САВОЛҲО: Дар Аъмол 21, Агобус аз ҷониби Рӯҳулқудс роҳнамоӣ шуд, то Павлусро дар бораи хатар дар Ерусалим огоҳ кунад, аммо Павлус ба ҳар ҳол рафт. Оё Павлус бо итоат накардан ба овози Рӯҳулқудс гуноҳ кард?
ҶАВОБ: Муҳим аст, ки Каломи Худоро бодиққат тафтиш кунем то бубинем, ки Ӯ дар саҳифаҳои муқаддаси худ чӣ мегӯяд ва чӣ намегӯяд. Ба чанд боби қаблӣ назар карда, дар Аъмол 16:6 мебинем, ки Павлус ва бародарони ҳамроҳаш «аз ҷониби Рӯҳулқудс аз мавъизаи Калом дар Осиё манъ карда шуданд» (NKJV). Ояти 7 илова мекунад: «Онҳо кӯшиш карданд, ки ба Битуния раванд, аммо Рӯҳ ба онҳо иҷозат надод». Ин оятҳо ба таври возеҳ ва содда нишон медиҳанд, ки дар ин сафар Павлус ва ҳамроҳонаш ба дастуроти Рӯҳулқудс пайравӣ карданд ва ба ҷое, ки Ӯ манъ карда буд ё ба онҳо иҷозат надода буд, барои мавъизаи Калом нарафтанд. Оё мо бояд фикр кунем, ки онҳо баъдтар ба роҳнамоии Ӯ камтар итоат мекарданд?
Дар Аъмол 20 ва 21 мо Павлусро дар охири сафари навбатии худ ба Ерусалим мебинем. Ӯ ва бародарони ҳамроҳаш тӯҳфаи муҳаббатеро, ки ҷамъомадҳои Мақдуния ва Ахаия барои муқаддасони ниёзманд дар Ерусалим фиристода буданд, мебурданд. Дар навиштаҳои гуногун мо дар бораи муҳаббати ӯ ба ҳамватанони яҳудии худ ва хоҳиши бузурги ӯ барои наҷот ёфтани онҳо мехонем. Дар асл, дар Румиён 9:3-4 ӯ то ба дараҷае мерасад, ки мегӯяд: «Ман метавонистам орзу кунам, ки худам аз Масеҳ барои бародаронам, ҳамватанонам аз рӯи ҷисм, ки исроилиён ҳастанд, лаънатӣ бошам». Чӣ қадар ӯ наҷоти онҳоро мехост!
Боз ва боз дар ин сафар Рӯҳулқудс Павлусро дар бораи он чизе, ки дар Ерусалим дар пеши ӯ буд, огоҳ кард. «Ҳоло ман дар рӯҳ ба Ерусалим меравам, чизҳоеро, ки дар он ҷо ба ман рӯй медиҳанд, намедонам, ба ҷуз ин ки Рӯҳулқудс дар ҳар шаҳр шаҳодат медиҳад ва мегӯяд, ки занҷирҳо ва мусибатҳо маро интизоранд, аммо ҳеҷ яке аз ин чизҳо маро ба ҳаракат намеоранд; ва ман ҳаёти худро барои худ азиз намедонам», — ӯ ба пирони Эфсӯс дар Милет гуфт (Аъмол 20:22-24). Рӯҳулқудс ӯро аз рафтан манъ намекард, балки ӯро аз оқибатҳое, ки рафтани ӯ ба бор меовард, огоҳ мекард. Павлус идома дод, ки аз он чизе, ки дар пеши ӯ буд, боздошта нашуд.
Дар Қайсария дар хонаи Филиппус воиз, Павлус огоҳии ниҳоии худро гирифт (Аъмол 21:1-14). Пайғамбар Агобус аз Ерусалим фуруд омад ва «камарбанди Павлусро гирифт, дасту пойҳои худро баст ва гуфт: «Рӯҳулқудс чунин мегӯяд: «Яҳудиён дар Ерусалим ин мардро, ки ин камарбандро дорад, мебанданд ва ӯро ба дасти халқҳо месупоранд»». Диққат диҳед, ин манъкунӣ набуд. Аммо, ин як намоиши хеле равшани он буд, ки агар Павлус ба Ерусалим рафтанро идома диҳад, чӣ рӯй медиҳад.
