Матни зеринро Чарлз Стадд (1860 - 1931), миссионери бритониёӣ, ки дар Чин, Ҳиндустон ва Африқо ба Худованд хидмат кардааст, навиштааст. Андешаҳоро бо эҳтиёти муайян ва бо каме юмор бояд қабул кард. Бо вуҷуди ин, Худо метавонад онҳоро барои ламс кардани дилҳои мо истифода барад:
Дониёл қаҳрамони дигар буд. Албатта ӯ буд! Оё ӯ он марди аз ҷониби Худо хеле дӯстдошта набуд, ки фариштаеро фиристод, то ба ӯ инро бигӯяд?
Ман дӯст медорам, ки ӯро тамошо кунам, ки чӣ тавр ӯ бо қадами устувор ва чеҳраи дурахшон ба сӯи чоҳи шерон меравад, танҳо як бор — мисли Устоди худ дар роҳ ба сӯи Ҷолҷота — барои тасаллӣ додани императори гирякунанда ва азобкашидаи худ меистад. Худо даҳони шеронро бар зидди Дониёл баст, аммо онҳоро бар зидди онҳое, ки даҳони худро бар зидди хизматгори Ӯ кушода буданд, васеъ кушод.
Мард аз рӯи корҳояш шинохта мешавад, ва корҳои Дониёл се дӯсти ӯ буданд, ки ба ҷои саҷда кардан ба одамон ё тилло, ба танӯри оташин дучор шуданд.
Боз ӯро мебинем, ки ба толори зиёфат меравад, ва мешунавем, ки роҳбараш ба гӯшаш пичиррос мезанад: «Ором бош, Дониёл, давлатмард бош. Агар ту бомаҳорат ва доно бошӣ — махсусан бомаҳорат! — боз барои ту мақом ва қудрат хоҳад буд!» Ва ҷавоби оддии Дониёл: «Аз паси ман рав, Шайтон!» Ӯ дар назди подшоҳ истода, ба шиканҷа ё марги фаврӣ дучор мешавад — аммо ин подшоҳ аст, ки меларзад, на Дониёл — ки ба рӯи ӯ тамоми ҳақиқати гарми Худоро мегӯяд, ҳатто як зарра ҳам кам намекунад. К.Т.С.
