«Эй, Худовандро шукр гӯед, зеро Ӯ некӯст! Зеро раҳмати Ӯ то абад боқист.» 1 Вақоеънома 16:34
Ҳар чизи нек дар ҳаёти мо аз Падари мо дар осмон меояд (Яъқуб 1:17), ва ман ва шумо бояд одати парвариши рӯҳияи шукргузориро пайдо кунем. Вақте ки корҳо душвор мешаванд, шикоят кардан ё танқид кардан осон аст. Аммо ба ҷои ин, кӯшиш кунед, ки шукр гӯед. Агар шукргузорӣ ба ҷои танқид ё шикоят ҷавоби худкори мо мешуд, мо одамони хушбахттар мебудем! Агар мо вақти бештарро барои ҳисоб кардани он чизе ки мо дорем ба ҷои он чизе ки мо надорем, сарф мекардем, мо одамони қаноатмандтар мешудем. Мо бояд тафаккури худро аз нав барномарезӣ кунем (Филиппиён 4:8).
Павлус ба тасалуникиён мегӯяд, ки дар ҳама ҳолатҳо шукр гӯянд, зеро ин иродаи Худост (1 Тасалуникиён 5:18). Барои мо дидани тасвири пурра дар ҳар як вазъият ғайриимкон аст. Румиён 8:28 ба мо хотиррасон мекунад, ки Худо дар ҳама чиз кор мекунад, онҳоро барои некии мо ва ҷалоли Худ якҷоя мекунад.
Аз ин рӯ, ман ва шумо метавонем шукргузор бошем — донистани он ки Падари мо дар паси парда аст, ҳадафҳои ҳокимияти Худро дар ҳаёти мо амалӣ мекунад. Ин аст, ки чӣ тавр мо метавонем Ӯро ҳам вақте ки ҳаёт хуб аст ва ҳам вақте ки мо фикр мекунем, ки нест, ҳамду сано гӯем.
Мо аксар вақт қудрати шукргузориро дар ҳаёти худ дарк намекунем. Ба ҳаёти худ назар андозед ва мулоҳиза кунед, ки чӣ тавр обҳои душвор шуморо шакл додаанд — мисли сангҳои ҳамворе, ки Довуд барои шикаст додани Ҷолёт бардошт. Худованд ғамҳо ва муборизаҳои моро барои мувофиқ кардани мо ба сурати Писари Худ ва барои сохтани зарфҳои қобили истифода барои ҷалоли Худ истифода мебарад.
Лаҳзаи имрӯза
Дили шукргузор ба мо имкон медиҳад, ки аз ҳолатҳои фаврии худ берунро бубинем, ба ҳаёти дигарон ба таври пурмазмун таъсир расонем ва дар ниҳоят ба Худо ҷалол оварем.
