Гарчанде ки он бо нокомӣ хароб шуда буд, калиди ҳаёти Довуд муносибати ӯ ба Худо буд. Ҷалоли Худо бузургтарин нигаронии ӯ буд; ин мавзӯи такроршавандаи забурҳои ӯст. Дар муноқишаи худ бо Ҷолёт, ӯ ба ҷалоли шахсӣ аҳамият надод. Ҳаёти ӯ на бо шӯҳратпарастӣ, балки бо хоҳиши амиқи таъмини ҷалоли Худо қайд карда шуда буд.
Ӯ Худоро пайваста бо тамоми дили худ ҳамду сано мегуфт. Саркашиҳои ӯ аз ин мавқеъ, гарчанде ҷиддӣ буданд, муваққатӣ буданд, на одатӣ. Дар охири умраш ӯ мехост барои Худованд хонае бисозад. Барои ӯ ин бузургтарин дастовард хоҳад буд (2 Подшоҳон 7:1-3). Вақте ки Худо инро рад кард, ӯ ғамгин нашуд, балки ҳар кори аз дасташ меомадаро кард, то барои сохтмони он аз ҷониби писараш Сулаймон омодагӣ бинад. Хоҳиши ӯ шавқу рағбати Сулаймонро барангехт (2 Вақоеънома 6:8-9).
Довуд ягона шахсест дар Библия, ки «марде пас аз дили Худо» номида шудааст (1 Подшоҳон 13:14; Аъмол 13:22 NKJV). Ӯ чунин номида шудааст, «зеро Довуд он чиро, ки дар назари Худованд дуруст буд, кард ва аз ҳеҷ чизе, ки Ӯ ба ӯ фармуда буд, дар тамоми рӯзҳои ҳаёташ рӯй нагардонд, ба ҷуз дар масъалаи Уриёи Ҳиттӣ» (1 Подшоҳон 15:5). Шаш сабаб вуҷуд дорад, ки чаро ӯ марде пас аз дили Худо номида шудааст.
Довуд иродаи Худоро иҷро кард
Худо гуфт: «Ман Довуд писари Есейро, марде пас аз дили Худ, ки тамоми иродаи Маро иҷро хоҳад кард, ёфтам» (Аъмол 13:22). Мо аксар вақт дар баъзе ҳолатҳо донистани иродаи Худоро душвор меёбем, сарфи назар аз он ки мо ваҳйи Худоро дар Библия дорем. Довуд иродаи Худоро чӣ гуна медонист? Бо пурсидани Худо, ки ҳамеша ҷавоб медод. Вақте ки Довуд бе машварат бо Худо амал мекард, гуноҳ ва нокомӣ ба вуҷуд меомад. Масалан, вақте ки Довуд мехост сандуқро ба Ерусалим биёрад, ӯ аз Худо напурсид, ки чӣ гуна ин корро кунад. Сандуқ ба таври нодуруст бурда шуд ва яке аз мардон, Уззо, мурд.
Вақте ки мо Довудро меомӯзем, мо нӯҳ маротиба мебинем, ки ӯ аз Худо роҳнамоӣ пурсид. Чор пурсиш дар 1 Подшоҳон 23:2-12 оварда шудааст. Довуд шунид, ки фалиштиён бо Кеъило меҷанганд ва хирманҳоро ғорат мекунанд. «Аз ин рӯ, Довуд аз Худованд пурсид ва гуфт: «Оё ман рафта, ба ин фалиштиён ҳамла кунам?» Ва Худованд ба Довуд гуфт: «Бирав ва ба фалиштиён ҳамла кун ва Кеъилоро наҷот деҳ». Худованд фавран ба Довуд ҷавоб дод ва ваъда дод, ки Кеъилоро наҷот хоҳад дод. Аммо мардони Довуд метарсиданд, ва ин барои имони Довуд як озмоиши воқеӣ буд. Агар мардони ӯ намехостанд аз ӯ пайравӣ кунанд, чӣ гуна ӯ метавонист Кеъилоро наҷот диҳад?
