст, Касе, ки дар ҳама ҷиҳатҳо мисли мо озмуда шудааст (ғайр аз гуноҳ), ба Ӯ имкон медиҳад, ки бо мо ҳамдардӣ кунад, вақте ки мо роҳи зиёрати худро тай мекунем, кӯшиш мекунем, ки ба қадамҳои Ӯ пайравӣ кунем, дар ҳоле ки дасти Қудрати Мутлақи Ӯст, ки «рафтори моро дар роҳҳои Ӯ» нигоҳ медорад.
Пас, мо Ӯро «дар ҷисм омада» мулоҳиза мекунем. Ӯ «он Чизи Муқаддас» аст, ки аз бокира таваллуд шудааст. «Насли зан», ки ин қадар ваъда дода шуда буд, омадааст, то сари Морро пахш кунад. Дар батни модар бо қудрати Сояафкани Ҳақ Таоло ҳомила шуда, Ӯ ба Марям писар таваллуд шуд — Исо — номи хоксоронаи Ӯ, аммо Ӯ бузург хоҳад буд ва «Писари Ҳақ Таоло» номида хоҳад шуд. Писари нахустзодаи бокира «Масеҳ Худованд» аст.
Мо Ӯро дар оғили Байт-Лаҳм мулоҳиза мекунем.
Кӯдаки муборак, ки хоксорона хобидаӣ, Дар он ҷо дар гаҳвораи оғил, Аз баландтарин фуромадаӣ, Ҳама ғамҳои моро мубодила карданӣ.
Ӯ аз батни модар ба Худо вогузор шудааст ва ба умеди синаҳои модараш гузошта шудааст. Оё мо наметавонем бо фариштагон дар рӯҳ ҳамроҳ шуда, бигӯем: «Шукр ба Худо дар баландтарин, сулҳ дар замин, хушнудӣ дар одамон?» Ӯ омадааст, ки ба Худо шарафи баландтаринро хоҳад овард ва одамонро дар адолат бо Ӯ оштӣ хоҳад дод, то Худои муқаддас ба онҳо бо хушнудӣ нигоҳ кунад ва онҳоро бо шодӣ дар ҳузури Худ дошта бошад, дар иҷрои ҳадафи файзи Худ.
Мо Ӯро дар маъбад вақте ки ҳаштрӯза буд, мулоҳиза мекунем. «Кӯдаки Исо» оварда мешавад, то расми қонун иҷро шавад. Ба оғӯши Симеони пиронсол гирифта шуда, Ӯ Масеҳи Худованд — наҷоти Худо эълон карда мешавад.
Мо Ӯро дар ҳама зуҳуроти комили кӯдакӣ мулоҳиза мекунем. Ӯ дар рӯҳ меафзояд ва қавӣ мешавад, пур аз ҳикмат аст ва файзи Худо бар Ӯст. Ӯ дар ҳикмат ва қад ва дар илтифоти Худо ва одамон пеш меравад. Дар дувоздаҳсолагӣ Ӯ бошуурона Писари Падар аст. Аз ҷониби волидонаш гум шуда, ниҳоят дар миёни донишмандон дар маъбад ёфт шуда, Ӯ мепурсад: «Чаро Маро меҷустед? Оё намедонистед, ки Ман бояд дар кори Падари Худ бошам?» Аммо аз он ҷо Ӯ бо онҳо фуромада, ба Носира меояд ва ба онҳо итоат мекунад.
Мо Ӯро дар Инсонияти муқаддаси Худ «дар дарёи Урдун, ки Юҳанно таъмид медод» мулоҳиза мекунем. Ӯ, ки ҳамеша дар ибтидо бо Худо буд, тақрибан сӣсола шудан мегирад. Пеш аз Иброҳим Ӯ буд — «МАН ҲАСТАМ»-и Бузург, Тағйирнопазир, «Ҳамон». Каломе, ки «Худо буд», ҷисм шуд ва дар миёни мо сокин шуд, ҳоло дар Инсоният комил аст, чунон ки буд ва ҳамеша дар Худоӣ абадӣ комил боқӣ мемонад.
Барои иҷрои тамоми адолат Ӯ худро бо боқимондаи Исроил дар обҳои таъмид муайян хоҳад кард, бо онҳо дар қадами аввалини худ ҷой хоҳад гирифт — гарчанде ки Ӯ Бегуноҳ аст. Он гоҳ вақте ки таъмид гирифт, осмон бо шодӣ хомӯширо мешиканад ва овози Падар шунида мешавад, ки мегӯяд: «Ин Писари маҳбуби Ман аст, ки аз Ӯ хушнудам», дар ҳоле ки Рӯҳи Худо мисли кабӯтар фуруд омада, бар Ӯ сокин мешавад.
Мо Ӯро дар биёбон мулоҳиза мекунем. Ӯ «аз ҷониби Рӯҳ ба биёбон ронда мешавад», ва мо Ӯро дар он ҷо гурусна ва аз ҷониби иблис васвасашуда мебинем. Ба пешниҳоди шарир, ки Ӯ бояд сангҳоро нон кунад, Ӯ, Хоксор, Вобаста, Фидокор, Итоаткор, мегӯяд: «Инсон на танҳо бо нон, балки бо ҳар калимае, ки аз даҳони Худо мебарояд, зиндагӣ хоҳад кард». Озмоиш танҳо камолотро ошкор мекунад — бухур ширин майда карда мешавад, то бӯи он паҳн шавад.
Пас, «пур аз Рӯҳи Муқаддас», «аз ҷониби Рӯҳ роҳнамоӣ шуда» ва «дар қудрати Рӯҳ», Ӯ ҳамеша сухан мегӯяд ва амал мекунад. Ӯ «бо Рӯҳи Худо» девҳоро берун мекунад. Дар хоксории аҷиби Худ, Ӯ, ки «бар ҳама, Худои муборак то абад» аст, ҷойеро гирифтааст, ки дар он аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас роҳнамоӣ ва қудрат хоҳад гирифт.
Мо Ӯро минбаъд дар рафтор ва хидмати муқаддаси Худ мулоҳиза мекунем. Ӯ, «Иммануил» — «Худо бо мо» — ба одамони афтода, махлуқоти Худ барои некии онҳо наздик шудааст, Худоро маълум кардааст. Файз ва ҳақиқат дар Ӯ омадаанд. Аммо Ӯ «Марди Ғамҳо» аст, ки дар шароити беруна бо ғам ошно аст, гарчанде ки дар рӯҳ аз иҷрои иродаи Падар шодӣ мекунад. Чунон ки гуфта шудааст: «Ӯ дар рӯҳи Худ он чизеро, ки бо қудрати Худ дур кард, таҳаммул кард», зеро «дар ҳама ранҷҳои онҳо Ӯ ранҷ кашид». Ҳар чизи муҳим дар Инсонияти комили муқаддас мо дар Ӯ мебинем, дар ҳоле ки вақте ки ҳолат талаб мекунад, мо,
Ҷалоли Худоиро бубинед Аз пардаи инсонӣ дурахшид; Ё бо хоҳиш достонро бишнавед, Дар бораи Ӯ, ки барои шифо омадааст.
