Мо мехоҳем бо ёрии Худо баъзе аз хатарҳои махсус ё гуноҳҳои доимӣ, ки масеҳиёни ҷавон (ва пиронсолон низ) ба онҳо гирифтор мешаванд, баррасӣ кунем ва дар ин бора дидани он ки Китоби Муқаддас чӣ мегӯяд, муфид буда метавонад.
«Огоҳӣ пеш аз мусаллаҳ шудан аст» ва ин мақолаҳо бо умеди самимӣ ва дуо навишта шудаанд, ки онҳо метавонанд дар нишон додан ва муҳофизат кардани баъзеҳо аз он гуноҳҳо ва камбудиҳое, ки аксар вақт рафтори мувофиқро вайрон мекунанд ва ба номи Масеҳ нангу номус меоранд, амалӣ истифода шаванд. Ин аз рӯи амалҳои мо дар масъалаҳои хурд аст, ки ҷаҳон моро доварӣ мекунад — на аз рӯи миқдори дониши принсипҳои Китоби Муқаддас, балки аз рӯи татбиқи онҳо дар ҳаёти ҳаррӯза.
Ҳаёти масеҳӣ
Фиребу дурӯғгӯӣ
Ин яке аз гуноҳҳои махсусест, ки бо забон алоқаманд аст, он узви беитоат, ки ҳеҷ кас онро ром карда наметавонад. Борҳо ва борҳо он аз ҷониби Худои ҳақиқат (Қӯлассиён 3:9; 1 Петрус 3:10; Масалҳо 24:28; Масалҳо 12:22 ва ғайра) қатъиян манъ ва маҳкум карда шудааст.
Дар Масеҳ фиреб нест
Вақте Петрус дар бораи ҳаёти Худованд Исо ҳамчун намунае барои мо сухан меронад, ӯ қатъиян қайд мекунад, ки дар даҳони Ӯ ҳеҷ фиребе ёфт нашудааст. Аз ин рӯ, онҳое, ки фиребгаранд, баръало ба Масеҳ монанд нестанд. Вақте ки мо барои онҳое менависем, ки худро фарзандони Худо меноманд, бо дидани чанд намунаи ин гуноҳи даҳшатнок дар Китоби Муқаддас, мо танҳо онҳоеро мегирем, ки фарзанди Худо ё ҳадди аққал як эътирофкунанда ба онҳо дахл дорад.
Дурӯғгӯӣ аз тарсу ҳарос
Мо дар Ҳастӣ 18:15 мебинем, ки Соро аз тарсу ҳарос дурӯғи ошкоро мегӯяд. Чӣ қадар вақт ин ҳолат рух медиҳад, ки дар натиҷаи коре ё сухане, ки мо аз он шарм медорем. Ин метавонад кори дуруст бошад, мо аз Масеҳ шарм медорем; ё ин метавонад кори нодуруст бошад ва мо аз ошкор шуданамон шарм медорем. Дар ҳарду ҳолат дурӯғ аз лабони мо пеш аз он ки мо огоҳ шавем, мегузарад. Табобати асосии ин ин аст, ки кореро, ки мо аз он шарм медорем, накунем; ё агар кор дуруст бошад, аз коре, ки мекунем, шарм надорем. Аммо, агар мо ба гуноҳ афтода бошем, биёед ба он бо гуноҳи дигар илова накунем, балки ҳамин ки дурӯғ аз лабони мо баромаданӣ аст, бигзор фикри «ХУДО МАРО МЕШУНАВАД» онро фавран боздорад.
Дурӯғ барои пинҳон кардани худ, шояд, нафратовартарин намуд аст, ки ҳам масеҳиён ва ҳам мардуми дунё онро нафрат мекунанд. Пас аз дидани он, биёед қатъиян аз он, ҳатто дар хурдтарин чизҳо, худдорӣ кунем ва ҳеҷ гоҳ забони худро ба чунин фиреби паст надиҳем.
