Ангури аҷиб, файзи аҷиб, чӣ қадар ширини садое, ки як одами бадбахт ба мисли маро наҷот дод. Ман як вақт гумроҳ будам, аммо ҳоло ёфт шудам, кӯр будам, аммо ҳоло мебинам.
Ин файз буд, ки дили маро тарсонд ва файз тарсу ҳаросҳои маро рафъ кард. Чӣ қадар гаронбаҳо буд он файз дар соате, ки ман бори аввал имон овардам.
Исо инро ба ман омӯхт, зеро Китоби Муқаддас ба ман мегӯяд. Вақте ки мо даҳ ҳазор сол дар он ҷо будем... Оҳ, Исо маро дӯст медорад, инро ман медонам. Омин.
Субҳ ба хайр. Оё мо боз ба Худованд назар мекунем? Падари мо, мо ба Ту барои имрӯз, барои ин имконият, ки каломи Туро кушоем, шукр мегӯем. Мо дар ёд дорем, ки Ирмиё гуфта буд: «Каломи Ту барои ман шодӣ ва фараҳи дили ман аст». Имрӯз онро барои ҳар яки мо чунин гардон. Ба номи Исо, омин.
Довуд, Подшоҳи Чӯпон, рақами 39: Ҳудудҳои бепоёни файз.
Ҳудудҳои бепоёни файз. Мо ҳафтаи гузашта дидем, ки Довуд аз файзи Худо хеле мафтун шуда буд. На танҳо Худо ӯро подшоҳ карда буд, балки Худо акнун ваъда дода буд, ки хонадони Довуд то абад пойдор хоҳад монд. Дуюми Самуил 7:25-29: «Ва акнун, эй Худованд Худо, каломеро, ки Ту дар бораи бандаи Худ ва дар бораи хонадони ӯ гуфтаӣ, то абад устувор гардон ва чунон ки гуфтаӣ, амал кун. Ва бигзор номи Ту то абад бузург бошад, гӯяд: Худованди лашкарҳо Худои Исроил аст; ва бигзор хонадони бандаи Ту Довуд дар пеши Ту устувор бошад».
Довуд баракати Худоро бовар кард ва қабул кард. Ӯ гуфт: «чунон ки гуфтаӣ, амал кун», ояти 25. Ва Довуд гуфт: «ва бигзор номи Ту то абад бузург бошад». Чӣ қадар аҷиб аст, вақте ки дар ақл ва дили имондор, ҷалоли Худо ва баракатҳои шахсии имондор ҷудонопазиранд. Биёед инро такрор кунем: чӣ қадар аҷиб аст, вақте ки дар ақл ва дили имондор, ҷалоли Худо ва баракатҳои шахсии имондор ҷудонопазиранд.
Ин дар ҳақиқат нишонаи камолот дар Масеҳ аст, вақте ки се хоҳиш дар дили имондор якҷоя мешаванд: аввал, ки номи Худо бузург бошад; ва дуюм, ки баракатҳои имондор барои Худо истифода шаванд; аммо сеюм, ки имондор ҳатто баракатеро нахоҳад, ки ба воситаи он номи Худо бузург нашавад. Масалан, агар ман аз Худо хоҳиш кунам, ки маро аз ягон бемории табобатнашаванда шифо диҳад ва умри маро дароз кунад, чунон ки подшоҳ Ҳизқиё дар Ишаъё 38 кард, аммо баъд он дароз кардани солҳоро барои бузург кардани номи худ ва на номи Худо истифода барам, чунон ки подшоҳ Ҳизқиё кард, Ишаъё 39, пас баракати ман чӣ фоида дошт? Ҳеҷ. Беҳтар аст, ки ман бемориҳои табобатнашавандаи худро аз Худо қабул мекардам ва сипас ресмонҳоеро, ки маро ба ин дунё мепайванданд, мебуридам ва ба сӯи ҷалол сафар мекардам. Ба ибораи дигар, беҳтар аст, ки маргро қабул кунам.
