Рушди пешвоёни калисо
Азбаски калимаҳои «роҳбарӣ кардан» ва «роҳбар» зуд-зуд аз ҳад зиёд истифода мешаванд, онҳо майл доранд, ки маънои худро гум кунанд ва танҳо ба калимаҳое табдил ёбанд, ки баъзе ҳисси бартарӣ ва мақомро ифода мекунанд. Баръакс, Аҳди Ҷадид ин калимаҳоро бодиққаттар истифода мебарад ва ба онҳо маънои нав ва аксар вақт муқобил медиҳад. Роҳбарӣ як мисол аст. Мо бояд ба замина дар Аҳди Ҷадид диққат диҳем, то бубинем, ки чӣ тавр роҳбарии библиявӣ аз роҳбарӣ дар ҷаҳон фарқ мекунад.
Мақсади роҳбарӣ
Тасвири шиносе, ки Исо дар бораи худ истифода мебарад (Юҳанно 10:11), ва Китоби Муқаддас онро ба пешвоёни калисоҳо татбиқ мекунад, тасвири чӯпон аст. Дар суханронии худ ба пирони калисои Эфсӯс Павлус навишт: «Аз ин рӯ, ба худ ва ба тамоми рама диққат диҳед, ки дар миёни он Рӯҳи Муқаддас шуморо нозирон таъин кардааст, то калисои Худоро, ки Ӯ бо хуни худ харидааст, чӯпонӣ кунед. Зеро ман медонам, ки пас аз рафтани ман гургҳои ваҳшӣ ба миёни шумо хоҳанд омад, ки рамаро дареғ нахоҳанд дошт. Инчунин аз миёни худи шумо мардоне бархоста, суханони каҷ хоҳанд гуфт, то шогирдонро аз паси худ кашанд. Аз ин рӯ, ҳушёр бошед ва дар хотир доред, ки се сол ман шабу рӯз бо ашк ба ҳама ҳушдор доданро бас накардам» (Аъмол 20:28-31).
Маълум аст, ки мақсади роҳбарӣ дар калисо ба некӯаҳволии онҳое, ки ҷамъ омадаанд, нигаронида шудааст. Ғизо гирифтан аз Каломи Худо муҳим аст, зеро бе ин рушд имконнопазир аст. Муроҷиат ба халқи Худо тавассути мавъиза муҳим аст, аммо он бояд бо муҳокимаи шахсӣ ва ғайрирасмӣ пайгирӣ шавад. Бе ин, хидмати Калом камсамар аст. Вақте ки мо Инҷилҳоро мехонем, мебинем, ки Худованд чанд маротиба шогирдонро ва онҳо Ӯро пурсидаанд.
Мо наметавонем ҳолати имондорони ҷавонро арзёбӣ кунем, агар онҳоро ба муҳокимаи дӯстона ҷалб накунем. Ва барои ин ҷои беҳтаре аз муҳокима дар атрофи миз куҷост? Мо бояд суханони Малокӣро ба дил гирем: «Он гоҳ онҳое, ки аз Худованд метарсиданд, бо якдигар сухан гуфтанд, ва Худованд гӯш дод ва онҳоро шунид; пас китоби ёдбуд дар пеши Ӯ барои онҳое, ки аз Худованд метарсанд ва ба номи Ӯ мулоҳиза мекунанд, навишта шуд» (Малокӣ 3:16).
Мусо чизи шабеҳро навишт, аз ин рӯ ин идеяи нав аз як пайғамбари хурди номаълум набуд. Ин сухани ҷиддӣ барои Исроил ва барои мо низ буд: «Ин суханоне, ки ман имрӯз ба шумо амр медиҳам, дар дили шумо бошад. Шумо онҳоро ба фарзандони худ бодиққат таълим диҳед ва дар бораи онҳо ҳангоми нишастан дар хонаатон, ҳангоми роҳ рафтан дар роҳ, ҳангоми хобидан ва ҳангоми бархостан сухан гӯед» (Такрори Шариат 6:6-7).
Барои мо машқи беҳтаре аз муҳокимаи Китоби Муқаддас бо дигар масеҳиён вуҷуд надорад. Вақте ки ман як баҳрнаварди ҷавон ва масеҳии нав будам, як капитани киштии тиҷоратӣ ба ман бисёр кӯмак кард, ки гуфтаи дӯстдоштааш ин буд: «Дар аввал шояд вазифа ба назар расад, аммо ба зудӣ ба лаззат ва дар ниҳоят ба шавқ табдил хоҳад ёфт».
Талаботи роҳбар
Пири орзуманд метавонад дипломи беҳтарин коллеҷи Библияро дошта бошад, аммо танҳо ин ӯро ҳеҷ гоҳ дар калисо роҳбар намекунад. Павлус ба Тимотиюс навишта, намуди мардонеро тавсиф кард, ки бояд барои роҳбарии калисо интихоб шаванд. Онҳо бояд беайб бошанд ва аз ҷониби ғайримасеҳиён дар ҷомеа эҳтиром карда шаванд. Онҳо бояд ҳаёти оилавии меҳрубон ва самарабахш дошта бошанд, фарзандони онҳо итоаткор бошанд ва дар муносибат бо Худованд рушд кунанд.
