
Рушди рӯҳонӣ
Фаҳмидан ва бартараф кардани муборизаҳои ҳаёти масеҳӣ
Масеҳиён бо муборизаҳои умумӣ ба инсоният, гуноҳ ва пайравӣ ба Масеҳ рӯ ба рӯ мешаванд. Пайдоиши онҳоро…


Рушди рӯҳонӣ
Масеҳиён бо муборизаҳои умумӣ ба инсоният, гуноҳ ва пайравӣ ба Масеҳ рӯ ба рӯ мешаванд. Пайдоиши онҳоро…

Гунаҳ
Вақте ки масеҳиён гуноҳ мекунанд, муносибати онҳо бо Худо бехатар аст, аммо муошират вайрон мешавад. Эътироф…

Гунаҳ
Бифаҳмед, ки чаро ҷаҳон пур аз мушкилот ба монанди ҷиноят ва ранҷу азоб аст. Ҷавоби Китоби Муқаддасро кашф…

Хизмат
Хизмати Довуд, нақшаи мутлақи Худо ва файзи бузургеро, ки ношоистагонро баланд мебардорад, омӯзед. Даъвати…

Наҷот
Ҳеҷ гоҳ умедро барои наҷоти касе аз даст надиҳед, новобаста аз он ки онҳо то чӣ андоза гумшуда ба назар…