Аммо биёед як қадам ба қафо гузорем ва дуои Довудро баррасӣ кунем. Ӯ дуо кард: «ва бигзор номи Ту то абад бузург бошад, ва бигзор хонадони бандаи Ту Довуд дар пеши Ту устувор бошад», ояти 26. Дуои Довуд ҷаҳонбинии ақли муқаддасро ифода мекунад. Ин аст ягона тартиби дуруст, ки имондор бояд ҷаҳон ва ҳаёти худро дар он бубинад: бигзор номи Ту то абад бузург бошад, ва дар бузург кардани номи Ту, бигзор хонадони бандаи Ту дар пеши Ту устувор бошад.
Хоҳиши Павлус ин буд, ки аз ин ҳаёт биравад ва бо Масеҳ, Наҷотдиҳандаи худ, дар осмон бошад. Ин барои Павлус баракати беандоза мебуд. Аммо вақте ки ӯ эҳтиёҷи калисои Филиппӣ ва ҳамаи калисоҳоро барои фоида бурдан аз хидмати давомдори худ баррасӣ кард, ӯ қарор дод, ки дар ин ҳаёт мондан беҳтар аст, Филиппиён 1:24-25. Ба ибораи дигар, ақли муқаддаси Павлус ҳукм кард, ки беҳтар аст, ки номи Худо тавассути идомаи хидмати Павлус ба калисоҳо бузург карда шавад, на аз лаззат бурдан аз баракати шахсии рафтан ба ҷалол. Ва дар ин ҷо мондан, баракати Павлус шарафи хидмати давомдор ба Худо ва Масеҳ ва халқи Ӯ мебуд. Пас, ҷаҳонбинии дурусти Павлус ба қарори худотарсона оварда расонд.
Аммо чунон ки мо зикр кардем, андешаҳои подшоҳ Ҳизқиё аз ҷаҳонбинии осмонӣ маҳрум буданд. Вақте ки ӯ барои шифо дуо кард, ӯ аввал дар бораи бузург кардани номи Худо фикр намекард, балки танҳо дар бораи шифои худ. Айюб 38:10: «Ман дар бурида шудани рӯзҳои худ гуфтам: «Ман ба дарвозаҳои гӯр хоҳам рафт; ман аз боқимондаи солҳои худ маҳрум шудаам. Ман гуфтам: «Ман Худовандро, бале, Худовандро дар сарзамини зиндагон нахоҳам дид; ман дигар одамро бо сокинони ҷаҳон нахоҳам дид... Ӯ маро бо бемории харобкунанда бурида хоҳад кард; аз рӯз то шаб маро нест хоҳӣ кард».
Ва натиҷаи ҷаҳонбинии номутавозуни подшоҳ Ҳизқиё қарори бехудоёна буд. Ӯ номи худро дар 15 соли иловагӣ, ки Худо ба ӯ ба таври раҳим ато кард, бузург кард. Ишаъё 39:1-2: «Дар он вақт Меродах-Баладон, писари Баладон, подшоҳи Бобил, ба Ҳизқиё номаҳо ва тӯҳфае фиристод; зеро ӯ шунида буд, ки ӯ бемор буд ва сиҳат ёфтааст. Ва Ҳизқиё аз онҳо шод шуд ва ба онҳо хонаи ашёи гаронбаҳои худ, нуқра, тилло, ҳанут ва равғани гаронбаҳо ва тамоми хонаи аслиҳаи худ ва ҳама чизеро, ки дар ганҷинаҳои ӯ ёфт шуд, нишон дод; дар хонаи ӯ ва дар тамоми салтанати ӯ чизе набуд, ки Ҳизқиё ба онҳо нишон надода бошад».
