Қиссаи Довуд ва Мефибошет яке аз зеботарин қиссаҳо дар Китоби Муқаддас аст. Он нишон медиҳад, ки Довуд дар ҳақиқат марде буд, ки ба дили Худо наздик буд. Дуюми Самуил 9 Инҷилро ба таври аҷиб пешниҳод мекунад, инчунин ҷониби файзбахши хислати Довудро ба мо нишон медиҳад.
Мефибошет – Набераи шоҳ Шоул
Мефибошет панҷсола буд, вақте ки хабар омад, ки фалиштиён падараш Юнотон ва бобояш Шоулро, ки душмани сахти Довуд буд, куштанд (1 Самуил 31:2). Мувофиқи урфу одати он замон, Довуд ҳамчун шоҳи нав метавонист ҳамаи даъвогарони тахтро ба қатл расонад. Кори бехатар ин буд, ки ӯ Мефибошетро қатл кунад, зеро аз рӯи насаб ӯ метавонист тахтро талаб кунад. Барои муҳофизати ӯ аз куштор, парастораш ӯро гирифта гурехт, ва дар ҷараёни гурехтан «ӯ афтод ва дар ҳар ду пояш ланг шуд» (2 Самуил 4:4).
Мефибошет – Намунаи гунаҳкор
Ба ҳафт тарз, ҳаёти Мефибошет ба мо тасвири гунаҳкорро пешниҳод мекунад.
Ӯ як маъюби бечора буд. Чӣ тавре ки кӯдаки ланг бо волидонаш роҳ гашта наметавонад, ҳамин тавр гунаҳкор бо Худо роҳ гашта наметавонад. Аз рӯи табиат ҳама одамон дар назари Худо аз ҷиҳати рӯҳонӣ маъюбанд. Бечорагии рӯҳонии инсони афтода дар Навиштаҳо пайваста тасдиқ карда мешавад. Еҳушаъ ба халқи баргузидаи Худо гуфт: «Шумо наметавонед ба Худованд хидмат кунед, зеро Ӯ Худои муқаддас аст» (Еҳушаъ 24:19). Ва Павлус навишт: «Онҳое, ки дар ҷисм ҳастанд, наметавонанд Худоро хушнуд кунанд» (Румиён 8:8). Гунаҳкор комилан «беқувват» аст (Румиён 5:6) ва ба наҷоти худ ҳеҷ чиз саҳм гузошта наметавонад.
- Азбаски ӯ маъюб буд, Мефибошетро ба ҳузури шоҳ бурдан лозим буд. Ҳамчунин, гунаҳкор бо қувваи худ ба наҷот омада наметавонад; ин Наҷотдиҳанда аст, ки ӯро меҷӯяд. «Ҳеҷ кас назди Ман омада наметавонад, агар Падаре, ки Маро фиристодааст, ӯро ҷалб накунад» (Юҳанно 6:44).
- Мефибошет аз сабаби афтидан маъюб шуд (2 Самуил 4:4). Китоби Муқаддас аз ҷиҳати илоҳӣ дақиқ аст. Дар ибтидо инсон «хеле хуб» буд (Ҳастӣ 1:31), аммо аз сабаби гуноҳ аз ҷиҳати рӯҳонӣ маъюб шуд. Вақте ки Одам ба Худо итоат накард ва аз меваи дарахти мамнӯъ хӯрд, ӯ афтод ва ҳама одамон бо ӯ афтоданд (Румиён 5:12-19).
- Дар Навиштаҳо калимаи «Мефибошет» маънои «шарм аз даҳон»-ро дорад. Вақте ки ӯ аз Довуд шунид, ки чӣ гуна меҳрубонӣ барои ӯ омода шудааст, Мефибошет бо даҳони худ шарм ва беарзишии худро эътироф кард: «Бандаи ту кист, ки ту ба саги мурдае мисли ман назар кунӣ?» (2 Самуил 9:8). Чӣ қадар дақиқ таърифи «шарм аз даҳон» махлуқи афтодаи инсониро тасвир мекунад. Ин аст, ки Чӣ тавр Каломи Худо моро тасвир мекунад: «Мо ҳама мисли чизи нопок ҳастем, ва ҳамаи адолатҳои мо мисли латтаҳои ифлос ҳастанд» (Ишаъё 64:6). Ҳама одамон аз рӯи таваллуд ва амал то ба устухон фасодзадаанд. «Ҳеҷ кас одил нест ... ҳеҷ кас Худоро намеҷӯяд ... ҳеҷ кас некие намекунад, на, ҳеҷ кас» (Румиён 3:10-12).
