Мувофиқи Луғати теологии Бейкер, калимаи «ибодат» маънои «арзишмандӣ»-ро дорад, ки «арзишмандии шахсро барои гирифтани шарафи махсус мувофиқи он арзиш» ифода мекунад. Олими маъруф, В. Е. Вайн, гуфт, ки он маънои «саҷда кардан, эҳтиром кардан»-ро дорад – аз проскунео ( прос, ба сӯи, ва кунео, бӯсидан) калимаи аз ҳама бештар истифодашаванда барои ибодат». Дар аввал, ин калима барои ҳама гуна ашёи арзишманд истифода мешуд, аммо тадриҷан истифодаи он асосан ба ибодати худоён маҳдуд шуд.
Гаронбаҳо ва қурбонӣ
Аввалин зикри ибодат (ва муҳаббат) дар Китоби Муқаддас дар Ҳастӣ 22 аст, ки дар он Худо Иброҳимро озмуда, гуфт: «Ҳоло писари ягонаи худро Исҳоқро, ки дӯст медорӣ, бигир ва ба замини Мӯриё бирав ва ӯро дар он ҷо ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ (қурбонӣ) пешкаш кун». Иброҳим итоат кард ва ба ҷои таъиншуда расида, ба хизматгоронаш гуфт: «Дар ин ҷо бо хар бимонед; ман ва писарбача ба он ҷо меравем ва ибодат мекунем, ва ба назди шумо бармегардем» (Ҳастӣ 22:2,5 NKJV). Аҳамият диҳед, ки ин ибодат гаронбаҳо ва бо муҳаббати ӯ ба Исҳоқ алоқаманд хоҳад буд.
Довуд ин принсипро ҳангоми харидани ҳайвонот ва хирманкӯбӣ аз Аравно ҳамчун ҷои қурбонӣ медонист. «Ва ман ба Худованд Худои худ қурбониҳои сӯхтанӣ бо чизе, ки ба ман ҳеҷ чиз арзиш надорад, пешкаш нахоҳам кард» (2 Подшоҳон 24:24). Довуд инро ҳамчун як амали ибодатӣ медид.
Ба ҳамин монанд, Марям низ «як фунт равғани гаронбаҳои нардро гирифт, пойҳои Исоро молид ва пойҳои Ӯро бо мӯи худ пок кард. Ва хона аз бӯи равған пур шуд» (Юҳанно 12:3). Амали ибодати ӯ гаронбаҳо буд ва ба Он ки ӯро дӯст дошта буд, дода шуд.
Павлус, ки ба имондорони Рум менавишт, ин мавзӯъҳоро мепайвандад: «Аз ин рӯ, бародарон, шуморо бо раҳматҳои Худо илтимос мекунам, ки ҷисмҳои худро ҳамчун қурбонии зинда, муқаддас, ба Худо мақбул, ки хидмати оқилонаи шумост, пешкаш кунед» (Румиён 12:1). Раҳматҳои Худо бояд дар дилҳои мо муҳаббат ба Ӯро ба вуҷуд оранд, ва посухи мо бояд ин бошад, ки ҷисмҳои худро ба Ӯ ҳамчун қурбонии зинда пешкаш кунем. «Хидмати оқилонаи шумо» метавонад ҳамчун хидмати оқилона, бошуурона, ибодатии мо тарҷума шавад, зеро «ибодат» дар маънои ин калимаҳо дохил карда шудааст. Худованди мо ба мо таълим дод, ки худро инкор кунем ва ҳар рӯз салибро бардорем ва аз паси Ӯ равем. Гуфта шудааст, ки наҷот ёфтан ба мо ҳеҷ чиз арзиш надорад, аммо шогирд будан ҳама чизро арзиш дорад. «Оё намедонед, ки ҷисми шумо маъбади Рӯҳи Муқаддас аст, ки дар шумост, ки шумо Ӯро аз Худо доред, ва шумо аз они худ нестед? Зеро ки шумо бо нарх харида шудаед; аз ин рӯ, Худоро дар ҷисми худ ва дар рӯҳи худ, ки аз они Худост, ҷалол диҳед» (1 Қӯринтиён 6:20). Ин Навиштаҳо ба мо таълим медиҳанд, ки ибодат бояд дар муқаддасӣ бошад, ба Худо мақбул ва танҳо барои Худо бошад.
Дар муқаддасӣ
Ибодати мо бояд аз ҳаёти муқаддас бархоста бошад, зеро Худо мегӯяд: «Муқаддас бошед, зеро ки Ман муқаддас ҳастам» (1 Петрус 1:16). Забур 29:2 мегӯяд: «Ба Худованд ҷалоли сазовори номи Ӯро диҳед; Худовандро дар зебоии муқаддасӣ ибодат кунед». Агар мо дониста гуноҳро дар ҳаёти худ иҷозат диҳем ё қадр кунем, он моро дар ибодати мо монеъ хоҳад шуд, ҳамон тавре ки он ба ҷавобҳои дуоҳои мо монеъ хоҳад шуд: «Агар ман дар дили худ беадолатиро қадр кунам, Худованд намешунавад» (Забур 66:18).