Ва акнун паёми пайғамбарро дар бораи ҳукми Худо бар Ҳизқиё бишнавед, ояти 5: «Он гоҳ Ишаъё ба Ҳизқиё гуфт: «Каломи Худованди лашкарҳоро бишнав: Инак, рӯзҳо меоянд, ки ҳама чизе, ки дар хонаи туст, ва он чизе, ки падарони ту то ин рӯз захира кардаанд, ба Бобил бурда хоҳад шуд; чизе боқӣ нахоҳад монд, мегӯяд Худованд. Ва аз писарони ту, ки аз ту ба вуҷуд меоянд, ки ту ба дунё меоварӣ, онҳоро хоҳанд бурд; ва онҳо дар қасри подшоҳи Бобил хоҷагон хоҳанд шуд».
Пас, чӣ қадар муҳим аст, ки ҳар як имондор, мисли Довуд, ҷаҳонбинии дуруст дорад, ҷаҳонбиние, ки дар он ҷалол додани номи Худо муҳимтарин аст ва ҳар баракате ба имондор танҳо дар сурате арзиш дорад, ки номи Худо тавассути он ҷалол дода шавад. Боз ҳам, ҷаҳонбинии дуруст он аст, ки дар он ҷалол додани номи Худо муҳимтарин аст, ва ҳар баракате ба имондор танҳо дар сурате арзиш дорад, ки номи Худо тавассути баракат ҷалол дода шавад. Ҷаҳон чунин тарзи фикррониро ҳамчун чаппа кардани ҷаҳон мешуморад, Аъмол 17:6, аммо дар асл, ин баръакс аст. Ин рост кардани ҷаҳон аст. Омин.
Пас, Довуд на танҳо шод буд, ки номи Худо дар Исроил бузург карда шуд, балки худи Довуд ваъдаи баракати Худоро бар хонадони худ гирифт. Ояти 25: «Ва акнун, эй Худованд Худо, каломеро, ки Ту дар бораи бандаи Худ ва дар бораи хонадони ӯ гуфтаӣ, то абад устувор гардон ва чунон ки гуфтаӣ, амал кун». Вақте ки имондор мефаҳмад, ки ҳамаи баракатҳои Худо аз рӯи файз аст, на аз рӯи сазоворӣ, ӯ озод аст, ки ба баракати Худо бовар кунад ва онро қабул кунад, чунон ки Довуд кард. Аммо аламовар аст, ки халқи Худо баъзан дар лаззат бурдан аз баракатҳои аҷиби Худо суст аст, аз сабаби набудани имон дар якҷоягӣ бо ҳисси ношоистагӣ. Аммо сазоворӣ дар иқтисоди файзи Худо ҷой надорад. Ҳар ваъдаи Худо мисли тӯҳфаест, ки бояд бо имон қабул карда шавад, то аз он лаззат бурда шавад.
Ваъдаҳои Худо дар бораи наҷоти мо ҳастанд, ки бояд ба онҳо бовар кард, то қабул ва лаззат бурда шаванд. Худованд Исо дар Юҳанно 5:24 гуфт: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар кӣ каломи Маро мешунавад ва ба Фиристандаи Ман имон меоварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад ва ба доварӣ намеояд, балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст». Ва бо вуҷуди чунин ваъдаи гаронбаҳо ва дигар ваъдаҳои монанди он, бисёре аз имондорон то ҳол метарсанд, ки ҳукми Худо пас аз марг бар онҳо хоҳад омад. Инҳо намефаҳманд, ки тавассути кори анҷомёфтаи Масеҳ дар Ҷолҷота, Худо ба онҳо адолати Худоро ҳисоб кардааст. Дуюми Қӯринтиён 5:21: «Зеро Ӯ онро, ки гуноҳро намедонист, барои мо гуноҳ кард, то ки мо дар Ӯ адолати Худо гардем».
