Вақте ки дар бораи касе сухан меронед, оё шумо ягон бор ба пешгузаштагони ӯ назар кардаед? Масалан, як коргар дар ин ҷо дар Файз ва Ҳақиқат ҳамон «решаҳо»-ро дорад, ки рассоми ҳолландӣ Рембрандт, ки аз соли 1606 то 1669 зиндагӣ кардааст. Барои коргари мо, ин танҳо як нуқтаи ҷолиби тривиа аст – на ин ки он ба ҳаёти ӯ ба таври махсус таъсир мерасонад.
Азбаски мо боз дар он вақти сол ҳастем, ки бисёриҳо Мавлуди Исоро ҷашн мегиранд, ба эҳтироми таваллуди Наҷотдиҳандаи мо, мо ҳис кардем, ки касеро дар насабномаи Худованд Исои Масеҳ баррасӣ кунем. Аз ин рӯ, мавзӯи Хусусият ин моҳ «Довуд» аст. Як нависанда дуруст изҳор дошт, ки дар бораи ин мард бисёр чизҳои дигарро навиштан мумкин аст, ки дар як мақола ё ҳатто маҷалла дохил карда намешавад, аммо мо боварӣ дорем, ки он чизе, ки дохил карда шудааст, аз ҷониби Худованд барои баракати ҳар як хонанда истифода хоҳад шуд.
Тавре ки ба мо хотиррасон карда шуд дар нашри моҳи майи соли 2016, вақте ки мо занонро дар насаби Масеҳ баррасӣ кардем, одамоне, ки Худо ба таври беназир истифода кардааст ва аз ҷониби Худо эътирофи махсус дода шуда буданд, аз комилӣ дур буданд. Ин чизест, ки мо метавонем бо он робита дошта бошем, зеро
«ҳамаи мо аз бисёр ҷиҳатҳо пешпо мехӯрем» (Яъқуб 3:2 NASB). Ва аммо, ба мо раҳм нишон дода шудааст (1 Тимотиюс 1:13). Далели он ки ба Довуд раҳм нишон дода шудааст, аз ҷониби писараш Сулаймон ошкор карда шуд, ки ҳангоми дуо гуфтан гуфт: «Ту ба бандаи Худ Довуд падарам раҳмати бузург нишон додӣ, зеро ӯ дар пеши Ту дар ҳақиқат, дар адолат ва дар ростқавлӣ бо Ту роҳ мерафт; Ту ин меҳрубонии бузургро барои ӯ идома додӣ ва Ту ба ӯ писаре додӣ, ки дар тахти ӯ нишинад, чунон ки имрӯз аст» (1 Подшоҳон 3:6 NKJV). Ин маънои онро надорад, ки ҳар коре, ки Довуд кардааст, дуруст буд. Баръакс, ҳарчанд ӯ пешпо хӯрд, ӯ Худовандро ҷуст, гуноҳашро эътироф кард ва бо имон роҳ рафт.
Мо дар замоне зиндагӣ мекунем, ки зиндагии писандидаи Худованд ва аз роҳи ҷаҳон ҷудо шудан торафт душвортар мегардад. Дар ҷомеа аз ҷиҳати китобӣ ин қадар чизҳои нодуруст мавҷуданд ва ин чизҳо торафт бештар ба оилаҳо ва калисоҳои мо роҳ меёбанд. Ба чунин шароит нигоҳ карда, ба назар аҷиб менамояд, ки Худованд ҳанӯз наомадааст. «Шояд имрӯз» ибораест, ки лаҳзаи рафтани имондорон ва бо Масеҳ будани онҳоро интизор аст. Оё шумо омодаед ва бо шавқ ин лаҳзаро интизоред?
