«Ин фикр дар шумо бошад, ки дар Масеҳ Исо низ буд.» (Филиппиён 2:5)
«Туро шукр мегӯям, эй Падар; Худованди осмон ва замин.» (Матто 11:25)
Рӯҳияи шукргузорӣ тамоми ҳаёти Исоро фаро гирифта буд ва роҳи торики Ӯро бо ҳалқаи осмонӣ иҳота карда буд. Дар лаҳзаҳое, ки мо камтар интизор дорем, ки онро пайдо кунем, ин шуои зебо аз миёни торикӣ медурахшад. Ҳангоми таъсиси ёдбуди марги худ, Ӯ «шукргузорӣ кард!» Ҳатто ҳангоми убур аз Кедрон ба Ҷатсамонӣ, «Ӯ суруд хонд!»
Мо дар замонҳои андӯҳи амиқ ва озмоиш медонем, ки ҳама чиз намуди ғамгин дорад. Табиати безабон низ ба рӯҳияи бори гарон, гӯё ки дар рангҳои ғам иштирок дорад. Ҳаёти Исо як таҷрибаи пайвастаи маҳрумият ва андӯҳ буд — «Водии Бака», аз аввал то охир; аммо, дар миёни оҳангҳои андӯҳи шикоятӣ, ҳамеша оҳангҳои пастшудаи шукргузорӣ ва шодӣ шунида мешаванд!
Оҳ, агар Ӯ, «Марди андӯҳҳо»-и азобкаш, дар тӯли ҳаёти андӯҳи бемисл, дили худро бо шукргузорӣ ба Падари худ дар осмон баланд карда метавонист, пас ҳаёти онҳое, ки рӯз ба рӯз ва соат ба соат (барои ҳама чизе, ки доранд, ҳам ҷисмонӣ ва ҳам рӯҳонӣ) аз саховатмандӣ ва муҳаббати Худо вобастаанд, чӣ гуна бояд як «суруди шукргузорӣ»-и доимӣ бошад!
Хонанда! Ин рӯҳияи шукргузориро парвариш кунед — он барои шумо як зиёфати доимӣ хоҳад буд. Дар назди мо чунин чизе ба монанди раҳматҳои хурд вуҷуд надорад ё набояд бошад; ҳама бузурганд, зеро ҳатто хурдтаринҳо сазовор нестанд. Дар ҳақиқат, дили воқеан шукргузор аз ҳар чиз ангеза барои шукргузорӣ пайдо мекунад, ҳатто аз баракатҳои камтарин бештар истифода мебарад. Павлус, вақте ки дар зиндони худ дар Рум, як маҳбуси занҷирбанд, гуфтааст: «Ман ҳама чиз дорам ва фаровонӣ дорам!»
Аз тарафи дигар, аз он рӯҳияи доимии хашмгинӣ ва ғамгинӣ аз бадиҳои тасаввуршуда эҳтиёт шавед; аз он васвасаи муболиға кардани камбудиҳои воқеӣ ё тахминии ҳолати мо, бузург кардани нороҳатиҳои ночизи ҳаёти ҳаррӯза ба бадиҳои азим. Беҳтар аст фикр кунед, ки мо барои чӣ қадар чизҳо шукргузор бошем.
Ҷаҳоне, ки мо дар он зиндагӣ мекунем, сарфи назар аз ҳамаи доғҳои гуноҳ ва азоб дар он — ҷаҳони гуворост. Он, чунон ки бисёриҳо онро ба таври беморӣ тасвир мекунанд, бо ашк пур ва бо харобаҳо пошида, бо як марсияи доимии андӯҳ ғамгин нест. Дуруст аст, ки «Кӯҳҳои абадӣ» дар ҷалоланд — аммо дар поён кӯҳҳои бешумори файз, муҳаббат ва раҳмат мавҷуданд; бисёр ҷойҳои сабз дар водиҳои поёнӣ — хеле бештар аз он чизе, ки мо сазоворем!
Худо рӯҳияи шукргузорро мукофот медиҳад. Ҳамон тавре ки дар рӯи замин, вақте ки инсон он чиро, ки дода шудааст, бо шукргузорӣ қабул мекунад, мо бештар майл дорем, ки боз диҳем, ҳамин тавр ҳам, «Худованд» як «қабулкунандаи шодмон»-ро, инчунин як «диҳандаи шодмон»-ро «дӯст медорад.»
Ғайр аз ин, бигзор шукргузории мо шукргузории Инҷилӣ бошад. Бигзор бӯи хуши рӯҳияи шукргузорӣ на танҳо ба Диҳандаи бузурги ҳамаи некиҳо — балки ба Худои Аҳди мо дар Масеҳ баланд шавад. Бигзор он рӯҳияи кӯдаке бошад, ки аз саховатмандӣ ва хайрхоҳии хона ва манзили Падари худ шодӣ мекунад!
Ҳамеша барои ҳама чиз ба Падар, ба исми Худованди мо Исои Масеҳ шукргузорӣ кунед! (Эфсӯсиён 5:20)
Дар ҳоле ки оҳанги ширини шукргузорӣ дар ҳар лаҳзаи пайдарпайи ҳаёти ҳаррӯзаи мо садо медиҳад — бигзор муҳаббат ба Наҷотдиҳандаи маҳбуби мо нишон диҳад, ки барои кӣ ва барои чӣ мо нотаҳои баландтарин ва самимтарин ситоиши худро нигоҳ медорем.
Шукр Худоро барои атои бебаҳои Ӯ