Дурӯғгӯӣ барои манфиати худ
Намунаи навбатӣ дар Ҳастӣ 27:19 аст, вақте ки Яъқуб барои манфиати худ дурӯғи ошкоро мегӯяд — як навъи дигари нафратовари ин гуноҳи бисёрсар. Инчунин қайд кунед, ки Яъқуб фарзанди Худо буд ва натиҷа ин аст, ки дар тӯли сӣ соли ояндаи ҳаёташ ӯ аз оқибатҳои гуноҳаш азоб кашид, ки аз он низ ҳеҷ чиз ба даст наовард, зеро Худо ҳама чизро дар вақташ ба ӯ медод. Оё ягон хонандаи ман қурбонии ин гуноҳ шудааст? Барои сарватманд шудан шитоб карда, ё мавқеи худро беҳтар карда, ё бо ниятҳои худхоҳона дурӯғ гуфтааст? Агар ин тавр бошад, ман мутмаинам, ки онҳо аз он вақт инҷониб азоб кашидаанд; ва то он даме, ки ин дурӯғ на танҳо ба Худо, балки ба одам низ эътироф нашавад, ҳеҷ гуна барқароршавии воқеӣ вуҷуд дошта наметавонад. Афсӯс, ки аксар вақт як дурӯғ ба дурӯғи дигар мебарад, чунон ки дар ҳолати Яъқуб; ва як бор ба ин роҳи марговар қадам ниҳода, кӣ метавонад бигӯяд, ки оқибат чӣ хоҳад буд?
Эй хонандаи азиз, ман аз шумо илтимос мекунам; ҳеҷ гоҳ, ҳеҷ гоҳ ба худ иҷозат надиҳед, ки барои манфиати худ дурӯғ гӯед. Як лаҳза фикр кунед, ки чунин гуноҳ чӣ гуна инкори даҳшатноки ҳама чизест, ки Исо буд ё кард.
Дурӯғгӯӣ барои пӯшонидани гуноҳ
Аз чанд ҳолат гузашта, мо ба Довуд мерасем, ки ҳам ба куштор (1 Подшоҳон 11) бо хусусияти даҳшатноктарин ва ҳам ба дурӯғгӯӣ гунаҳкор буд, ки бо он ӯ кӯшиш кард, ки гуноҳи даҳшатнокро пинҳон кунад ва ба ин васила онро ду баробар бадтар созад. Оҳ, чӣ қадар вақт гуноҳи қаблӣ сабаби як қатор фиребу дурӯғгӯӣ мегардад.
Дӯстони азиз, биёед, пеш аз ҳама, кӯшиш кунем, ки бо Худо, бо ҳамсоягонамон, бо худамон ростқавл бошем ва агар ба гуноҳ афтем, ҳеҷ гоҳ, ҳеҷ гоҳ кӯшиш накунем, ки онро бо гуноҳи дигар, ки аз аввалӣ ҳам бадтар аст, пинҳон кунем. Роҳи фиреб рӯҳҳоро комилан хароб мекунад, ҳама соддагӣ, ҳама шодӣ, ҳама муоширатро нест мекунад. Натиҷаи ин гуноҳҳо дар ҳолати Довуд як қатор азобҳо буд, ки аз ҷониби фарзандони худаш қариб бемисл буданд. Аз ин рӯ, биёед фикр накунем, ки аз чашми ҳамабини Худо гурехта метавонем.
Дурӯғгӯӣ аз рӯи одат
Мо дар 1 Подшоҳон 13:18 мебинем, ки як пайғамбари Худо ба таври бемаънӣ, бе ягон сабаби аён дурӯғ мегӯяд. Мо чунин шахсиятҳоро ҳоло ҳам, ҳатто дар байни халқи Худо мебинем — баъзеҳо, ки зоҳиран ба ҳақиқат эҳтиром надоранд ва дурӯғ гуфтанро осонтар аз худдорӣ аз он медонанд. Ягона табобат вақте ки беморӣ ин қадар инкишоф ёфтааст, ин аст, ки рост ба назди Худо равем ва аз Ӯ барои қувват ва ҳушёрии ҳаррӯза барои бартараф кардани он дуо кунем. Як чунин ҳолатро ман дар ёд дорам. Ман пай бурдам, ки як шахс қариб ҳамеша хомӯш буд ва рӯзе сабабашро пурсидам. Ӯ гуфт, ки ба дурӯғгӯӣ чунон одат карда буд, ки ҳоло қарор дод, ки агар ҳақиқати мустақимро гуфта натавонад, умуман сухан нагӯяд; ва аз ин рӯ, ӯ кам лабонашро мекушод ва ҳамеша пеш аз сухан гуфтан хуб фикр мекард. Гуноҳҳои решадор чунин чораҳои радикалиро талаб мекунанд.