Довуд аз тарси пайравонаш рӯй гардонданро рад кард. Аз ин рӯ, ӯ боз аз Худованд пурсид, ва Худованд ҷавоб дод: «Ба Кеъило фуруд ой. Зеро Ман фалиштиёнро ба дасти ту хоҳам дод». Худо аз пурсиши дуюми Довуд норозӣ набуд; Ӯ на танҳо ҷавоб дод, балки ҷавоби равшантар дод ва ба бандаи худ пирӯзии комилро кафолат дод. Бигзор ин моро рӯҳбаланд кунад, ки бо ҳар душворӣ ба Худо муроҷиат кунем ва ҳамеша ба Ӯ такя кунем. «Довуд ва мардонаш ба Кеъило рафтанд ва бо фалиштиён ҷангиданд, онҳоро бо зарбаи сахт заданд ва чорвои онҳоро гирифтанд. Ҳамин тавр Довуд сокинони Кеъилоро наҷот дод».
Вақте ки Шоул шунид, ки Довуд ва мардонаш дар шаҳри девордор ҳастанд, ӯ шитофт, то онҳоро дастгир кунад. Довуд бори сеюм пурсид: «Эй Худованд Худои Исроил ... Шоул мехоҳад ба Кеъило ояд, то шаҳрро ба хотири ман нобуд кунад. Оё мардони Кеъило маро ба дасти ӯ хоҳанд дод? Оё Шоул фуруд хоҳад омад? ... Илтимос, ба бандаи Худ бигӯ. Ва Худованд гуфт: «Ӯ фуруд хоҳад омад». Ҳамин тавр ӯ гурехт. Худованд бори дигар ба Довуд ҷавоб дод.
Он гоҳ Довуд бори чорум аз Худованд пурсид: «Оё мардони Кеъило маро ва мардони маро ба дасти Шоул хоҳанд дод?» Ва Худованд гуфт: «Онҳо шуморо хоҳанд дод». Худованд бо сабр ҷавоб дод, новобаста аз он ки ӯ чанд маротиба пурсид.
Пурсиши панҷуми Довуд дар 1 Подшоҳон 30:8-20 оварда шудааст, ки дар он мо мехонем, ки амалеқиён Сиқлагро хароб карда, занону кӯдаконро асир гирифтанд. Вақте ки Довуд ва 600 марди ӯ ба Сиқлаг баргаштанд, ки интизори вохӯрӣ бо оилаҳои худ буданд, онҳо шаҳрро сӯхта ва наздикони худро гумшуда ёфтанд. «Аз ин рӯ, Довуд аз Худованд пурсид ва гуфт: «Оё ман ин лашкарро таъқиб кунам? Оё ман онҳоро дастгир кунам?» Ва Худо ба ӯ ҷавоб дод: «Таъқиб кун, зеро ту бешубҳа онҳоро дастгир хоҳӣ кард ва бешубҳа ҳама чизро барқарор хоҳӣ кард». Ҳамин тавр Довуд ба душман ҳамла кард ва ҳама чизеро, ки амалеқиён бурда буданд, аз ҷумла ду занашро барқарор кард.
Пурсиши шашуми Довуд, дар 2 Подшоҳон 2:1, пас аз он ки фалиштиён Шоул ва Йӯнотонро куштанд, сурат гирифт. «Пас аз ин чунин шуд, ки Довуд аз Худованд пурсид ва гуфт: «Оё ман ба яке аз шаҳрҳои Яҳудо бароям?» Ва Худованд ба ӯ гуфт: «Бирав». Довуд гуфт: «Ба куҷо бароям?» Ва Худованд гуфт: «Ба Ҳебрӯн». Довуд бе машварат бо Худованд як қадам ҳам барои талаб кардани ҳуқуқҳои худ намегузошт. Ин нишон медиҳад, ки чӣ гуна Довуд, бо ҳама камбудиҳояш, Худовандро интизор буд ва вобастагии худро ба Ӯ эътироф мекард. Дар ин ҷо ӯ моро ба Исо хотиррасон мекунад, ки ҳамеша Падари Худро интизор буд. Ҷавоб фавран омад, ки ӯ бояд ба шаҳрҳои Яҳудо, ба Ҳебрӯн барояд. Он гоҳ мардони Яҳудо ӯро бар Яҳудо подшоҳ тадҳин карданд.
