«Ҳанӯз хурдтарин ҳаст, аммо ӯ гӯсфандонро нигоҳубин мекунад.» 1 Самуил 16:11
Тарбияи Довуд дар назди падараш Йишай ба мо фоидаҳои интизоми доимӣ дар солҳои ташаккулёбиро нишон медиҳад. Довуд чӣ кор мекард, вақте ки Самуил барои тадҳин кардани ӯ ба подшоҳӣ омад? Бо итоат гӯсфандони падарашро шабу рӯз нигоҳубин мекард ва ба ин васила омӯхтани худдорӣ ва дигаронро. Вақте ки Шоул подшоҳ – дар ҷустуҷӯи касе барои сабук кардани азоби худ бо навохтани арфа – Довудро даъват кард, ӯ ба падараш итоат кард ва ба Шоул хидмат кард, ҳарчанд ӯ аллакай аз ҷониби Самуил барои корҳои бузургтар тадҳин шуда буд. Ва ҳангоми хидмат ба Шоул, ӯ ба нигоҳубини гӯсфандон ба таври интизомӣ идома дод.
Вақте ки Йишай аз Довуди ҷавон хоҳиш кард, ки ғалла, нон ва панирро ба воҳиди артиш, ки бародаронаш дар он ҷо буданд, расонад, ӯ бе ғур-ғур итоат кард. Вақте ки Довуд пурсид, ки чаро лашкарҳои Худои зинда ба фалиштии номахтун бо номи Ҷолӯт иҷозат доданд, ки онҳоро даъват кунад, ӯ аз ҷониби бародаронаш сарзаниш шуд, аммо ӯ оромии худро гум накард. Ба ҷои ин, бо худдорӣ, ки зери фишор обутоб ёфта буд, ӯ худро бо итминон ба Шоул ҳамчун касе, ки қодир ба мағлуб кардани Ҷолӯт аст, муаррифӣ кард. Чаро? Зеро ӯ дарси бузурги эътимод ба Худовандро ҳангоми нигоҳубини гӯсфандон омӯхта буд.
Вақте ки волидайн пайваста фарзандони худро дар корҳои ба назар хурд таълим медиҳанд, онҳо онҳоро омода мекунанд, ки ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо корҳои калонтар бо интизом ва итминон амал кунанд. Агар Йишай аз ӯ талаб намекард, ки гӯсфандонро нигоҳубин кунад, Довуд ҳеҷ гоҳ маҷбур намешуд, ки гӯсфандонро аз хирс ва шер муҳофизат кунад. Нигоҳубини гӯсфандон Довудро на танҳо барои куштани Ҷолӯт, балки барои подшоҳи чӯпони Исроил шудан омода кард. Дар ҳоле ки падараш фикр мекард, ки ӯ танҳо як кӯдакро таълим медиҳад, ӯ дар асл ӯро барои эътимод ба Худованд ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо мушкилоти ҳаёт омода мекард. Оё дар ин ҷо паёме барои волидайн ҳаст? Ман фикр мекунам, ки ҳа.