Ва он гоҳ ваъдаҳои Худо дар бораи таъминот ҳастанд. Худованд Исо ба шогирдонаш гуфт, ки дар бораи он чӣ мехӯранд, менӯшанд ё мепӯшанд, хавотир нашаванд. Матто 6:31-32: «Пас, хавотир нашавед ва нагӯед: «Чӣ мехӯрем?» ё «Чӣ менӯшем?» ё «Чӣ мепӯшем?» ... зеро Падари осмониатон медонад, ки шумо ба ҳамаи ин чизҳо эҳтиёҷ доред». Аммо баръакс, аксар вақт халқи Худо хавотир мешаванд. Мо дилҳои худро мисли саҳрои хорҳо дар Матто 13 мегардонем. Мо ваъдаҳоро аз каломи Худо дар бораи кафолати таъминоти Ӯ барои мо мешунавем, аммо чунин кафолат аксар вақт ба зудӣ аз ҷониби чунин алафҳои бегона ба монанди ташвишҳои ин дунё ва фиреби сарват, ояти 22, пахш ва фаромӯш мешавад. Бисёре аз имондорон ҳеҷ гоҳ ваъдаи мубораки Филиппиён 4:6 ва 7-ро таҷриба намекунанд: «Барои ҳеҷ чиз хавотир нашавед; балки дар ҳар чиз бо дуо ва илтиҷо бо шукргузорӣ хоҳишҳои худро ба Худо маълум кунед. Ва сулҳи Худо, ки аз ҳар фаҳмиш болотар аст, дилҳо ва ақлҳои шуморо тавассути Исои Масеҳ нигоҳ медорад».
Пас, шунидани он ки Довуд ҳам ба ваъдаҳои аҷиби файзбахши Худо ба ӯ бовар мекунад ва ҳам онҳоро қабул мекунад, хеле тароватбахш аст. Ояти 29: «Пас, акнун ба Ту писанд ояд, ки хонадони бандаи Худро баракат диҳӣ, то ки он то абад дар пеши Ту пойдор бошад; зеро Ту, эй Худованд Худо, онро гуфтаӣ; ва бо баракати Ту хонадони бандаи Ту то абад баракат ёбад». Ва баракати ваъдашудаи Худо бар хонаҳои одилон имрӯз ҳам барои имон овардан, қабул кардан ва лаззат бурдан аз ҷониби халқи Ӯ дастрас аст. Забур 103:17: «Аммо раҳмати Худованд аз азал то абад бар онҳоест, ки аз Ӯ метарсанд, ва адолати Ӯ бар фарзандони фарзандон». Омин.
Ва бешубҳа, дар он ҷое ки ваъдаҳои Худо бовар карда мешаванд ва дар он ҷое ки файз қабул карда мешавад, ҳамеша як тағйироти амиқ ва зебои ҳаёт ба амал меояд. Мо ҳоло дили Довудро дидем, ки аз шукргузорӣ ба Худо лабрез буд. Худо чӯпони ҷавони Байт-Лаҳмро ба тахти Исроил бардошта буд, ва Довуд шукргузории амиқи худро ба Худо барои бузургии файзи Ӯ дар хоҳиши худ барои сохтани хона барои Худо баён кард. Аммо акнун Довуд файз бар файз гирифтааст. Юҳанно 1:16: «Ва аз пуррагии Ӯ ҳамаи мо гирифтем, ва файз бар файз». Худо ваъда додааст, ки хонадони Довудро месозад. Ва кӣ он имондорест, ки дили худро дар ситоиши Худо барои файз бар файзе, ки гирифтаанд, баланд карда наметавонад? Зеро файзи Худо ба халқи Ӯ мисли дарёи равон аст, ки ҳеҷ гоҳ хушк нахоҳад шуд, ҳеҷ гоҳ хушк шуда наметавонад. Ҳаллилуйё.