Пурсиши ҳафтуми Довуд дар 2 Подшоҳон 5:17-21 оварда шудааст. Вақте ки фалиштиён шуниданд, ки Довуд подшоҳ тадҳин шудааст, онҳо барои ҷустуҷӯи ӯ баромаданд ва ӯ ба қалъа фуруд омад. Фалиштиён ба водии Рефоим ҳаракат карданд. «Аз ин рӯ, Довуд аз Худованд пурсид ва гуфт: «Оё ман бар зидди фалиштиён бароям? Оё Ту онҳоро ба дасти ман хоҳӣ дод?» Ва Худованд ба Довуд гуфт: «Бирав, зеро Ман бешубҳа фалиштиёнро ба дасти ту хоҳам дод». Ҳамин тавр Довуд фалиштиёнро ронд.
Пурсиши ҳаштуми Довуд дар 2 Подшоҳон 5:22-25 оварда шудааст. Фалиштиён боз ба водии Рефоим рафтанд. «Аз ин рӯ, Довуд аз Худованд пурсид, ва Ӯ гуфт: «Ту набояд бароӣ; аз қафои онҳо давр зан ва аз пеши дарахтони тут ба онҳо ҳамла кун». Ин дафъа Худованд ба Довуд гуфт, ки нақшаи дигарро иҷро кунад. Ӯ итоат кард ва фалиштиёнро аз Ҷеба то Ҷезер ронд.
Пурсиши нӯҳуми Довуд дар 2 Подшоҳон 21 оварда шудааст. Дар замин се сол қаҳтӣ буд. «Довуд аз Худованд пурсид: Ва Худованд ҷавоб дод: «Ин ба хотири Шоул ва хонаи хунхори ӯст, зеро ӯ Ҷибъӯниёнро кушт». Вақте ки Довуд бо мушкилот рӯ ба рӯ шуд ва намедонист чӣ кор кунад, ӯ пурсид ва ҷавобро интизор шуд. Довуд фаҳмид, ки ӯ бояд Худовандро барои роҳнамоӣ интизор шавад.
Довуд Худовандро ҳамду сано гуфт
Довуд 77 аз 150 забурро дар Библия навиштааст. Бисёре аз забурҳои ӯ аз ҳамду сано пур ҳастанд, ки бо ҳашт хусусият тавсиф мешаванд:
1. Довуд одати ҳамду саноро парвариш кард.
«Ҳамду сано Туро интизор аст, эй Худо» (Забур 65:1). Ҳамду санои Худо ӯро он қадар банд мекард, ки ӯ Ӯро «Худои ҳамду санои ман» номид (Забур 109:1). Бигзор мо низ омӯзем, ки Ӯро Худои ҳамду санои худ номем.
2. Довуд Худовандро пайваста ҳамду сано гуфт.
«Ман Худовандро ҳамеша баракат хоҳам дод; ҳамду санои Ӯ ҳамеша дар даҳони ман хоҳад буд» (Забур 34:1). Довуд марде пас аз дили Худо номида шудааст, зеро ӯ аз шукргузорӣ фаровон буд. Довуд Худовандро дар замонҳои хуб ва бад, ҳатто ҳамчун фирорӣ аз подшоҳ Шоул ҳамду сано гуфт (Забур 57:7).
3. Довуд Худовандро бо тамоми дили худ ҳамду сано гуфт.
«Ман Туро, эй Худованд, бо тамоми дили худ ҳамду сано хоҳам гуфт» (Забур 9:1; 138:1; 86:12). Худо ҳаваси амиқи ӯ буд.