Ба Худо мақбул
Исо ба зани Самарӣ гуфт: «Соат меояд, ва ҳоло ҳаст, ки ибодаткунандагони ҳақиқӣ Падарро дар рӯҳ ва ростӣ ибодат хоҳанд кард; зеро ки Падар чунин ибодаткунандагонро меҷӯяд» (Юҳанно 4:23). Ибодат, мисли ҳамду сано, Падари осмонии моро хушнуд мекунад: «Ҳар кӣ ҳамду сано пешкаш кунад, Маро ҷалол медиҳад; ва ба он ки рафтори худро дуруст ба роҳ монад, наҷоти Худоро нишон хоҳам дод» (Забур 50:23).
Аввалин зикри ибодат дар Аҳди Ҷадид вақтест, ки мардони хирадманд барои ҷустуҷӯи Подшоҳи навзод омаданд: «Ӯ, ки Подшоҳи яҳудиён таваллуд шудааст, куҷост? Зеро ки мо ситораи Ӯро дар Шарқ дидем ва барои ибодати Ӯ омадаем» (Матто 2:2). Чӣ қадар хушнудкунанда буд барои Худованд, вақте ки «онҳо ба хона даромаданд, кӯдаки хурдсолро бо Марям модараш диданд, ва саҷда карда, Ӯро ибодат карданд. Вақте ки ганҷҳои худро кушоданд, ба Ӯ тӯҳфаҳо пешкаш карданд: тилло, ладан ва мур» (Матто 2:11).
Ин тӯҳфаҳои гаронбаҳо барои Он ки ҳанӯз ҳамчун Подшоҳи подшоҳон ва Худованди худовандҳо эътироф хоҳад шуд, мувофиқ буданд. Тилло рамзи илоҳият ва ҷалоли Ӯст; ладан ба мо бӯи хуши ҳаёти зебои Ӯро хотиррасон мекунад; мур, ки ба Ӯ ҳангоми салиб кашиданаш дода шуд, рамзи азоб ва марги сахти Ӯст. Ибодат, ҳамду сано ва шукргузорӣ бояд ҳама қисми ҳаёти дуои мо бошанд.
Танҳо барои Худо
Шайтон худои ин аср аст, ва мардуми зиёд ӯро бо саҷда кардан на танҳо дар қурбонгоҳҳои худоёни сангӣ, балки ба моддигароӣ, варзиш ва лаззат низ ибодат мекунанд. Шайтон ҳатто ҷуръат кард, ки ба Худованди мо гӯяд: «Ҳамаи ин чизҳоро ба Ту медиҳам, агар саҷда карда, маро ибодат кунӣ». Аммо Исо ба ӯ гуфт: «Аз ман дур шав, Шайтон! Зеро ки навишта шудааст: «Ту Худованд Худои худро ибодат хоҳӣ кард, ва танҳо Ӯро хидмат хоҳӣ кард» (Матто 4:9-10). Аҳамият диҳед, ки Худованди мо дар ин ҷо ибодат ва хидматро мепайвандад, чунон ки дар Румиён 12:1 аст.
Ибодат парастиши дилҳои наҷотёфтаи мост, ки ба Худо барои ҳама чизе, ки Ӯст, ҳама чизе, ки Ӯ кардааст, ва ҳама чизе, ки Ӯ ҳанӯз хоҳад кард, ҷалол медиҳад. Барои ман қуллаи ибодат вақтест, ки ман бо ҳамбоварон ҳар рӯзи Худованд барои ҳамду сано ва ибодат ҷамъ мешавам, ва нон ва косаро ба ёди Он ки дӯст медорам ва мехоҳам хидмат кунам, мегирам. «Пас, онҳо бо тарс ва шодии бузург аз қабр зуд баромаданд, ва давиданд, то ба шогирдони Ӯ хабар диҳанд. Вақте ки онҳо барои гуфтани хабар ба шогирдони Ӯ мерафтанд, инак, Исо ба онҳо вохӯрд ва гуфт: «Шод бошед!» Пас, онҳо омада, пойҳои Ӯро доштанд ва Ӯро ибодат карданд» (Матто 28:8-9).
Наҷотдиҳандаи эҳёшуда сазовори беҳтарин чизест, ки дилҳои наҷотёфтаи мо метавонанд ба Ӯ пешкаш кунанд.
Аз «Маҷаллаи масеҳии Австралия», декабри 2002, аз ҷониби Алберт Фэйрвезер. Бо иҷозат истифода шудааст.