Ва вокуниши зарурии мо ба файзи муассири Худо ин аст, ки аз шиками мо дарёҳои оби зинда барои он ҷонҳои ташна, ки дар ин сарзамини беоб, ки сайёраи Замин ном дорад, саргардон ҳастанд, ҷорӣ шаванд. Юҳанно 7:38: «Ҳар кӣ ба Ман имон оварад, чунон ки Навиштаҳо гуфтаанд, аз шиками ӯ дарёҳои оби зинда ҷорӣ хоҳанд шуд». Ва ҳамин тавр мо дар бораи Довуд мехонем, ва Довуд гуфт: «Оё аз хонадони Шоул касе боқӣ мондааст, ки ман ба хотири Юнотон ба ӯ некӣ кунам?» Дуюми Самуил 9:1.
Қиссаи Инҷил дар бораи мардон ва занони бофазилат нест, ки барои некӣ кардан ба ҳамсояи худ талош мекунанд. Не, қиссаи Инҷил дар атрофи Масеҳ мечархад. Ин қиссаи мардон ва занонест, ки аз зебоии файзи Худо дар Масеҳ мафтун шудаанд ва сипас аз ҷониби он файз маҷбур мешаванд, ки ба дигарон даст дароз кунанд. Зиёда аз 30 сол пеш — ман соли дақиқро намегӯям, агар духтари калонии ман гӯш кунад — ман ва занам духтарамонро Анна Ребекка номидем. Номи Анна маънои файзро дорад, ва номи Ребекка маънои аз зебоӣ мафтуншударо дорад. Ин таҷрибаи шахсии мо дар Масеҳ буд. Мо аз зебоии файз мафтун шуда будем, ва аз ин рӯ, фарзанди нахустини худро низ ҳамин тавр номидем: Анна Ребекка. Омин.
Ва мо наметавонем аз ҳад зиёд таъкид кунем, ки муҳаббати Довуд ба Юнотон ангезае буд, ки ӯро водор кард, ки ба хонадони Шоул файз дароз кунад. Ин ба хотири Юнотон буд. Ва ин муҳаббати Худо ба Худованд Исо аст, ки ангезаи файзи Ӯ ба шумо ва ман дароз карда шавад. Ин ба хотири Исо аст. Аз салиб, Худованд Исо дуо кард: «Падар, онҳоро бубахш», Луқо 23:34. Пас, барои қабул кардани файзи Худо, шумо бояд ба Худо ба номи Исо биёед. Танҳо тавассути Ӯ башарияти афтода бахшиши гуноҳҳоро мешунавад. Аъмол 13:38. Худовандро ситоиш кунед.
Ояти 2: «Ва аз хонадони Шоул хизматгоре буд, ки номаш Сибо буд. Ва чун ӯро назди Довуд хонданд, подшоҳ ба ӯ гуфт: «Оё ту Сибо ҳастӣ?» Ва ӯ гуфт: «Бандаи ту ҳастам». Ва подшоҳ гуфт: «Оё аз хонадони Шоул касе боқӣ намондааст, ки ман ба ӯ некии Худоро нишон диҳам?» Ва Сибо ба подшоҳ гуфт: «Юнотон ҳанӯз писаре дорад, ки пойҳояш ланг аст».
Ин ки Довуд ҳатто дар бораи писари Юнотон намедонист, далели ғамангези масофаест, ки байни Юнотон ва Довуд ба вуҷуд омада буд. Юнотон қарор дода буд, ки ба назди падараш, подшоҳ Шоул, баргардад, на ин ки бо дӯсти радшудаи худ ҳамроҳ шавад, якуми Самуил 20:42 ва 23:18. Ва ҳамин тавр, дар давоми тақрибан 10 соли фирори Довуд аз Шоул, ӯ зоҳиран Юнотонро аз даст дод. Дар вақти марги Юнотон, писари Юнотон панҷсола буд. Дуюми Самуил 4:4: «Ва Юнотон, писари Шоул, писаре дошт, ки пойҳояш ланг буд. Ӯ панҷсола буд, вақте ки хабари Шоул ва Юнотон аз Езраил омад, ва дояи ӯ ӯро бардошт ва гурехт; ва чунин шуд, ки вақте ки ӯ шитобон гурехт, ӯ афтод ва ланг шуд. Ва номи ӯ Мефибошет буд».