4. Довуд Худовандро бо қатъият ҳамду сано гуфт.
«Эй Худо, дили ман устувор аст; ман суруд хоҳам хонд ва ҳамду сано хоҳам гуфт, ҳатто бо ҷалоли худ» (Забур 108:1). Вақте ки Довуд гуфт, ки ӯ Худовандро ҳамду сано хоҳад гуфт, ӯ дар назар дошт, ки ӯ қарор ва қатъият дорад, ки ин корро кунад.
5. Довуд Худовандро бо фахр ҳамду сано гуфт.
«Ман Худовандро ҳамеша баракат хоҳам дод ... Ҷони ман дар Худованд фахр хоҳад кард» (Забур 34:1-2). Оё мо дар Худои худ фахр мекунем, ё дар ном, мавқеъ, сарват, оила ё чизи дигари худ фахр мекунем?
6. Довуд Худовандро бо шодӣ ҳамду сано гуфт.
Дар бисёр забурҳо, ҳамду сано ва шодӣ дар паҳлӯи ҳам қарор доранд. «Ман қурбониҳои шодӣ хоҳам овард ... Ман ба Худованд ҳамду сано хоҳам хонд» (Забур 27:6).
7. Ҳамду санои Довуд ба Худованд оммавӣ буд.
«Ман Туро, эй Худованд, дар миёни халқҳо ҳамду сано хоҳам гуфт, ва дар миёни миллатҳо ба Ту ҳамду сано хоҳам хонд» (Забур 108:3). «Эй Худованд, лабҳои маро кушо, ва даҳони ман ҳамду санои Туро нишон хоҳад дод» (Забур 51:15).
8. Довуд қурбонии ҳамду саноро пешниҳод кард.
«Дили ман устувор аст; ман суруд хоҳам хонд ва ҳамду сано хоҳам гуфт» (Забур 57:7). Довуд дар ғор буд, вақте ки ин суханонро навишт – фирорӣ аз хашми Шоул. Дар бадтарин шароит, Довуд дар ҳамду санои Худованд устувор буд. Он ба импулс асос наёфта буд, балки ба принсип.
Довуд имони бузург дошт
Гарчанде ки Довуд якчанд нокомиҳо дошт, дар зери он имоне буд, ки ҳеҷ гоҳ ноком нашуд. Худо дили ӯро медонист. Довуд Ӯро дӯст медошт, ба Ӯ эътимод дошт ва бо Ӯ роҳ мерафт. Вақте ки ӯ ноком шуд, асои ислоҳи Худо ба ӯ сахт афтод, аммо Довуд ҳеҷ гоҳ шикоят накард. Ӯ муоширати худро бо Худо қадр мекард. Ӯ марде пас аз дили Худо буд.
Ҳатто дар кӯдакӣ, Довуд диле барои Худо дошт. Вақте ки ӯ бо Ҷолёт рӯ ба рӯ шуд, ӯ ба имони худ шаҳодат дод: «Ту бо шамшер, бо найза ва бо найза ба назди ман меоӣ. Аммо ман ба назди ту бо номи Худованд лашкарҳо, Худои лашкарҳои Исроил, ки туро таҳқир кардӣ, меоям» (1 Подшоҳон 17:45). Довуд бо Ҷолёт на аз он сабаб ҷангид, ки исроилиён таҳқир мешуданд, балки аз он сабаб, ки Ҷолёт Худои зиндаро таҳқир мекард.
Довуд қасос нагирифт
Довуд ҳеҷ гоҳ аз худ қасос нагирифт, ӯ қасосро ба Худованд вогузор кард. Дар ду маврид (1 Подшоҳон 24, 26) Довуд метавонист Шоулро, ки ташнаи хуни ӯ буд, бикушад. Аммо Довуд ӯро ба дасти Худованд вогузор кард, то бо ӯ мувофиқи хоҳиши Ӯ муносибат кунад. Худо мегӯяд: «Қасос аз они Ман аст, ва ҷазо» (Такрори Шариат 32:35). Довуд ба Худо имон дошт ва навишт: «Эй Худо, ки қасос аз они Туст, дурахшон шав!» (Забур 94:1).
