Роҳи имон
Худо роҳе дорад, ки дар он бандагони Ӯ метавонанд барои ҷалоли Ӯ роҳ раванд, роҳе, ки чашми уқоб онро надидааст ва на бачаи шер онро поймол кардааст, роҳи имон.
Иброҳим, падари мӯъминон, ба ин роҳ даъват шуд, вақте ки Худо ба ӯ зоҳир шуд ва гуфт:
Аз кишвари худ, ва аз хешовандони худ, ва аз хонаи падари худ бароед, ба замине, ки Ман ба ту нишон медиҳам.
Дар итоат, Иброҳим берун рафт, надониста, ки ба куҷо меравад, амиқан дарк мекард, ки Он ки ӯро даъват кардааст, қодир аст ӯро дар роҳи иродаи Худ дастгирӣ кунад.
Ҳар як нокомии Иброҳим танҳо ҳикмат ва некии Худоро бузургтар мекард, ки ҳамеша омода буд ҳолатҳоро барои барқароршавии ӯ мураттаб созад. Ҳамаи нокомиҳо аз машғул шудан бо чизҳои муваққатӣ ва моддӣ ба ҷои ҳадафе, ки Худо моро барои он даъват кардааст, ба вуҷуд меоянд. Роҳи имон роҳи одилон аст, ки мисли нури дурахшон аст, ки то рӯзи комил бештар ва бештар медурахшад.
Озмоишҳо ва баландбардории Юсуф
Юсуф бояд ин роҳро тай мекард, то ба он чизе, ки Худо дар хобҳояш ба ӯ ошкор карда буд, бирасад. Барои ӯ, ин маънои озмоишҳои амиқро дошт,
Пойҳои ӯро бо занҷирҳо озор доданд: ӯро ба оҳан андохтанд: то он даме, ки каломи ӯ омад: каломи Худованд ӯро озмуд.
Вафодорӣ ва садоқати ӯ дар ҳолатҳои душвор зоҳир шуд, ва бо ӯ, сабр кори комили худро анҷом дод. Худо дар паси парда кор мекард, то ҳадафи Худро иҷро кунад, то лаҳзаи баландбардории ӯ фаро расид ва ӯ барои ҳифзи ҳаёт барои Миср ва кишварҳои атроф даъват шуд.
Интихоб ва роҳбарии Мусо
Дар Мусо мо марди имонро мебинем, ки ба ҷои лаззат бурдан аз гуноҳ барои муддате, азоб кашиданро бо қавми Худо интихоб кард. Ӯ аз ҷониби Худо дар паси биёбон барои кори худ омӯзонида шуд ва дар вақти муайяншуда, ӯ ҳамчун пешвои бузурги Исроил фиристода шуд, то озодии онҳоро аз ғуломии Фиръавн таъмин кунад.
Имон ӯро тавоно кард, ки Мисрро тарк кунад, аз хашми подшоҳ натарсад: зеро ӯ тоб овард, чунон ки Ӯро, ки ноаён аст, медид. Имони Мусо дар нигоҳ доштани иди Фисҳ, имони Исроил дар гузаштан аз Баҳри Сурх зоҳир мешавад.
Дастгирӣ дар роҳи имон
Бисёри дигаронро метавон мисол овард, то нишон диҳад, ки танҳо бо имон мо метавонем дар роҳе, ки Худоро ҷалол медиҳад, нигоҳ дошта шавем. Дар ин рӯзҳо мо барои рӯҳбаландӣ дар роҳи вафодорӣ ва садоқат бисёр чиз дорем, зеро Худо, дар некии бузурги Худ, ба мо нури аҷибе додааст. Ҳамаи ҳадафи Худо ба мо ошкор шудааст ва Рӯҳи Муқаддас дода шудааст, то моро дар қудрати он нигоҳ дорад.
Ҷалол дар чеҳраи Исои Масеҳ медурахшад, ки Худи Ӯ пешво ва комилкунандаи роҳи имон аст. Ӯ ба дасти рости Худо расидааст, ки дар он ҷо лаззатҳо то абад ҳастанд.
Ҳаввории маҳбуб Павлус, ки бо садоқат ҳамон роҳро пайгирӣ кард, дар охири сафари заминии худ гуфта метавонист:
Ман муборизаи нек кардам, имонро нигоҳ доштам
ва писараш Тимотиюсро насиҳат карда гуфт:
Аммо ту дар он чизҳое, ки омӯхтаӣ ва ба онҳо итминон дорӣ, истодагарӣ кун, дониста, ки аз кӣ онҳоро омӯхтаӣ.
Тимотиюс бояд дар ҳамон роҳ барои ҷалоли Худо роҳ мерафт. Бигзор ба ҳар як хонанда дода шавад, гарчанде дар рӯзҳои торик ва дар бисёр заъф, ки чашм ба он Марди муборак, ки дар ҷалол нишастааст, нигаронида шавад, ки танҳо Ӯ қодир аст моро дар роҳи имон нигоҳ дорад, то даме ки мо Ӯро рӯ ба рӯ бубинем.