Чӣ қадар ҳодисаи ғамангез ва нолозим. Ғамангез аз он сабаб, ки ин ҷавон барои тамоми умри худ маъюб шуд, ва нолозим аз он сабаб, ки дояи ӯ аз Довуд метарсид, ки бо Юнотон аҳд баста буд, ки ӯ ҳамеша ба хонадони Юнотон некӣ хоҳад кард, якуми Самуил 20:14-16. Агар ин доя дили Довуд ва Юнотон ва дӯстии амиқи Довудро медонист, бешубҳа Мефибошетро барои баракат ба назди Довуд мебурд, ҳамон тавре ки модарон фарзандони худро барои баракат ба назди Худованд Исо мебурданд, Марқӯс 10:13-15. Аммо ин доя танҳо ақли дунёро дошт, ва аз ин рӯ, ӯ хулоса кард, ки Довуд вориси тахти Шоулро барои зарар расонидан ба ӯ ҷустуҷӯ хоҳад кард. Мефибошет дар ниҳоят маъюб шуд.
Мо низ метавонем дарҳои оқибатҳои маъюбкунандаро дар оилаҳои худ боз кунем, вақте ки мо кӯшиш мекунем, ки худро ва фарзандони худро аз талафоти бартариҳои ин дунё муҳофизат кунем. Ҳамон тавре ки Юнотон аз ҳамроҳ шудан бо дӯсти радшудаи худ Довуд даст кашид, мо метавонем аз пурра ҳамроҳ шудан бо Худованд Исо дар радди Ӯ даст кашем. Ӯ имондоронро даъват мекунад, ки худро инкор кунанд, салиби худро бардоранд ва аз паси Ӯ раванд, Матто 16:24.
Инчунин дар ҷавоби Сибо ба Довуд пай баред, ки дар он айби каме пинҳоншуда бар писари Юнотон вуҷуд дорад: «ӯ пойҳояш ланг аст». Сибо бешубҳа фикр мекунад, ки ин танқиди Мефибошет таваҷҷӯҳи Довудро ба ӯ кам мекунад. Аммо муҳаббат объектҳои сазовори сазовориро ҷустуҷӯ намекунад, ва на дунё ва на қувваҳои торикӣ инро намефаҳманд. Закарё 3:1-3-ро баррасӣ кунед: «Ва Ӯ ба ман Еҳушаъи саркоҳинро нишон дод, ки дар пеши фариштаи Худованд истода буд, ва Шайтон дар дасти рости ӯ истода буд, то ба ӯ муқобилат кунад. Ва Худованд ба Шайтон гуфт: «Худованд туро сарзаниш кунад, эй Шайтон; бале, Худованд, ки Ерусалимро интихоб кардааст, туро сарзаниш кунад: оё ин чӯбе нест, ки аз оташ кашида шудааст?» Акнун Еҳушаъ либосҳои чиркин дошт ва дар пеши фаришта истода буд». Шайтон фикр мекард, ки бо айбдор кардани Еҳушаъ дар пеши Худо метавонад байни Худо ва Еҳушаъ ҷудоӣ андозад. Аммо гарчанде ки айби Шайтон бар Еҳушаъ дуруст буд — Еҳушаъ либосҳои чиркин дошт — Шайтон файзи Худоро ба назар нагирифт, ки чунин як чиркинеро аз оташи доварӣ берун мекашид. Худовандро ситоиш кунед.