Довуд бахшид
Дар 2 Подшоҳон 16:5-8, мо мехонем, ки Шимъӣ Довудро лаънат кард, ба ӯ санг партофт ва ӯро марди хунхор номид, ки барои «ҳама хуни хонаи Шоул» масъул аст. Обрӯи ӯ беасос буд, зеро Довуд барои марги Шоул ва Йӯнотон, ки дар ҷанг бо фалиштиён мурданд, масъул набуд (1 Подшоҳон 31:2-4). Абишай, ҷияни Довуд, пешниҳод кард, ки Шимъиро бикушад, аммо Довуд рад кард ва гуфт: «Ӯро танҳо гузор, ва бигзор ӯ лаънат кунад, зеро Худованд ба ӯ фармудааст. Шояд Худованд ба азоби ман нигоҳ кунад ... ва ба ман барои лаънати ӯ дар ин рӯз некӣ кунад» (2 Подшоҳон 16:10-12). Довуд дасти Худоро дид, вақте ки Шимъӣ ӯро лаънат кард.
Имон дасти Худоро дар ҳар ҳолат мебинад. Дар ҷавоби худ ба Абишай, Довуд номи Худовандро чор маротиба зикр кард. Ӯ дарк кард, ки Шимъӣ танҳо як асбоб дар дасти Худованд аст, ва аз ин рӯ, раҳм нишон дод ва Шимъиро бахшид. Ҳамчун подшоҳ ӯ метавонист Шимъиро бикушад. Аммо ҳамчун марде пас аз дили Худо, ӯ тасвири Масеҳ аст, ки моро мебахшад.
Довуд файз нишон дод
Довуд ба Мефибошет, писари Йӯнотон ва набераи Шоул (2 Подшоҳон 9) меҳрубонӣ нишон дод. Азбаски ӯ дар ҳар ду пой ланг буд (2 Подшоҳон 4:4), Мефибошетро бояд ба ҳузури подшоҳ мебурданд. Ба ҳамин монанд, гуноҳкор наметавонад бо қувваи худ ба Худованд наздик шавад. Довуд мехост ба ӯ «меҳрубонӣ ва муҳаббати Худо»-ро ба хотири Йӯнотон нишон диҳад, ҳамон тавре ки Худо ба хотири Масеҳ меҳрубонии бузурги Худро ба одамони гуноҳкор нишон медиҳад (Тит 3:4).
Мефибошет маънои «чизи шармовар»-ро дорад. Вақте ки ӯ аз Довуд шунид, ки чӣ гуна файз ба ӯ нишон дода мешавад, ӯ шарми худро эътироф кард ва худро «саги мурда» номид. Мефибошет аз ҷои пасти шарми худ ба ҷое дар сари дастархони подшоҳ, ҳамчун яке аз писарони подшоҳ, бардошта шуд. Имрӯз файзи Худо дар Инҷил маълум аст; Ӯ моро аз шарми мо берун меорад ва моро писарони Худ месозад.
Мефибошет сазовори ин баракатҳо набуд. Онҳо бо файз, илтифоти бепоёни Худо нисбат ба онҳое, ки сазовори дӯзах ҳастанд, омаданд. «Мефибошет ... пайваста дар сари дастархони подшоҳ мехӯрд. Ва ӯ дар ҳар ду пой ланг буд». Довуд ба ӯ «Худои тамоми файз»-ро муаррифӣ кард (1 Петрус 5:10).
Хусусиятҳои дар боло зикршуда Довудро марде пас аз дили Худо гардонданд. Агар мо ин хусусиятҳоро дошта бошем ва онҳоро дар ҳаёти ҳаррӯзаи худ нишон диҳем, мо низ мардону заноне пас аз дили Худо хоҳем шуд. Бигзор Худованд ба мо файз диҳад, то аз намунаи Довуд пайравӣ кунем.
