«Кӯзаи орд тамом нашуд — ва кӯзаи равған холӣ нашуд.» (1 Подшоҳон 17:16)Ҳамеша танҳо каме орд ва каме равған буд — аммо захира ҳеҷ гоҳ кам нашуд. Баъди гирифтани ғизои ҳаррӯза — барои рӯзи дигар боқӣ мемонд. Ҳеҷ гоҳ захираи якмоҳа набуд, ҳатто захираи дурӯза ҳам набуд. Таъминоти иловагӣ танҳо вақте меомад, ки ниёз буд. Ҳамин тавр, дар он хонавода дарси доимии имон вуҷуд дошт. Аммо ғизои ҳеҷ рӯз тамом нашуд.
Дарс ин аст, ки Худо мехоҳад, ки мо ҳар рӯз зиндагӣ кунем. Ҳамин ҳақиқат дар дуое, ки Масеҳ дод, ба мо омӯзонида мешавад: «Нони ҳаррӯзаи моро имрӯз ба мо деҳ.» Танҳо ба қадри кофӣ барои рӯз ҳама чизест, ки мо бояд талаб кунем. Худо таъминотро пешакӣ ваъда намедиҳад. Агар мо танҳо нони имрӯзро дошта бошем ва вазифаи худро содиқона иҷро кунем, метавонем ба Ӯ то фардо, барои ғизои фардо эътимод кунем. Ва он ҳатман хоҳад омад, зеро Каломи Худо ноком намешавад.
Хуб аст, ки мо ин дарсро дар аввали сол дар дили худ мустаҳкам кунем. Вақте ки рӯзҳо меоянд, ҳар яке бо худ сабади хурди худро меорад, ки захираи якрӯзаро дорад — аммо на бештар.