Муносибат бо Худо
Муносибати зинда, пурқувват ва ҷавобгӯро бо Худо тавассути рӯҳ, ҷисм ва ҷони худ парваред.
САВОЛ: Оё Худо маро бо табиати гунаҳкор офаридааст?
ҶАВОБ: Гарчанде ки ба ин савол бо як калимаи «Не» ҷавоб додан мумкин аст, аммо ин мавзӯъро назар ба ин бештар муфассал баррасӣ кардан лозим аст. Саволдиҳанда дар асл якчанд савол додааст, ки мо онҳоро дар ин як савол ҷамъбаст мекунем.
Барои оғоз, хуб аст, ки ба худ хотиррасон кунем, ки Китоби Муқаддас китобест, ки бо масъалаҳои ахлоқӣ сарукор дорад, на бо тафсилоти илмӣ. Мо дар замоне зиндагӣ мекунем, ки илму техника хеле муҳим шудааст. Аммо дар ҳоле ки мо аксар вақт саволҳои «чӣ тавр»-ро медиҳем, Китоби Муқаддас бештар ба саволҳои «чаро» тамаркуз мекунад. Китоби Муқаддас дар ҳама чизе, ки таълим медиҳад, комилан дақиқ аст, аммо мо бояд дар хотир дошта бошем, ки вақте Китоби Муқаддас ба соҳаҳои илм дахл мекунад, он истилоҳоти одами оддиро истифода мебарад, на истилоҳоти олими доктор. Баръакси аксари китобҳои дарсии омӯзиши инсон, Китоби Муқаддас ҳеҷ гоҳ кӯҳна намешавад ва аз ин рӯ, ҳар чанд сол аз нав навиштан лозим нест.
Пас аз тафсилоти ҳисоботи офариниш дар Ҳастӣ 1, Худо ба мо мегӯяд, ки Ӯ «ҳама чизеро, ки офарида буд, дид, ва инак, хеле хуб буд» (Ҳас. 1:31). Ин изҳорот ҳар гуна ақидаеро, ки Худо инсонро бо табиати гунаҳкор офаридааст, рад мекунад. Навиштаҳо ба таври возеҳ нишон медиҳанд, ки Худо муаллифи бадӣ нест. Мо достони Ҳастӣ 3-ро медонем, ки чӣ тавр волидони аввалини мо ба Шайтон дар шакли мор гӯш доданд, ба Худо итоат накарданд ва аз ин рӯ гунаҳкор шуданд. Дар ҳоле ки онҳо фавран аз ҷиҳати ҷисмонӣ намурданд, дар назди Худо онҳо аз ҷиҳати рӯҳонӣ «дар гуноҳҳо ва хатоҳо мурда» шуданд, аммо қобилияти рафтор кардан дар онҳоро доштанд (Эфс. 2:1-3).
Вақте ки мо ба ҳисоботе, ки Худо дар Ҳастӣ 4 ба мо медиҳад, мегузарем, мебинем, ки писарони аввалини Одам ва Ҳавво инсонҳои гунаҳкор буданд. Гуноҳи Қобил ба таври ошкоро ва дағалона зоҳир мешавад. Гунаҳкор будани Ҳобил низ аз қурбоние, ки ӯ бо имон овард – ҳайвони бегуноҳе, ки хунаш бояд рехта шавад, шаҳодат медиҳад. Гуноҳи Қобил дар насли ӯ такрор ва инкишоф меёбад. Аммо ба боби 5 гузашта, мо мехонем, ки «Одам... писареро ба сурати худ, ба мисли худ ба дунё овард» (ояти 3). Боз ва боз дар ин боб мо суруди ғамангези «ва ӯ мурд»-ро мешунавем. «Музди гуноҳ марг аст», Румиён 6:23 ба таври возеҳ ба мо мегӯяд.
Табиатҳои гунаҳкори мо аз волидони мо ба мо мегузаранд, зеро Забур 51:5 ба боло илова мекунад: «Модарам маро дар гуноҳ ҳомила кард». Айюб савол медиҳад: «Кӣ метавонад чизи покизаро аз нопок барорад?» ва фавран бо калимаҳои «Ҳеҷ кас!» ҷавоб медиҳад (Айюб 14:4). Навиштаҳо генҳоро зикр намекунанд ва ба мо бо забони илмӣ механизми интиқоли табиати моро намегӯянд. Он масъулияти волидони моро барои ин табиат ба таври возеҳ нишон медиҳад; он ҳеҷ гоҳ гуноҳро ба Худо намегузорад. Дар робитаи дигар ҳавворӣ Павлус ба Ғалатиён менависад: «Фирефта нашавед, Худо масхара намешавад: зеро ҳар чизе ки одам мекорад, ҳамонро дарав хоҳад кард. Зеро ҳар кӣ барои ҷисми худ мекорад, аз ҷисм фасод дарав хоҳад кард» (Ғал. 6:7-8).
Худо дар ҳақиқат «Падари рӯҳҳост» (Ибр. 12:9). Истилоҳи «падар» дар Навиштаҳо аксар вақт ба маънои манбаъ, муаллиф ё офаранда истифода мешавад. Ӯ ҳеҷ гоҳ ҳамчун муаллифи гуноҳ ё бадӣ зикр нашудааст. Аммо дар Ишаъё 45:6-7 (JND) Ӯ дар бораи Худаш мегӯяд: «Ман Яҳува ҳастам, ва дигаре нест; нурро офаранда ва торикиро халқкунанда, сулҳро барқароркунанда ва бадиро халқкунанда: Ман, Яҳува, ҳамаи ин корҳоро мекунам». Тарҷумаи нави шоҳ Ҷеймс истилоҳи «бадӣ»-ро ҳамчун «офат» тарҷума мекунад, ва қайди Скофилд дар бораи ин ибора ба мо инро мегӯяд: «Яке аз маъноҳои калимаи ибронии ра (аксар вақт «бадӣ» тарҷума мешавад) ғояи мусибат ё офатро дар бар мегирад, ва он дар ин ҷо ба таври возеҳ истифода шудааст. Худо ғам ва бадбахтиро меваҳои муайяни гуноҳ қарор додааст». Ҳамин тавр, дар ҳоле ки Худо фармудааст, ки ҳар сабаб натиҷаи худро хоҳад дошт, ва натиҷаи гуноҳ метавонад офат ё ҳатто нобудӣ бошад, мо наметавонем Худоро барои мушкилоте, ки худамон ба вуҷуд меорем, дуруст айбдор кунем, ва на метавонем ҳатман фаҳмонем, ки Худо чӣ тавр натиҷаҳои онҳоро ба вуҷуд меорад. Худоро барои он чизе, ки Ӯ ба таври озод пешниҳод мекунад, шукр гӯед: «Ҳадяи Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ Худованди мост» (Рум. 6:23).
Ҷавоб аз ҷониби Евгений П. Веддер, хурдӣ.