Ду ҳолати ҷиддии дурӯғгӯӣ
Дар Аҳди Ҷадид ду ҳолати ҷиддӣ, яке дурӯғгӯӣ ва дигаре фиреб, дар Петрус ва Ҳанониё, аз ҳамаи дигарон фарқ мекунанд. Петрус, ки аз ҷониби Худованд огоҳ карда шуда буд, аммо дар қуввати худ қавӣ буд, барои наҷот додани худ се дурӯғ гуфт, ҳатто ба инкор кардани Наҷотдиҳанда расид, дар ҳоле ки Ӯ дар назди айбдоркунандагонаш хомӯш истода буд. Чунин гуноҳҳо, афсӯс, ҳоло ҳам номаълум нестанд. Бисёре аз мо аз нишон додани рангҳои худ шарм медорем ва вақте ки ногаҳон саволи ғайричашмдошт дода мешавад, аз тарси шарм, ба дурӯғгӯӣ гирифтор мешавем, ки ин ғалабаи Шайтон ва андӯҳи Худованди мост. Биёед бар зидди ин боғайратона ҳушёр бошем; ва агар ба дом афтем, биёед Петрусро дар роҳи барқароршавии ӯ пайравӣ кунем. Қобили таваҷҷӯҳ аст, ки ҳамон касе, ки худаш афтод, чунон комилан барқарор карда шуд, ки на танҳо метавонист ҳамон гуноҳро ба яҳудиён айбдор кунад (Аъмол 3:14), балки аз ҷониби Худо низ интихоб шуд, ки иҷрокунандаи адолати Ӯ бар фиреби ошкорои Ҳанониё бошад. Ин ҳам як гуноҳи бемаънӣ буд — як қатор фиребҳо танҳо барои додани таассуроти бардурӯғ дар бораи саховатмандии ӯ ба дигарон ва барои зоҳир шудан ба таври дигар аз он чизе ки ӯ буд, амалӣ карда мешуданд. Ин, афсӯс, як навъи дигари маъмулии ин гуноҳ аст. Аз он ки дар назари ҳамсоягонамон, на дар назари Худо, хуб ба назар расем, мо баъзан аз фурӯ рафтан ба амалҳои фиребгарона барои беҳтар аз он чизе ки ҳастем, ба дигарон зоҳир шудан ва ба ин васила аз мардум ситоишеро ба даст овардан, ки сазовори он нестем, дудила намешавем. Албатта, чунин рафтор танҳо бояд ном бурда шавад, то аз ҷониби ҳар як дили ростқавл маҳкум карда шавад. Ҳамаи ин ҳолатҳо аз ҳаёти фарзандони эътирофкунандаи Худо интихоб шудаанд ва бодиққат баррасӣ карданро хуб меарзанд, зеро онҳо тасвирҳои ҷолиби сабабҳои асосии фиребу дурӯғгӯӣ дар байни масеҳиёнро медиҳанд. Дурӯғҳоро бе истифодаи лабҳо гуфтан мумкин аст; мо метавонем тавре амал кунем, ки фиреб диҳем ва кӯшиш кунем, ки худро сафед кунем, зеро шояд чизе нагуфтаем, ки нодуруст аст. Ин як баҳонаи беарзиш аст ва дар назди Худо як лаҳза ҳам истода наметавонад. Ҳамаи чунин паноҳгоҳҳои дурӯғро Ӯ нест хоҳад кард.
Ягона роҳи хушбахт будан дар назди Ӯ ва то андозае ба Масеҳ монанд будан ин аст, ки ба фиреб дар ҳар шакл ва намуд бо сухан ва амал қатъиян ва қатъиян пушт гардонем; ва бо қуввати Худо қарор диҳем, ки мо самимона кӯшиш хоҳем кард, ки чизе нагӯем ва накунем, ки комилан ҳақиқӣ набошад, ба ин васила худро аз даравидани меваҳои талхи шарм ва андӯҳе, ки рӯзе пайдо хоҳанд шуд, наҷот диҳем. Бигзор Худо ба ҳар яки мо, ки аз ин гуноҳ васваса мешавем, кӯмак кунад, то онро бо қуввати Ӯ бартараф кунем ва аз он нафрат кунем ва онро бад бинем, зеро он ба Масеҳ чунон нафратовар аст ва ба номи Ӯ чунон беҳурматӣ меорад.
Лаби ростӣ то абад пойдор хоҳад монд; аммо забони дурӯғгӯй танҳо барои як лаҳза аст. (Масалҳо 12:19).
