Тангӣ барои Довуд хеле воқеӣ буд. Набудани имон дар лаҳзаи муҳим Довуд ва мардони ӯро ба иттиҳоди нопок бо фалиштиён оварда буд, ва онҳо қариб буд, ки бо онҳо бар зидди Исроил, қавми Худо, ба ҷанг ҳамроҳ шаванд. Ин чизе буд, ки Худо иҷозат намедод. Дар нақшаи Худо, Ӯ фалиштиёнро ҳамчун асои худ барои ҷазо додани шоҳ Шоул аз сабаби нофармонӣ ва худхоҳии ӯ истифода мебурд. Бо инояти Худо, Ӯ дар ин кор ҳукмронӣ кард ва Довудро аз ҷанг бар зидди бародарони худ боздошт.
Вақте ки Довуд ва мардони ӯ ба Сиқлаг баргаштанд, онҳо шаҳрро сӯхта ва занону писарону духтарони худро аз ҷониби амолеқиён асир гирифта ёфтанд. Баъзе аз мардоне, ки Довудро пайравӣ мекарданд, омода буданд, ки ӯро сангсор кунанд, зеро аз талафоти бузурги худ ғамгин буданд. Довуд бо роҳи душвор меомӯхт, ки андешаи худи ӯ ӯ ва мардони ӯро ба хатаре, ки мехост пешгирӣ кунад, оварда буд. Аммо дар тангии бузурги худ, мо мехонем, ки Довуд худро дар Худованд Худои худ қавӣ гардонд. Сипас Довуд Абиётарро, коҳинро, даъват кард ва аз Худованд пурсид – чизе, ки ӯ қаблан накарда буд. Ҳоло Худованд ба Довуд мегӯяд, ки душманро таъқиб кунад ва ӯро аз пирӯзӣ итминон медиҳад. Ҳамин тавр Довуд ҳамаи он чизеро, ки гум шуда буд, барқарор мекунад. Аз ҳама чизе, ки аз онҳо гирифта шуда буд, чизе намерасид.
Чӣ қадар вақт мо ба мушкилоте, ки дар он қарор дорем, саҳм мегузорем. Аммо Худованд дар муҳаббат ва ғамхории худ ба қавми худ бетағйир мемонад. Ӯ ин озмоишҳоро барои дур кардани мо аз ғурур ва худхоҳии мо ва наздиктар кардани мо ба худ истифода мебарад. Вақте ки мо чашмони худро аз худ дур карда, ба Худованд мегузорем, Ӯ моро ба роҳи дуруст роҳнамоӣ мекунад: «Ман туро таълим медиҳам ва ба роҳе, ки бояд равӣ, роҳнамоӣ мекунам; Ман туро бо чашми худ роҳнамоӣ мекунам» (Заб. 32:8).