- Мефибошет, ки аз насли Шоул буд, бояд кушта мешуд. Мувофиқи қонуни он замон, Довуд ҳақ дошт, ки ҳамаи аъзоёни хонадони Шоулро ба қатл расонад, то онҳо аз даъвои тахт ва таҳдид ба Довуд пешгирӣ кунанд. Дар ин ҷо мо тасвири ҳамаи одамонро дорем, ки аз рӯи табиат «дар гуноҳҳо ва хатоҳо мурдаанд» (Эфсӯсиён 2:1).
- Мефибошет аз Довуд гурехта буд. Ӯ ва парастораш мехостанд аз роҳи Довуд дур бошанд, то ӯ писарро пайдо накунад ва қатл накунад. Ҳамин тавр бо гунаҳкорон аст; онҳо аз Худо метарсанд ва мекӯшанд аз Ӯ дурӣ ҷӯянд (Забур 51).
- Мефибошет дар «Ло Дебар» (2 Самуил 9:4) зиндагӣ мекард, ки маънои «ҷои бечарогоҳ»-ро дорад. Чӣ қадар дуруст он ҷаҳонро тасвир мекунад, ки барои рӯҳи инсон ғизо намедиҳад. Ин ҷаҳонест, ки Нони Ҳаётро намедонад. Пас аз он ки писари исрофкор хонаи падарашро тарк кард, гуфт: «Ман аз гуруснагӣ ҳалок мешавам» (Луқо 15:17). Дар ин ҷаҳон ғизое ёфт намешавад, ба ҷуз пӯст барои хукҳо (Луқо 15:16).
- Довуд – Намунаи Масеҳ Агар Мефибошет намунаи гунаҳкор бошад, пас Довуд намунаи Исо, Писари Довуд аст (Матто 1:1). Биёед ба ҳафт шабоҳати байни Довуд ва Масеҳ назар кунем.
- «Довуд гуфт: «Оё аз хонадони Шоул касе боқӣ мондааст, ки ман ба хотири Юнотон ба ӯ меҳрубонӣ нишон диҳам?» (2 Самуил 9:1). Ва имрӯз Худо мегӯяд: «Оё аз хонадони Одам касе боқӣ мондааст, ки ман ба хотири Масеҳ ба ӯ меҳрубонӣ нишон диҳам?» Довуд ба Мефибошет ба хотири Юнотон, ки ӯро дӯст медошт ва бо ӯ аҳд баста буд, меҳрубонӣ нишон дод. Ҳамчунин, Худо гунаҳкорони бечора ва маъюбро ба хотири Масеҳ наҷот медиҳад. Дар бораи халқи баргузидаи Худо, мо мехонем, ки Ӯ «онҳоро ба хотири номи Худ наҷот дод» (Забур 106:8). Дар Аҳди Ҷадид низ мехонем, ки «Худо, ба хотири Масеҳ, моро бахшидааст» (Эфсӯсиён 4:32).
- «Шоҳ гуфт: «Оё аз хонадони Шоул касе нест, ки ман ба ӯ меҳрубонии Худоро нишон диҳам?» (2 Самуил 9:3). Довуд мехоҳад «меҳрубонии Худоро» нишон диҳад. Павлус дар бораи «меҳрубонӣ ва муҳаббати Худои Наҷотдиҳандаи мо нисбат ба инсон» навишт (Тит 3:4). Дар Масеҳ, Худо ба одамони гунаҳкор меҳрубонии бузург нишон медиҳад.
- «Шоҳ Довуд фиристод ва ӯро ... аз Ло Дебар овард» (2 Самуил 9:5). Гунаҳкор Худоро намеҷӯяд, балки Худо ӯро меҷӯяд. Чӣ қадар изҳороти аҷиби Худо: «Ман аз ҷониби онҳое ёфт шудам, ки Маро намеҷустанд» (Ишаъё 65:1). Ва Наҷотдиҳанда гуфт: «Ҳеҷ кас назди Ман омада наметавонад, агар Падар ... ӯро ҷалб накунад» (Юҳанно 6:44). Рӯҳи Муқаддас Он аст, ки гунаҳкорро аз гуноҳаш маҳкум мекунад, дили сахти ӯро об мекунад, чашмони кӯри ӯро мекушояд, нохоҳии ӯро баръакс мекунад ва ба ӯ имон медиҳад. Худоро шукр, ки гунаҳкоронро ба дониши наҷотбахши Наҷотдиҳанда ҷалб мекунад.
