Оё Худованд Исо дар ҳақиқат барои гуноҳҳои мо мурд?
Чанде пеш аз ман ин саволро пурсиданд: «Ман ҳамчун масеҳӣ тарбия ёфтаам ва аз хурдӣ шунидаам, ки Худованд Исо барои гуноҳҳои мо мурд. Ҳоло ман калонтар мешавам ва ҳайронам, ки оё ин танҳо як тафаккури хаёлӣ аст. Албатта Ӯ мурд, аммо оё ин дар натиҷаи ҳасади яҳудиён, ки Ӯро ба румиён супурданд, то маслуб кунанд, рух надодааст? Охир, онҳо намехостанд Ӯро ҳамчун Масеҳи худ, ҳамчун Подшоҳи Яҳудиён ва ҳамчун Писари Худо эътироф кунанд!»
Хуб аст, ки мо дар бораи он чизе, ки аз кӯдакӣ шунидаем, саволҳои муҳим диҳем. Дар ин кор, мо бояд ба ягона манбаъе муроҷиат кунем, ки метавонад бо салоҳият сухан гӯяд: Китоби Муқаддас. Ба он чизе, ки Калом мегӯяд, пайравӣ кунед; нагузоред, ки мулоҳизаҳои теологии инсонӣ, фалсафа, илм ё ҳатто заъфи пирӣ дар дили шумо шубҳа эҷод кунад!
Ҷанбаҳои маслубшавӣ
Дуруст аст, ки шахсе, ки ин саволро аз ман пурсид, қайд кард, ки яҳудиён Масеҳи худро аз ҳасад, рашк ва нафрат рад карданд. Азбаски яҳудиён он вақт қудрати сиёсӣ надоштанд, онҳо маҷбур буданд, ки ҳукми қатлро аз ҷониби румиён, ки он вақт заминро ишғол карда буданд ва маслуб мекарданд, эълон ва иҷро кунанд. Ин маънои онро дорад, ки ҳама одамон, ҳатто онҳое, ки яҳудӣ набуданд, дар марги Исои Масеҳ, Шоҳзодаи Ҳаёт, гунаҳкор шуданд. Агар онҳо мефаҳмиданд, ки Ӯ кист, Ӯро маслуб намекарданд (1 Қӯринтиён 2:8).
Вақте ки мо Инҷилҳоро мехонем, ба хулосае меоем, ки одамон бошуурона чашмони худро ба воқеият – ҳақиқат – пӯшиданд ва Писари Худоро аз нафрат куштанд. Аммо, ин он чизе нест, ки Каломи Худо мегӯяд. Дар салиб овезон буда, Худованд Исо дуо гуфт: «Падар, онҳоро бубахш, зеро онҳо намедонанд, ки чӣ кор мекунанд» (Луқо 23:34 NKJV). Онҳо Шоҳзодаи Ҳаётро рад карданд ва хоҳиш карданд, ки қотил, Бар-Аббос, ба онҳо озод карда шавад. Аммо дар суханронии худ дар Аъмол, ҳавворӣ Петрус нишон дод, ки Худо то ҳол ба яҳудиён наҷот пешниҳод мекунад, зеро «аз бехабарӣ» онҳо Худовандро маслуб карданд (Аъмол 3:17). Мо дар ин файзи поки Худоро мебинем.
Инсоният беихтиёр худро дар марги Писари ягонаи Худо гунаҳкор кард, аммо як ҷанбаи дигар низ ҳаст: Ӯ «бо қасди муайян ва пешбинии Худо» ба марг супурда шуд (Аъмол 2:23). Қонуни абадии Худо – барои мо нофаҳмо – ин буд, ки Ӯ Писари ягонаи Худро барои мо медиҳад. Чаро? Муҳаббати Ӯ Ӯро ба ин кор водор кард. Сабаби хеле муҳиме, ки Худо маҷбур буд Писари Худро фиристад, мушкилоти гуноҳ ва гуноҳҳои мо буд.
Каломи Худо дар ин бора чӣ мегӯяд?