Ҳам бародарони ҳамроҳаш ва ҳам онҳое, ки дар Қайсария буданд, «аз ӯ илтимос карданд, ки ба Ерусалим наравад. Аммо Павлусро боздоштан мумкин набуд. Дарк карда, ки дар бораи чӣ огоҳӣ дода мешавад, ӯ ҷавоб дод: «Шумо бо гиря кардан ва дили маро шикастан чӣ маъно доред? Зеро ман на танҳо бастан, балки дар Ерусалим барои номи Худованд Исо мурданро низ омодаам». Бародарон пас аз он қарори ӯро қабул карда, гуфтанд: «Иродаи Худованд иҷро шавад». Боз диққат диҳед: Дар бораи ягон манъкунӣ ё ягон беитоатӣ аз ҷониби Павлус зикр нашудааст. Ва мо ягон шарҳи манфӣ ё сарзаниш ба Павлусро намеёбем, ва дар бобҳои минбаъда низ чизе гуфта нашудааст, ки нишон диҳад, ки Павлус гуноҳ кардааст. Ӯ қарори худро қабул карда буд ва омода буд, ки оқибатҳоро таҳаммул кунад.
Нақшаҳое, ки Павлус кашида буд ва бо муқаддасони Рум дар Румиён 15:22-33 мубодила карда буд, ки онҳоро зиёрат кунад ва пас аз зиёрати худ дар Ерусалим ба Испания равад, тавре ки ӯ нақша дошт, амалӣ нашуд. Ӯ аз онҳо барои дуоҳояшон дар назардошти хатарҳои дар пеши ӯ буда ва барои он ки хидмати ӯ дар Ерусалим барои муқаддасон қобили қабул бошад, хоҳиш карда буд. Ба Рум ҳамчун маҳбус бо шикоят ба император омадан шояд аз омадан «дар пуррагии баракати Инҷили Масеҳ», тавре ки ӯ мехост, хеле фарқ мекард. То чӣ андоза муқаддасон дар Рум аз ин баҳра бурданд, мо намедонем. Аммо муқаддасони Худо дар тӯли асрҳо аз чанд номаи беҳтарини Аҳди Ҷадид, ки аз зиндонии Павлус дар Рум бармеоянд, хеле фоида дидаанд. Барои ин мо Худоро шукр мегӯем.
Худованд хеле пеш аз ин ҳодисаҳо ба Павлус гуфта буд: «Шитоб кун ва зуд аз Ерусалим берун шав, зеро онҳо шаҳодати туро дар бораи Ман қабул нахоҳанд кард ... Бирав, зеро Ман туро аз ин ҷо ба халқҳо дур мефиристам» (Аъмол 22:17-21). Худованди ҳосил медонад, ки Ӯ ба ҳар як хизматгори худ ҷой ва кори мушаххаси худро дар куҷо ва чаро таъин мекунад. Ҳамеша беҳтар аст, ки ба иродаи Ӯ итоат кунем, вақте ки онро медонем. Аммо мо кистем, ки ин пешравии ҳаввории гиромиро ба Ерусалим аз муҳаббат ба халқи худ, вақте ки аз оқибатҳое, ки аз ин бармеоянд, огоҳ карда шуд, гуноҳ меномем?
Бисёр чизҳое ҳастанд, ки мо намефаҳмем, аммо мо метавонем бо Павлус, ки навиштааст, комилан розӣ бошем, ки
мо медонем, ки ҳама чиз барои некӣ ба онҳое, ки Худоро дӯст медоранд, ба онҳое, ки мувофиқи мақсади Ӯ даъват шудаанд, якҷоя кор мекунанд (Румиён 8:28).
Ҷавоб аз ҷониби Евгений П. Веддер, хурдӣ.
