«Ин китоби шариат аз даҳони ту дур нашавад; балки шабу рӯз дар он мулоҳиза кун, то ки ҳамаи он чи дар он навишта шудааст, ба ҷо оварӣ: зеро он гоҳ роҳи худро обод хоҳӣ кард ва он гоҳ муваффақияти хуб хоҳӣ дошт» (Еҳушаъ 1:8). Вақте ки мо ба Соли нав қадам мегузорем, ҷаҳон ба мо мегӯяд, ки ба ҳадафҳо, муваффақият ва худтакмилдиҳӣ тамаркуз кунем. Аммо Худованд моро ба чизи амиқтар даъват мекунад — на ба версияи нави худамон, балки ба ҳаёти тағйирёфтае, ки ба Ӯ таслим шудааст.
Даъват ба таслими ҳаррӯза
Худованд Исо моро ба пайравӣ аз Ӯ ба таври тасодуфӣ даъват намекунад.
Ва Ӯ ба ҳама гуфт: «Агар касе хоҳад аз паи Ман ояд, бигзор худро инкор кунад ва ҳар рӯз салиби худро бардорад ва аз паи Ман ояд» (Луқо 9:23).
Ин калима муҳим аст: ҳар рӯз.
Имон қарори яксола ё одати якшанбе нест — ин интихоби ҳаррӯзаи зиндагӣ зери ҳукмронии Масеҳ аст.
Тағйироти қасдан
Ин Соли нав лаҳзаест барои тафтиши дилҳои мо. Оё мо барои роҳат, маъруфият ва қабул — ё барои Масеҳ зиндагӣ мекунем? Навиштаҳо моро водор мекунанд, ки ба намунаҳои ин ҷаҳон мувофиқат накунем, балки бо навсозии ақли худ тағйир ёбем (Румиён 12:2).
Тағйирот қасдро талаб мекунад. Ин маънои интихоби Каломи Худо бар парешонҳо, дуо бар фишор ва итоат бар созишро дорад.
Арзиши итоат
Рушд осон нахоҳад буд. Барои Масеҳ истодан метавонад дӯстӣ, роҳат ё осониро талаб кунад. Аммо Навиштаҳо ба мо хотиррасон мекунанд, ки пайравӣ аз Исо ба ҳама чиз меарзад. Худо моро ба омезиш даъват намекунад — Ӯ моро даъват мекунад, ки ҳамчун қурбониҳои зинда, комилан ба Ӯ бахшидашуда фарқ кунем (Румиён 12:1).
Ҳавворӣ Павлус имондоронро ташвиқ мекунад, ки бо мақсад ва худдорӣ даванд (1 Қӯринтиён 9:24–27). Имон бо ниятҳои нек исбот намешавад, балки бо итоат. Имсол, ба интизоми рӯҳонӣ — дуои доимӣ ва машғулияти ҷиддӣ бо Каломи Худо — ӯҳдадор шавед. Зеро рушд тасодуфан ба амал намеояд.
Устувор истодан дар муқаддасӣ
Аз муқовимат ҳайрон нашавед. Ҷаҳон шуморо маҷбур мекунад, ки эътиқодҳои худро зери хатар гузоред, аммо Навиштаҳо шуморо даъват мекунанд, ки устувор истад ва ба таври дигар зиндагӣ кунед (Румиён 12:1–2). Муқаддасӣ кӯҳна нест, он итоат аст. Амри Худо равшан аст:
Муқаддас бошед, зеро Ман муқаддасам (1 Петрус 1:15–16).
Имсол, масеҳияти бароҳатро рад кунед. Худо шуморо наҷот надодааст, то бетағйир монед. Ӯ шуморо барои мақсад, шаҳодат ва хидмат шакл медиҳад. Бо тарси эҳтиром, имони ҷасур ва эътимоди бепоён пеш равед. Вақти пурра барои Масеҳ зиндагӣ кардан фардо нест — ҳоло аст.
Ӯҳдадории Соли нав
Вақте ки мо ин солро оғоз мекунем, бигзор имони сатҳиро рад кунем. Бигзор ба дуои ҷиддӣ, хондан ва омӯхтани боэътимоди Навиштаҳо, масъулият ва хидмат ӯҳдадор шавем. Худо бо мо тамом нашудааст. Ӯ моро барои мақсад, шаҳодат ва таъсир омода мекунад.
Саволи ин соли нав оддӣ аст: Оё мо тавре зиндагӣ хоҳем кард, ки Масеҳ воқеан Худованд аст?
Бигзор Худованд моро тақвият диҳад, то то омадани Ӯ содиқ бошем!
