«Ҳамеша барои ҳама чиз ба Худои Падар ба номи Худованди мо Исои Масеҳ шукргузорӣ кунед.»
Эфсӯсиён 5:20
Павлус аз обҳои зиёде гузашта буд — латукӯбҳо, киштишиканӣ, масхара, таъқибот, гуруснагӣ, ташнагӣ, бараҳнагӣ ва ҳатто куштори хислат (2 Қӯринтиён 11:25–28) — ва бо вуҷуди ин ӯ баъдтар метавонист нависад: «Дар ҳама чиз шукргузорӣ кунед; зеро ин иродаи Худо дар Исои Масеҳ барои шумост» (1 Таслӯникиён 5:18).
Аммо он чизе, ки воқеан аҷиб аст, он чизест, ки ӯ дар Эфсӯсиён 5:20 навиштааст: «Ҳамеша барои ҳама чиз ба Худои Падар ба номи Худованди мо Исои Масеҳ шукргузорӣ кунед.»
Мо шояд фаҳмем, ки чӣ тавр мо метавонем дар ҳама чиз шукргузорӣ кунем, аммо чӣ тавр дар ҷаҳон мо метавонем барои ҳама чиз шукргузорӣ кунем?
Ман боварӣ дорам, ки калид дурнамо аст. Вақте ки ман дар ёд дорам, ки ба кӣ шукргузорӣ мекунам, дурнамои ман тағйир меёбад. Мо ба Худое шукргузорӣ мекунем, ки ҳамеша дар назорат аст — ҳеҷ гоҳ ногаҳонӣ намешавад, ҳеҷ гоҳ ба нақшаҳои худ аз сабаби ҳолатҳо тағйирот ворид кардан лозим нест. Ҳатто вақте ки интихобҳое карда мешаванд, ки ба Ӯ муқобиланд, дасти ҳукмронии Ӯ ҳанӯз ҳам соҳибихтиёр аст.
Ин аст, ки чӣ тавр Румиён 8:28 маъно дорад:
Ва мо медонем, ки ҳама чиз барои некӣ ба онҳое, ки Худоро дӯст медоранд, ба онҳое, ки мувофиқи мақсади Ӯ даъват шудаанд, якҷоя кор мекунад.
Ин маънои онро надорад, ки ҳолатҳои мо хубанд, ва на ин ки дарди амиқе, ки мо шояд аз сар мегузаронем, хуб аст. Аммо мо медонем, ки Худои мо дар назорат аст, ва барои ин — мо шукргузорӣ мекунем.
Лаҳзаи имрӯза:
Қудрат ва файзи Худо ҳанӯз ҳам якхелаанд ва Ӯ содиқ аст. Мо метавонем барои ҳама чиз ба Ӯ шукргузорӣ кунем.