- «Он гоҳ Довуд гуфт: «Мефибошет» (2 Самуил 9:6). Вақте ки Довуд ва Мефибошет бори аввал вохӯрданд, Довуд сӯҳбатро оғоз кард. Ин ба таври намунавӣ нишон медиҳад, ки чӣ тавр Худо ҳамеша дар робита бо наҷот ташаббус нишон медиҳад. Довуд ба маъюби бечора бо меҳрубонӣ ва наздикӣ муроҷиат кард. Ин ба мо чӯпони некро ба ёд меорад, ки «гӯсфандони худро бо ном даъват мекунад» (Юҳанно 10:3). Исо Закайро бо ном даъват кард (Луқо 19:5), Марями Маҷдалияро бо ном (Юҳанно 20:16) ва Шоулро (Павлус) бо ном (Аъмол 9:4). Чӣ қадар аҷиб аст, ки Масеҳ ҳар яки моро бо ном медонад.
- Калимаҳои навбатии Довуд боз ҳам муборактар буданд: «Натарс» (2 Самуил 9:7). Ин ибора дар Навиштаҳо зуд-зуд такрор мешавад. Худо онро вақте истифода бурд, ки бо Иброҳим (Ҳастӣ 15:1), Исҳоқ (Ҳастӣ 26:24), Яъқуб (Ҳастӣ 46:3), Юсуф (Ҳастӣ 50:19), Еҳушаъ (Еҳушаъ 8:1) сухан гуфт, вақте ки Исо бо шогирдони ноумедаш сухан гуфт (Луқо 12:32), ва вақте ки ҳамчун Наҷотдиҳандаи эҳёшуда, Ӯ бо Юҳанно сухан гуфт, ки мисли мурда ба пойҳои Ӯ афтод (Ваҳй 1:17). Бо чунин ибора, Довуд Мефибошетро ором кард. Калимаҳои навбатии Довуд ба Мефибошет инҳо буданд: «Зеро ман ба ту ба хотири падарат Юнотон ҳатман меҳрубонӣ нишон медиҳам» (2 Самуил 9:7). Довуд ҳеҷ шарте нагузошт. Ӯ бо файз, мисли шоҳ сухан гуфт.
- На танҳо Довуд калимаҳои дар боло зикршударо гуфт, балки ӯ илова кард: «ва ман ба ту тамоми замини Шоул, бобои туро бармегардонам» (2 Самуил 9:7). Ғайр аз ин, Довуд ба Зибо, хизматгори Шоул гуфт: «Ман ба писари хоҷаи ту ҳамаи он чиро, ки ба Шоул ва ба тамоми хонадони ӯ тааллуқ дошт, додам» (2 Самуил 9:9). Довуд на танҳо ба Мефибошет, ки сазовори марг буд, ҳаёт бахшид, балки ба ӯ мероси аз даст рафтаро низ дод. Боз Довуд ҳамчун Он Тасвир карда мешавад, ки дар Ӯ «мо низ мерос гирифтем» (Эфсӯсиён 1:11). Дар ин ҷо мо тасвире дорем, ки ҳеҷ гоҳ аз ҷониби рассоми инсонӣ кашида намешуд.
- Илова бар ин, Довуд ба Мефибошет мавқеи ифтихорӣ дод, вақте ки гуфт: «Ту ҳамеша дар сари дастархони ман нон хоҳӣ хӯрд ... мисли яке аз писарони шоҳ» (2 Самуил 9:7,11). Вақте ки писари исрофкор худро «дар танқисӣ» ва дар арафаи «аз гуруснагӣ ҳалок шудан» ёфт, ӯ ба хонаи падараш баргашт, ки дар он ҷо «гӯсолаи фарбеҳ»-ро ёфт (Луқо 15:14,17,23). Ин саховатмандии Худоро дар бахшидани сарватҳои беандозаи файзи Худ ба гунаҳкорони бечора ва муфлис тасвир мекунад (Эфсӯсиён 2:7). Ҳеҷ чиз ба ҷуз додани беҳтарини Худ дили «Бахшандаи ҳар тӯҳфаи нек ва ҳар тӯҳфаи комил»-ро қонеъ намекунад (Яъқуб 1:17). Мефибошет дар сари дастархони Довуд на ҳамчун бегона ё меҳмон, балки ҳамчун узви оилаи шоҳона хӯрок мехӯрд. Ин мавқеи мо низ ҳаст: «Бубинед, ки Падар чӣ гуна муҳаббатро ба мо бахшидааст, ки моро писарони Худо номида шавад!» (1 Юҳанно 3:1). Мефибошет бештар аз он чизе, ки аз даст дода буд, ба даст овард. Дар Масеҳ мо аз он чизе, ки дар Одам аз даст додем, хеле бештар ба даст меорем.