Ман бовар дорам, ки вақте Сибо ба Довуд хабар дод, ки дӯсташ Юнотон писаре дорад, дили Довуд дар дохили ӯ ҷаҳид. Хабари таваллуди писари Юнотон, як пайванди нав байни Довуд ва дӯсти рафтаи ӯ, ва хабари он ки ин писар маъюб буд, танҳо ҳамдардии дили Довудро бештар барангехт. Ояти 4: «Ва подшоҳ ба ӯ гуфт: «Ӯ куҷост?» Ва Сибо ба подшоҳ гуфт: «Инак, ӯ дар хонаи Мокир, писари Амиил, дар Лодебар аст». Он гоҳ подшоҳ Довуд фиристод ва ӯро аз хонаи Мокир, писари Амиил, аз Лодебар овард».
«Ӯ куҷост? Ӯро назди ман биёред». Ба ёд оред гадои кӯр Бартимейро, Марқӯс 10:49: «Ва Исо истод ва фармуд, ки ӯро бихонанд. Ва онҳо марди кӯрро хонданд ва ба ӯ гуфтанд: «Дилпур бош, бархез; Ӯ туро мехонад». Гарчанде ки Довуд дар бораи Мефибошет намедонист, Худованд Исо Бартимейро медонист, ва Исо ба Ериҳӯ омад, то Бартимейро ба назди худ бихонад. Ҳаллилуйё. Ериҳӯ маънои бӯи хушро дорад, аммо Лодебар маънои бечарогоҳро дорад. Бартимей, мисли ҳамаи мо, дар ҷаҳони фиребандаи бӯи хуш зиндагӣ мекард, аммо бешубҳа мо мефаҳмем, ки он дар асл ҷои бечарогоҳ барои ҷонҳои мост. Ҳам Бартимей ва ҳам Мефибошет инро бешубҳа омӯхта буданд.
Ояти 6: «Вақте ки Мефибошет, писари Юнотон, писари Шоул, назди Довуд омад, ӯ ба рӯи худ афтод ва таъзим кард. Ва Довуд гуфт: «Мефибошет». Ва ӯ ҷавоб дод: «Инак, бандаи ту». Ва Довуд ба ӯ гуфт: «Натарс; зеро ман ба ту ба хотири Юнотон, падари ту, некӣ хоҳам кард, ва тамоми замини Шоул, падари туро, ба ту бармегардонам; ва ту ҳамеша дар сари дастархони ман нон хоҳӣ хӯрд». Ва ӯ сар хам кард ва гуфт: «Бандаи ту чист, ки ту ба саги мурдае мисли ман назар кунӣ?»
Ва дар ин ҷо паёми Инҷил таҷассум ёфтааст. Мефибошет аз оилаи саркаши подшоҳ Шоул меояд. Шоул Довудро, тадҳиншудаи Худовандро, нафрат дошт ва ӯро таъқиб мекард. Ва мо ҳама дар гуноҳ таваллуд шудаем ва табиатан аз ҳаёти Худо бегонаем, Эфсӯсиён 4:18. Ва чунон ки Шоул Довудро нафрат дошт, мо ҳама дар ақли худ нисбат ба Худо дар Масеҳ душманӣ дорем, Румиён 8:7. Ва чунон ки Мефибошет аз афтидан азоб кашид ва ланг шуд, ҳамин тавр мо ҳама аз Худо дур афтодаем ва дар роҳ рафтан бо Ӯ маъюб ҳастем. Ва инчунин мисли Мефибошет, мо дар худ умеди шифо ёфтан надорем, Ирмиё 13:23. Ва чунон ки мо зикр кардем, зиндагӣ бе Худо ва бе Масеҳ моро дар Лодебари бечарогоҳи худ гузоштааст, ва аз ин рӯ, аз ҷиҳати рӯҳонӣ бо танҳо гӯр дар пеши мо камғизо ҳастем.
