САВОЛ: Оё Исо аз сабабҳои табиӣ мемурд, агар Ӯ бо салиб рӯ ба рӯ намешуд, зеро Ӯ табиати гуноҳкори Одамро, ки боиси марги ҳамаи мо гардид, мерос нагирифта буд?
ҶАВОБ: «Сабабҳои табиӣ» чист? Ҳам Аҳди Қадим ва ҳам Аҳди Ҷадид ба мо сабаби аввалин ва муҳимтарини табииро медиҳанд:
«Ҷоне, ки гуноҳ мекунад, хоҳад мурд» (Ҳизқиёл 18:20 NKJV).
«Музди гуноҳ мамот аст» (Румиён 6:23).
Қисми боқимондаи Каломи Худо бо ин принсип – бе истисно – комилан мувофиқ аст.
Мо ҳеҷ гоҳ набояд фаромӯш кунем, ки Худованд Исои Масеҳ на танҳо як инсон буд. Ӯ падари инсонӣ надошт ва аз ин рӯ, табиати гуноҳкор надошт. Ӯ Худо ва инсон дар як шахси муборак буд. «Калом ҷисм шуд ва дар миёни мо сокин шуд, ва мо ҷалоли Ӯро дидем» (Юҳанно 1:14). Ӯ «Масеҳ, Писари Худои Зинда» буд ва боқӣ мемонад (Юҳанно 6:69). Пеш аз таваллуди Писар ба ин ҷаҳон, фаришта Ҷабраил ба модари Ӯ, бокираи ҷавон Марям, эълон кард: «Он Қуддусе, ки таваллуд хоҳад шуд, Писари Худо номида хоҳад шуд» (Луқо 1:35).
Тасаввур кардан ғайриимкон аст ки Он ки Писари Худост, дар ҳақиқат Худои Писар аст, метавонист гуноҳ кунад. «Чашмони Ту поктар аз онанд, ки ба бадӣ нигоҳ кунанд, ва ба шарорат нигоҳ карда наметавонӣ» (Ҳабаққуқ 1:13). «Дар Ӯ гуноҳе нест» (1 Юҳанно 3:5). «Ӯ [Худо] Онро, ки гуноҳро намедонист, барои мо гуноҳ кард» (2 Қӯринтиён 5:21). «Ки гуноҳе накард» (1 Петрус 2:22).
Азбаски Ӯ Худо буд, одамон Исоро кушта наметавонистанд. Аммо онҳо дар назди Худо барои марги Писари Ӯ гунаҳкоранд: «Ӯро ... шумо бо дастҳои беқонун гирифта, салиб кашида, ба қатл расонидед» (Аъмол 2:23). Пилат пешниҳод карда буд, ки Исоро озод кунад, аммо «ҳамаи мардум ҷавоб дода гуфтанд: «Хуни Ӯ бар мо ва бар фарзандони мо бод»» (Матто 27:25).
Исо ошкоро гуфта буд: «Аз ин рӯ, Падари Ман Маро дӯст медорад, зеро Ман ҷони Худро мегузорам, то онро боз гирам. Ҳеҷ кас онро аз Ман намегирад, балки Ман онро аз Худам мегузорам. Ман қудрат дорам, ки онро гузорам, ва қудрат дорам, ки онро боз гирам. Ин фармонро Ман аз Падари Худ гирифтаам» (Юҳанно 10:17-18). Ва Ӯ ҳамин тавр кард. Дар ҳоле ки ҳар як шахси дигар аз тамоми азоб, хунравӣ, ташнагӣ ва мубориза барои нафаскашӣ заиф мешуд, Исо бо як фарёди пирӯзӣ гуфт: «Тамом шуд!», ва Рӯҳи Худро раҳо кард. Ӯ барои гунаҳкорони гунаҳкор ба марг рафт. Яке аз Библияҳои омӯзишии ман дар эзоҳи Матто 27:50, ояте, ки мехонад: «Ва Исо боз бо овози баланд фарёд зад ва Рӯҳи Худро супурд», параграфи зеринро дорад:
Ибораҳои юнонӣ, ки дар ин ҷо истифода шудаанд ва дар Юҳанно 19:30 дар Аҳди Ҷадид беназиранд. Дар понздаҳ ояти дигари Библия, «нафаси охирин кашид» ё «рӯҳро супурд» барои тарҷумаи як калимаи ибрӣ ё юнонӣ, ки маънои нафас кашидан ё мурданро дорад, истифода мешавад. Ин дар тавсифи марги Исо дар Марқӯс 15:37,39 ва Луқо 23:46 дуруст аст. Аммо танҳо дар Матто 27:50 ва Юҳанно 19:30 ин ибораҳо ибораҳои юнонии се калимаро тарҷума мекунанд, ки маънои рӯҳро додан ё рӯҳро супурданро доранд. Марги Исо аз марги ҳар як инсони дигар фарқ дошт. Ҳеҷ кас наметавонист ҷони Ӯро аз Ӯ бигирад, магар ин ки Ӯ иҷозат диҳад (Юҳанно 10:18). Масеҳ интихоб кард, ки бимирад, то мо зиндагӣ кунем!
Не, бо назардошти он ки Ӯ кист, ҳеҷ роҳе набуд ки Исо метавонист аз сабабҳои табиӣ бимирад. Шукр Худоро, ки Ӯ ҷони Худро дар марг ба Худо барои мо – гунаҳкорони ниёзманд – пешниҳод кард, то мо аз лаънати абадӣ наҷот ёбем. Шукр Худоро, ки Ӯ ҷони Худро дар марг ба Худо барои мо – гунаҳкорони ниёзманд – пешниҳод кард, то мо аз лаънати абадӣ наҷот ёбем.
