Мусофире дар ин ҷаҳони танҳо Наҷотдиҳандаи муборак гузашт; Ӯ дар тамоми ҳаёташ мотамдор буд, Дар охир Барраи мурда.
Он дили меҳрубон, ки барои ҳама ҳис мекард, Барои ҳама хуни ҳаёти худро дод; Он дар рӯи замин ҷои истироҳат наёфт Ғайр аз қабр.
Худованди мо чунин буд; ва оё мо метарсем Аз салиб бо тамоми тамасхураш, Ё ҷаҳони бади беимонро ҷустуҷӯ кунем Ки пешонии Ӯро бо хор печонд?
Не, бо рӯ ба рӯ шудан бо ҳама абрӯвон ва табассумҳои он, Мисли Ӯ, то ҳол итоаткор, Мо ба сӯи хона тавассути тӯфон ё оромӣ мешитобем Ба он теппаи осмонӣ.
Барои ҷаҳон бо Ӯ, ки мурд, мурдаем Барои ба даст овардани дилҳои мо, муҳаббати мо, Мо, ки бо Худованд ва Сарвари худ эҳё шудаем Дар рӯҳ дар боло зиндагӣ мекунем. —Сэр Эдвард Денни (1796-1889)
«Пас чӣ гӯем? Оё дар гуноҳ бимонем, то файз фаровон гардад? Ҳаргиз не! Чӣ тавр мо, ки барои гуноҳ мурдаем, дигар дар он зиндагӣ кунем? Ё намедонед, ки ҳар қадаре аз мо, ки ба Масеҳ Исо таъмид гирифтем, ба марги Ӯ таъмид гирифтем? Аз ин рӯ, мо бо Ӯ тавассути таъмид ба марг дафн шудем, то ки чӣ тавре ки Масеҳ аз мурдагон бо ҷалоли Падар эҳё шуд, ҳамин тавр мо низ дар навгонии ҳаёт роҳ равем. «Зеро агар мо дар шабоҳати марги Ӯ бо ҳам муттаҳид шуда бошем, албатта мо низ дар шабоҳати эҳёи Ӯ хоҳем буд, инро дониста, ки одами кӯҳнаи мо бо Ӯ маслуб шуд, то ки ҷисми гуноҳ аз байн бурда шавад, то ки мо дигар ғуломи гуноҳ набошем. Зеро касе ки мурдааст, аз гуноҳ озод шудааст. Акнун агар мо бо Масеҳ мурда бошем, бовар дорем, ки бо Ӯ низ зиндагӣ хоҳем кард, инро дониста, ки Масеҳ, ки аз мурдагон эҳё шудааст, дигар намемирад. Марг дигар бар Ӯ ҳукмронӣ надорад. Зеро марге, ки Ӯ мурд, Ӯ як бор барои ҳама барои гуноҳ мурд; аммо ҳаёте, ки Ӯ зиндагӣ мекунад, Ӯ барои Худо зиндагӣ мекунад. Ҳамчунин шумо низ, худро воқеан барои гуноҳ мурда, аммо дар Масеҳ Исо Худованди мо барои Худо зинда ҳисоб кунед.» (Румиён 6:1-11 NKJV)