Ба он чизе, ки Китоби Муқаддас мегӯяд, диққат диҳед:
Зеро ман ба шумо пеш аз ҳама он чизеро, ки худам низ гирифта будам, супурдам: ки Масеҳ барои гуноҳҳои мо мурд, мувофиқи Навиштаҳо, ва ки Ӯ дафн карда шуд, ва ки Ӯ дар рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо эҳё шуд... Ва агар Масеҳ эҳё нашуда бошад, имони шумо бефоида аст; шумо ҳанӯз дар гуноҳҳои худ ҳастед! (1 Қӯринтиён 15:3-4,17)Зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд, вале ба таври ройгон бо файзи Ӯ ба воситаи наҷоте, ки дар Исои Масеҳ аст, сафед карда мешаванд, ки Худо Ӯро ба воситаи хуни Ӯ ҳамчун кафорат пешниҳод кард (Румиён 3:23-25)Хуни Исои Масеҳ, Писари Ӯ, моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад (1 Юҳанно 1:7)Ба Ӯ, ки моро дӯст дошт ва моро аз гуноҳҳои мо бо хуни Худ шуст... (Ваҳй 1:5)Масеҳ ҳамчун Саркоҳин омад... бо хуни Худ як бор ба Қудси Қудс дохил шуд, ва наҷоти абадӣ ба даст овард... Хуни Масеҳ чӣ қадар бештар виҷдони шуморо пок мекунад? (Ибриён 9:11-12,14)Бе рехтани хун бахшиш нест (Ибриён 9:22)Масеҳ... гуноҳҳои моро дар ҷисми Худ бар дарахт бардошт (1 Петрус 2:21,24)Масеҳ як бор барои бардоштани гуноҳҳои бисёриҳо пешниҳод шуд (Ибриён 9:28)
Калимаи «хун» дар оятҳои иқтибосшуда зуд-зуд вомехӯрад. Вақте ки Навиштаҳо дар бораи хуни рехтаи Худованд Исо сухан мегӯянд, он ба он ишора мекунад, ки Ӯ ҷони Худро барои мо дод. Ӯ ба ҷои мо мурд. Ба ҳамин монанд, дар рӯзҳои қаблӣ дар Исроил, ҳаёти шахсе, ки гуноҳ мекард, бо пешниҳоди қурбонии гуноҳ ё қурбонии гуноҳ – ҳайвоне, ки ба ҷои гунаҳкор кушта мешуд, алоқаманд буд. Тавассути ҳукми Худо, Худованд Исо вазни пурраи адолати Худоро эҳсос кард; Ӯ тамоми ҷазоро аз Худои муқаддас барои гуноҳҳои мо бардошт. Ӯ ҳатто гуноҳ карда шуд (2 Қӯринтиён 5:21), ки ин маънои онро дорад, ки бо Ӯ муносибат карда шуд ва маҳкум карда шуд, гӯё ки Ӯ худаш манбаи тамоми бадӣ буд, гарчанде ки Ӯ ҳамеша муқаддас ва одилона буд ва ҳамеша хоҳад буд (Аъмол 3:14).
Каломи Худо инчунин мегӯяд: «Агар мо гуноҳҳои худро иқрор кунем, Ӯ [Худо] содиқ ва одилона аст, ки гуноҳҳои моро бахшад ва моро аз ҳар беадолатӣ пок кунад» (1 Юҳанно 1:9). Хоҳандаи азиз, умедворам, ки шумо аллакай гуноҳҳои худро ба Худо бо тавбаи самимӣ иқрор кардаед, ки худро дар назди чеҳраи муқаддаси Ӯ ҳамчун гунаҳкори гумшуда ва фасодшуда дидаед.
Ҳоло, бигзор мо дар дил ва ақли худ он чизеро, ки Китоби Муқаддас, Каломи Худо мегӯяд, нигоҳ дорем. Марги Исо барои гуноҳҳои мо ҳеҷ гоҳ тафаккури хаёлӣ нест. Худо моро дар асоси кори наҷотбахши Масеҳ бахшид; Ӯ моро фарзандони Худ гардонд (Юҳанно 1:12) ва Рӯҳи Худро ба мо ҳамчун гарави ояндаи пурҷалоле, ки моро дар Ӯ интизор аст, дод (Эфсӯсиён 1:13-14).
Дору барои шубҳаҳо
Кӣ метавонад чунин муҳаббатро ба гунаҳкорони фасодшуда, мисли мо, дарк кунад? Ҳеҷ кас муҳаббат ва файзи Худоро шарҳ дода наметавонад. Аммо, агар ман дар бораи ин бо дарки он ки ман кӣ будам, мулоҳиза ронам, ин маро водор мекунад, ки ҳамду сано ва шукргузорӣ кунам – ва Худои Наҷотдиҳандаи бузурги худро ибодат кунам. Ин шояд беҳтарин дору барои шубҳаҳоест, ки дурӯғгӯй, Шайтон, хеле мехоҳад дар дилҳои мо кошта шавад. Ба ҷои шубҳа кардан ё мулоҳиза рондан дар бораи наҷоти худ, танҳо ба зону нишинед ва самимона ба Худо барои ин тӯҳфаи бебаҳои Писари Ӯ, ки барои гуноҳҳои мо супурда шуд ва барои сафедшавии мо эҳё шуд, шукр гӯед.
Файзи аҷиб! Чӣ қадар ширини садо, Ки як бадбахтро мисли ман наҷот дод! Ман як вақт гумроҳ будам, аммо ҳоло ёфт шудам; Кӯр будам, аммо ҳоло мебинам.
Файз буд, ки диламро ба тарс омӯхт, Ва файз тарсҳои маро рафъ кард; Чӣ қадар гаронбаҳо буд он файз Соате, ки ман бори аввал имон овардам!
Аз бисёр хатарҳо, меҳнатҳо ва домҳо, Ман аллакай омадаам; Файз маро то ин ҷо бехатар овард, Ва файз маро ба хона мебарад. —Ҷон Нютон (1725–1807)