Дар он чи Довуд барои Мефибошет гуфт ва кард, мо файз ва раҳмати бесазоро мебинем – «Худои тамоми файз» (1 Петрус 5:10). Чӣ калимаҳои файз аз лабони Довуд баромад: «Ман ба ту ҳатман меҳрубонӣ нишон медиҳам» (2 Самуил 9:7). Дар ин ҷо меҳрубонии Худо ба гунаҳкори бечора ва ниёзманд тасвир шудааст. Ӯ аз ҷои пасти шарми худ бардошта шуда, дар сари дастархони Шоҳ ҳамчун яке аз писарони Ӯ ҷой мегирад. Ин меҳрубонии Худо аст, ки дар Инҷили Писари Ӯ Худованди мо Исои Масеҳ дида мешавад. Ӯ моро аз шарми мо мебарорад ва моро писарони Худ месозад.
Бардоштани Мефибошет аз ҷониби Довуд тасвири барҷастаи «сарватҳои беандоза» аст, ки файзи илоҳӣ ба онҳое медиҳад, ки «муборак ... бо ҳар баракати рӯҳонӣ дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳ» (Эфсӯсиён 1:3) шудаанд. Файз ҳамчун «файзи бесазои Худо, ки дар бахшидани баракатҳои абадӣ ба онҳое, ки сазовори дӯзах ҳастанд, дида мешавад» таъриф шудааст. Довуд аз куштани Мефибошет, вақте ки дар қудрат буд, худдорӣ кард. Ин раҳмати фаровони Худоро ба онҳое нишон медиҳад, ки гуноҳ кардаанд ва сазовори ҳеҷ чиз ба ҷуз ҳукми бераҳмона аз дасти Ӯ набуданд. «Музди гуноҳ марг аст, аммо тӯҳфаи Худо ҳаёти абадӣ тавассути Исои Масеҳ Худованди мост» (Румиён 6:23).
Оё шумо ҳаёти абадиро ёфтаед, ки танҳо Масеҳ метавонад ба гунаҳкорон бахшад? Оё шумо дили худро кушодаед, то Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди шахсии худ қабул кунед? Агар не, ман дуо мекунам, ки шумо дар ҳамин лаҳза ба Масеҳ имон оваред, пеш аз он ки даврони файз ба охир расад.
Зибо – Дурӯғгӯй ва фиребгар
Дар 2 Самуил 16:1-4, мо мефаҳмем, ки вақте Довуд аз шӯриши писараш Абшолӯм гурехт, хизматгори Мефибошет Зибо барои мардонаш хӯрок овард. Вақте Довуд пурсид, ки Мефибошет куҷост, Зибо гуфт: «Ӯ дар Ерусалим мемонад, зеро гуфт: «Имрӯз хонадони Исроил салтанати падарамро ба ман бармегардонад.» Ин дурӯғ буд; Зибо мехост Мефибошетро дар нури бад нишон диҳад, ба умеди он ки аз амволи ӯ чизе ба даст орад. Довуд, ки имкони тафтиши далелҳоро надошт, ба Зибо бовар кард ва саросемавор ҳамаи он чиро, ки ба Мефибошет тааллуқ дошт, ба дасти хизматгор дод.
Дар 2 Самуил 19:24-30, мо мехонем, ки Мефибошет аз ҳамроҳ шудан ба фирори ба тарафи Абшолӯм худдорӣ кард. Ӯ бо пойҳои ношуста, мӯйҳои нотарошида ва либосҳои ношуста ба шоҳаш вохӯрд; ӯ аз замони гурехтани Довуд аз хашми Абшолӯм чунин буд. Ӯ ба Довуд содиқ монд, ва дар тамоми ҷанги шаҳрвандӣ ӯ рӯза дошт ва барои шоҳаш дуо мекард. Мефибошет инчунин эътироф кард, ки Зибо, хизматгораш, ӯро фиреб дод ва номи ӯро бадном кард (2 Самуил 19:26-28).
Вақте Довуд ба Мефибошет ва Зибо гуфт, ки онҳо метавонанд заминро тақсим кунанд, ҷавоби Мефибошет зебо ва самимӣ буд: «Бигзор ӯ ҳамаашро гирад, зеро ки хоҷаи ман шоҳ ба хонаи худ ба саломатӣ омадааст» (2 Самуил 19:30). Ин шодии бузурги Мефибошетро барои бозгашти бехатари шоҳаш ва барқароршавии ӯ ба тахт нишон дод.
Қиссаи Довуд ва Мефибошет ба таври хос «Инҷили файзи Худо» (Аъмол 20:24) ва «Худои тамоми файз»-ро (1 Петрус 5:10) ошкор мекунад. Он нишон медиҳад, ки Довуд дар ҳақиқат чӣ қадар бузург буд; ӯ дар ҳақиқат марде буд, ки ба дили Худо наздик буд.
— Морис Бассали