Агар шумо ҳоло дар Лодебар бошед, мо хушхабар дорем. Ҳамон тавре ки Довуд Мефибошетро даъват кард, ки назди ӯ оварда шавад, ва Худованд Исо Бартимейро даъват кард, ки назди ӯ оварда шавад, ҳамин тавр Худованд Исо бо Рӯҳи худ шуморо даъват мекунад, ки назди Ӯ оварда шавед. Ӯ шуморо хеле, хеле бештар аз он ки шумо тасаввур карда метавонед, дӯст медорад. Довуд танҳо дар бораи Мефибошет шунида буд, аммо ӯро намешинохт, ва бо вуҷуди ин, вақте ки Мефибошетро назди ӯ оварданд, ӯ ӯро бо ном хонд. Чӣ қадар комил ва наздик Худованд Исо тамоми ҳаёти шумо ва маро медонад. Ягона вокуниши дурусти мо ба Ӯ бояд чунон бошад, ки Мефибошет ҷавоб дод: «Инак, бандаи ту».
Мефибошет эҳтимол ҳоло дар синни бистсолагӣ аст ва писаре дорад, ояти 12. Ӯ бояд пас аз ин қадар солҳо ҳайрон шуда бошад, ки чаро подшоҳ ӯро ҳоло даъват мекунад. Оё Довуд ниҳоят ҳукмро бар хонадони Шоул меовард? Ва агар ин тавр бошад, оё ҳаёти писараш низ дар хатар буд? Аммо ин бояд барои гӯшҳои Мефибошет мусиқӣ буда бошад, ки овози Довудро бишнавад, ки номи ӯро мехонад ва дарҳол бо «Натарс» пайравӣ кунад. Ва шумо, дӯстони азизи ман, ки бе Масеҳ ҳастед, овози Худованд Исоро бишнавед, ки ба шумо мегӯяд: «Натарс». Ӯ барои ҳукм ба назди шумо наомадааст, балки барои наҷот ва баракат. Дастархони Ӯ муҳаббат аст, ва Ӯ интихоб кардааст, ки шумо бо Ӯ дар сари дастархони Ӯ нон хӯред. Ин файзи тасаввурнашаванда аст.
Мефибошет дар бораи ношоистагии худ шаҳодат дод. Ӯ аз саги мурда бештар набуд. Мефибошет дар бораи ношоистагии худ шаҳодат дод; ӯ аз саги мурда бештар набуд. Ӯ интизор буд, ки назди довар оварда мешавад, ва ба ҷои он ӯ назди подшоҳи файзбахше меояд, ки падари ӯро дӯст медошт ва ҳоло ӯро низ дӯст медорад. Сагҳои мурда чизи зиёде надоранд. Онҳо сазовори баракат нестанд, ва онҳо инро медонанд. Наҷоти Худо аз рӯи файз аст барои онҳое, ки медонанд, ки сазовори баракат нестанд.
Ҷалол, ҷалоли ҷовидонӣ ба Ӯ бод, ки салибро бардошт, ки ҷонҳои моро бо чашидани марг, марги сазовори мо, наҷот дод. Ҷалоли Ӯро паҳн кунед, ҷалоли Ӯро паҳн кунед, ки халқи худро ҳамин тавр наҷот дод. Омин.
Ҳама ҷалол ва ситоиш ба Ту бод, Худованд Исо, эй Наҷотдиҳандаи сазовор, эй Писари Худо. Агар касе гӯш кунад, Худованд, ки Туро намешиносад, бигзор онҳо ба дастархони муҳаббати Ту биёянд ва файзи Худоро пайдо кунанд, ки дар ин лаҳза ба онҳо дароз карда шудааст, файзе, ки сазовор нест. Оҳ, дӯсти ман, ба он бовар кун. Ҳоло ба он чизе ки Масеҳ барои ту кардааст ва муҳаббати бузурге, ки Ӯ ба ту дорад, бовар кун, ва Ӯро ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ қабул кун. Зеро мо инро ба номи Исо мепурсем. Омин. Омин.
