ДОВУД
Марде, ки дили Худоро ба даст овард
Аммо мавриди таъқиби Шоул қарор гирифт
Шоул – Подшоҳи радшуда
Барои писанди Худо будан, итоат кардан ба Ӯ муҳим аст. Подшоҳи мағрур Шоул, ки аз ҳамаи мардумаш як сару гардан баландтар буд, борҳо аз рӯи худхоҳӣ амал карда, ба фармонҳои равшани Худо итоат накарда буд. Худо ба воситаи пайғамбар Самуил ба ӯ гуфт: «Азбаски ту каломи Худовандро рад кардӣ, Ӯ низ туро аз подшоҳӣ рад кард» (1 Самуил 15:23 NKJV).
Шоул ин сухани Худовандро қабул накард. Ӯ исрор кард, ки Худовандро ибодат хоҳад кард ва Самуил бояд ӯро дар назди пирони қавм эҳтиром кунад. Мутаассифона, баъд аз ин мо мебинем, ки ӯ бо саркашӣ кӯшиш мекунад, ки тахтро барои худ нигоҳ дорад, ҳатто то ба дараҷаи таъқиб кардан ва борҳо кӯшиши куштани Довуд, марде, ки Худо ӯро вориси худ интихоб карда буд.
Довуд – Марде, ки дили Худоро ба даст овард
Дар 1 Самуил 16, чанде пас аз рад шудани Шоул, Худо Самуилро ба Байт-Лаҳм фиристод, то қурбонӣ кунад ва подшоҳи наверо бар Исроил тадҳин кунад. Худо ҳафт писари калонии Йисойро рад кард ва Довудро интихоб кард – хурдтарин, чӯпон ва касе, ки оилааш ӯро ба қадри кофӣ муҳим наҳисобида буд, ки ҳатто ба қурбонӣ даъват кунанд. Худо ба он чизе, ки инсон меҷӯяд, наменигарад, балки ба дил менигарад ва мехоҳад дар он инъикоси Писари маҳбуби Худ, Худованд Исои Масеҳро бубинад.
Шоул, ки гоҳ-гоҳ аз рӯҳи бад азият мекашид, арфанавозеро меҷуст, то ӯро дар чунин вақтҳо ором кунад. Яке аз хизматгоронаш Довудро тавсия дода, гуфт, ки ӯ «дар навохтан моҳир, марди ҷасур, марди ҷангӣ, дар сухан эҳтиёткор ва шахси зебост; ва Худованд бо ӯст» (1 Самуил 16:18). Шоул дар аввал аз Довуд розӣ буд ва ҳатто ӯро силоҳбардори худ кард.
Ҳасади Шоул боиси таъқиб мегардад
Аммо вақте ки Довуд, ба Худованд таваккал карда, ҷанговари бузург Ҷолёт, қаҳрамони фалиштиёнро кушт, муносибати Шоул ба ӯ зуд тағйир ёфт. Писари Шоул Юнотон Довудро дӯст медошт ва бо ӯ аҳд баст, ки сазовории ӯро қадр мекард. Мардуми Исроил ва Яҳудо ӯро дӯст медоштанд. Довуд бо хирад рафтор мекард. Занони Исроил дар сурудҳои пирӯзии худ ӯро аз Шоул баландтар ситоиш мекарданд. Ин чизҳо Шоулро ба хашм овард ва ӯ ҳасад бурд. Аз он рӯз ба баъд ӯ ба Довуд чашм дӯхт. Ӯ аз ӯ метарсид, зеро Худованд бо Довуд буд ва дигар бо Шоул набуд. Ӯ найзаи худро ба сӯи ӯ партофт, аммо Довуд ду маротиба аз ҳузури ӯ гурехт.
Шоул сипас Довудро аз сардори мардони ҷангӣ ба сардори ҳазор нафар паст кард. Ӯ ӯро ба миссияҳои хатарнок фиристод ва ба Довуд имконияти домоди ӯ шуданро ваъда дод, дар ҳоле ки бо макр умед дошт, ки ӯ аз ҷониби фалиштиён кушта хоҳад шуд. Ӯ дар куштани ӯ муваффақ нашуд ва худаш низ ӯро накушт, зеро Худованд бо Довуд буд. Вақте ки Юнотон барои Довуд сухани хубе гуфт, Шоул найзаи худро ба сӯи писари худ партофт. Ӯ борҳо кӯшиш кард, ки Довудро бикушад ва ӯро дар ҳар ҷое, ки ҳис мекард, ки метавонад ӯро пайдо кунад, шикор мекард. Довуд гурехт, аввал ба Самуил ва сипас ба як ҷой пас аз дигар, ҳамеша кӯшиш мекард, ки аз Шоул гурезад.