Онҳо бояд баркамол бошанд, ва азбаски онҳо бояд рамаро ғизо диҳанд, онҳо бояд Навиштаҳоро низ донанд. Мо минбаъд пешниҳод мекунем, ки фазилатҳои меҳмоннавозӣ, меҳрубонӣ, худдорӣ ва ҳикмат низ онҳоро тавсиф кунанд (1 Тимотиюс 3:2-7). Пешвоёни худотарс сарват ё мақомро намехоҳанд, ва на ҳукмронӣ ё назоратро. Онҳо бояд бо намуна роҳбарӣ кунанд. Бе ин ҳама чизи дигар кӯшиши беҳуда аст.
Мақоми роҳбар
Мусо ҳамчун шоҳзодаи Миср тарбия ёфт. Баъзеҳо фикр мекунанд, ки тахт дар дасти ӯ буд, аммо ӯ «ба ҷои он ки аз лаззатҳои гуноҳ муддате баҳра барад, азоб кашиданро бо халқи Худо интихоб кард» (Ибриён 11:24-26). Дар тӯли 40 сол Худованд ӯро ба чӯпонӣ кардани гӯсфандон водор кард, то Ӯ метавонист ӯро барои чӯпонӣ кардани халқи худ ва роҳнамоӣ кардани онҳо ба сарзамини ваъдашуда таълим диҳад. Принсипи омӯзиш дар ин ҷо ин аст, ки мо меомӯзем, ки «дунёро тарк кунем» ва онҳоеро, ки ба мо супурда шудаанд, ба Малакути осмонӣ роҳнамоӣ кунем. Худо ба мо вазифаҳои хурд месупорад ва вақте ки мо онҳоро ба қаноатмандии Ӯ иҷро мекунем, ба мо вазифаҳои дигар, душвортар ва масъулиятноктар супурда мешаванд (Матто 25:21).
Бояд равшан бошад, ки «бар» дигарон будан, ба маънои он ки ҷаҳон онро мефаҳмад, барои масеҳӣ нест. Яъқуб ва Юҳанно дар Малакути оянда ҷойҳои шарафро мехостанд. Модари онҳо ҳатто ба Худованд омад ва инро аз номи онҳо талаб кард. Чунон ки аксар вақт чунин аст, ин як имконият барои Худованд Исо буд, ки чизҳоро комилан равшан кунад ва аз ҳама гуна нофаҳмиҳо дар оянда пешгирӣ кунад. Дигар шогирдон аз ин хашмгин шуданд, ки ин нишон медиҳад, ки онҳо низ аз имкониятҳои пешрафт бехабар набуданд.
Исо дар ин ҷо муносибатҳоро дар ин ҳаёт ва дар Малакути оянда шарҳ дод. Дар мавриди оянда, инро Худо бояд ҳал кунад; ва он набояд моро дар ин замон ба ташвиш орад, зеро вазифаи мо танҳо хидмат кардан аст. «Шумо медонед, ки ҳокимони халқҳо бар онҳо ҳукмронӣ мекунанд, ва онҳое, ки бузурганд, бар онҳо қудрат доранд. Аммо дар миёни шумо чунин нахоҳад буд» (Матто 20:25-26). Исо минбаъд нишон дод, ки арзишҳои ҷаҳон арзишҳои Малакути Ӯ нестанд. Дар ҳақиқат, он арзишҳое, ки одамон бо онҳо зиндагӣ мекунанд, аз ҷониби ҳукмронӣ ва Малакути Ӯ чаппа карда мешаванд: «Ҳар кӣ хоҳад дар миёни шумо бузург шавад, бигзор хизматгори шумо бошад. Ва ҳар кӣ хоҳад дар миёни шумо аввалин бошад, бигзор ғуломи шумо бошад – чунон ки Писари Одам на барои хидмат кардан, балки барои хидмат кардан омад, ва ҷони худро фидия барои бисёриҳо дод» (Матто 20:26-28).
Хислати роҳбар
Пеш аз он ки ба мо қудрати воқеӣ дода шавад, мо бояд худро инкор кунем ва хидмат карданро омӯзем. Барои сазовори шарафи бузург будан, мо на танҳо бояд хидмат кунем, балки худро ғуломон ҳисоб кунем, на танҳо Худованд, балки ҳамаи бародарон ва хоҳарони худро дар Масеҳ. Дар ҳақиқат, мо бояд ҳатто омода бошем, ки ба онҳое, ки аз хонаводаи имон нестанд, хидмат кунем.
Танҳо бо ин роҳ мо воқеан бо Худованд Исо шинохта мешавем. Танҳо бо ин роҳ мо воқеан ба Ӯ монанд мешавем. Ин аст он чизе ки мо ба он даъват шудаем ва барои он даъват шудаем. Барои хидмат кардан, чунон ки Худованд хидмат кард, бо хислате мисли Ӯ ва мувофиқ ба симои Ӯ (Румиён 8:29).
