Оё мо ба ҳузури Худо гурусна ва ташнаем? Довуд дар Забур баъзе ташбеҳҳо ва истиораҳои хеле тасвириро барои тасвири орзуе, ки аз умқи ҷони ӯ ба ҳузури Худо меомад, истифода мебарад. Ин ниёз барои ҷони Довуд аз ғизо ва обе, ки барои худи ҳаёт хеле муҳим аст, шадидтар ва фавқулоддатар буд. Дар Забур 42:2 мехонем: «Ҷони ман ба Худо, ба Худои зинда ташна аст. Кай ман омада, дар назди Худо зоҳир хоҳам шуд?» Ва сипас, дар Забур 63:1 мехонем: «Ҷони ман ба Ту ташна аст; ҷисми ман дар замини хушк ва ташна, ки дар он об нест, ба Ту орзу мекунад.» Он чизе, ки ҷони Довуд воқеан орзу мекард, ба назари ман, худи Худо буд, на ғизо ё оби заминӣ.
Довуд шояд дар тӯли ҳаёташ дар ҷойҳои биёбонӣ бисёр душвориҳо ва маҳрумиятҳоро аз сар гузаронида бошад ва он ташнагии амиқ ба об ва ғизоро хуб медонист. Аммо ҳарчанд чунин орзуи муваққатӣ дар ҷойҳои хушк ва биёбонӣ амиқ ва қавӣ бошад ҳам, Довуд бештар аз худи ҳаёт ба Худо орзу мекард. Мо мешунавем, ки ӯ фарёд мезанад: «Зеро ки меҳрубонии Ту аз ҳаёт беҳтар аст, лабони ман Туро ҳамду сано хоҳанд гуфт» (Заб. 63:3).
Оё мо дар ҷони худ чунин орзуи муошират бо Худованди худро дорем? Дар ҳақиқат, ман боварӣ дорам, ки ин гуруснагӣ ва ташнагии рӯҳонӣ ба ҳузури Худованд бояд хоси фарзандони Худо бошад. Аммо, агар мо ин қадар гурусна ё ташна набошем, чӣ? Мисли Довуди қадим, мо бояд воқеан ин ғизои рӯҳониро ҷӯем. Довуд дар Забур 63:1 гуфт: «Субҳдам Туро хоҳам ҷуст.» Дар ин бора фикр кунед: Худованди мо Исо мехоҳад, ки мо ҳузури Ӯ ва маслиҳати Ӯ, муошират бо Худашро ҷӯем, ва инро барвақт ва зуд-зуд. Мо метавонем бо Худованд Исо ҳар қадар вақт, ки хоҳем, дошта бошем. Аммо Худованд худро ба мо таҳмил нахоҳад кард — мо бояд ҳузури Ӯро ҷӯем ва омода бошем, ки дар пойҳои Ӯ нишинем ва Каломи Ӯро бинӯшем.