Рафтори Довуд ҳангоми таъқиб шудан
Нафрат ва таъқиб хеле яктарафа буд – Шоул бар зидди Довуд, аммо ҳеҷ гоҳ Довуд бар зидди Шоул набуд. Довуд гурехт; ӯ ҷанг накард. Ҳадди аққал ду маротиба ӯ имконияти осони куштани Шоулро дошт. Як бор ӯ ба қадри кофӣ наздик буд, ки як пораи либоси Шоулро бурад. Дар мавриде дигар ӯ найза ва кӯзаи оби Шоулро аз назди сараш гирифт, дар ҳоле ки Шоул, ки аз ҷониби мардони ҷангии худ иҳота шуда буд, хоб буд. Аммо Довуд қасос намегирифт. То он даме, ки Шоул дар тахт буд, ӯро ҳамчун «тадҳиншудаи Худованд» эҳтиром мекард. Довуд бар зидди фалиштиён меҷангид ва Қеилоро наҷот медод, ӯ бар зидди Ноболи шарир мерафт ва шукргузорӣ мекард, ки аз ҷониби Обиҷайл бо омадан ва рафтори ӯ боздошта шуд, ва ӯ ба душманони Исроил дар ҷануби Яҳудо ҳамла мекард – аммо Довуд ба Худованд нигоҳ мекард, то бо Шоул дар вақт ва роҳи муносиби Худ муносибат кунад.
Аз ин чӣ меомӯзем?
Гарчанде ки мо дар замон ва давраи дигар зиндагӣ мекунем, аз ин ҳикоя барои мо, ки масеҳӣ ҳастем, ҳадди аққал ду дарси муҳим мавҷуд аст. Аввалан, Румиён 13:1 ба мо равшан мегӯяд: «Бигзор ҳар ҷон ба ҳокимиятҳои ҳукмрон итоат кунад. Зеро ҳеҷ ҳокимияте нест, магар аз Худо, ва ҳокимиятҳое, ки мавҷуданд, аз ҷониби Худо таъин шудаанд». Ва 1 Петрус 2:13-14 таълим медиҳад: «Ба ҳар як фармони инсонӣ барои Худованд итоат кунед, хоҳ ба подшоҳ ҳамчун олӣ, хоҳ ба ҳокимон ҳамчун онҳое, ки аз ҷониби ӯ фиристода шудаанд». Ин дастурҳо дар давраи ҳукмронии Нерон, императори хеле шарир ва бераҳми Рум, ки масеҳиёнро сахт таъқиб мекард, навишта шуда буданд. Азбаски Худо ҳокимиятро таъсис медиҳад, Ӯ ҳеҷ гоҳ исёнро бар зидди онҳое, ки дар ҳокимият ҳастанд, тасдиқ намекунад. Дар давраи қонун, вақте ки Ӯ бо Исроил, қавми заминии Худ муносибат мекард, мавридҳое буданд, ки Ӯ асбобҳоеро баланд мекард, то ҳукми Худро бар миллатҳо ё ҳокимони шарир иҷро кунад. Дар ҳар ҷое, ки байни ҳокимияти олии Худо ва ҳокимияте, ки Ӯ ба инсон додааст, масъалаи равшане вуҷуд дорад, Ӯ ба мо равшан мегӯяд, ки мо бояд ба Худо итоат кунем, на ба инсон (Аъмол 5:29), аммо пас мо бояд оқибатҳоеро, ки ин метавонад дар бар гирад, қабул кунем.
Дуюм, мо набояд ҳангоми хато кардан аз худ қасос гирем. Пеш аз замони Довуд Худо дар Суруди Мусо гуфта буд:
«Қасос ва ҷазо аз они Ман аст; пои онҳо дар вақташ лағжида хоҳад шуд; зеро рӯзи бадбахтии онҳо наздик аст, ва чизҳое, ки бояд биёянд, ба сӯи онҳо мешитобанд» (Такрори Шариат 32:35).
Як қисми ин оят дар баробари Масалҳо 25:21-22 дар Румиён 12:19-21 оварда шудааст: «Эй маҳбубон, аз худ қасос нагиред, балки ба хашм ҷой диҳед; зеро навишта шудааст: «Қасос аз Они Ман аст, Ман ҷазо медиҳам», мегӯяд Худованд. Аз ин рӯ, «Агар душмани ту гурусна бошад, ӯро сер кун; агар ташна бошад, ба ӯ нӯшиданӣ деҳ; зеро бо ин кор ту бар сари ӯ ангиштҳои оташро ҷамъ мекунӣ». Аз бадӣ мағлуб нашавед, балки бадиро бо некӣ мағлуб кунед».
Дар як лаҳза Довуд қариб ин принсипро вайрон карда, ба куштани Нобол, ки ӯро таҳқир карда буд, омад, аммо ӯ аз ин роҳ бо омадани Обиҷайл бо захираҳои фаровон ва чанд сухани хирадмандонаи маслиҳат, ки Довуд шукргузорӣ қабул кард, боздошта шуд.
Илова бар ин, Довуд омӯхт, ки бисёре аз одамони бечораро – мардонеро, ки дар изтироб, қарздор ва норозӣ буданд, қадр кунад. Ӯ сардори онҳо шуд ва ин мардонеро, ки ба назди ӯ омада буданд, ба як қувваи ҷангии қобилиятнок табдил дод. Вақте ки мо таъқиб мешавем, оё мо дигаронро дар ҳолатҳои шабеҳ қадр мекунем ва бо онҳо ҳамкорӣ карданро меомӯзем? Довуд инчунин бодиққат барои ҳифзи волидони пиронсоли худ ҳангоми таъқиб шуданаш чораҳо андешид (1 Самуил 22:2-4). Оё мо дар бораи ниёзҳои дигарон, бахусус онҳое, ки аз мо заифтаранд, фикр мекунем ва барои кӯмак ва ҳифзи онҳо ғамхорӣ мекунем?
Натиҷаҳои омехта
Довуд борҳо аз Худованд роҳнамоӣ меҷуст ва қабул мекард, ки чӣ кор кунад ва ба куҷо равад. Мо инро дар 1 Самуил 22:5, 23:2,4,9-12, 30:7-8 ва 2 Самуил 2:1 мебинем. Аммо мутаассифона, Довуд на ҳамеша роҳнамоии Худовандро меҷуст. Ду маротиба ӯ дар назди фалиштиён, душманони деринаи Исроил, паноҳгоҳ ҷуст. Оқибатҳо ҳарду маротиба хуб набуданд. Бори аввал Довуд маҷбур шуд, ки худро девона вонамуд кунад, то аз дасти онҳо гурезад. Бори дуюм ӯ зиндагии дугона дошт, худро вонамуд мекард, ки бар зидди қавми худ баргаштааст ва сипас аз ҷониби подшоҳи фалиштии Ҷат интизор буд, ки бар зидди Исроил ҷанг кунад. Худо ӯро наҷот дод, вақте ки ӯ ба Ӯ фарёд зад, аммо ин ҳодисаҳо ба эътибори Довуд набуданд. Чӣ қадар ба мо роҳнамоии қадам ба қадам аз Худованд дар замонҳои таъқиб лозим аст, на ба зиракии худ такя кардан!
Дар тамоми озмоишҳои худ Довуд омӯхт, ки ба Худованд сахт такя кунад. Шайтон борҳо бо хурсандӣ ӯро аз байн мебурд, аммо таҷрибаҳое, ки Довуд дар давраи таъқиби худ аз дасти Шоул ва таъқиби хеле дертар ва сахттар аз дасти писараш Абшолӯм дошт, боиси навиштани Довуд чанд таронаи хеле гаронбаҳо гардид. Ба ҳамин монанд, мо дар ёд дорем, ки Павлус ва Сило дар охири шаб бо пуштҳои хуншор ва дардманд ва пойҳои дар зиндони Филиппӣ басташуда дуо гуфта, ҳамду сано мехонданд. Ин боиси ларзиши зиндон аз ҷониби Худованд бо заминларзаи хеле аҷиб, ҷамъ шудани ҳамзиндони дигар барои шунидани онҳо ва наҷот ёфтани зиндонбон ва оилаи ӯ гардид.
Хулоса
Агар мо нафрат ва таъқиби дунёро ҳис кунем, биёед дар ёд дорем, ки Худованди мо Исо, ки танҳо некӣ мекард, дар ниҳоят маслуб шуд – яҳудиён ва румиён дар рад кардани Ӯ муттаҳид шуданд. Биёед Худованд ва Наҷотдиҳандаи худро пайравӣ кунем, аз Ӯ омӯзем, дар паи Ӯ қадам занем ва ба номи Ӯ ҷалол оварем! Мо метавонем ба ҳамдардӣ ва кӯмаки Ӯ дар ҳар қадам такя кунем.
«Аз ин рӯ, мо дилшикаста намешавем. Ҳарчанд инсони зоҳирии мо нобуд мешавад, аммо инсони ботинӣ рӯз аз рӯз нав мешавад. Зеро ранҷи сабуки мо, ки танҳо барои як лаҳза аст, барои мо вазни хеле бузургтар ва абадии ҷалолро ба вуҷуд меорад, дар ҳоле ки мо ба чизҳое, ки дида мешаванд, наменигарем, балки ба чизҳое, ки дида намешаванд. Зеро чизҳое, ки дида мешаванд, муваққатӣ ҳастанд, аммо чизҳое, ки дида намешаванд, абадӣ ҳастанд» (2 Қӯринтиён 4:16-18).
