Хизмати пурравақт ба Худованд
Барои ин чӣ лозим аст?
Павлус дар бораи худ навиштааст:
«Худое, ки маро аз батни модарам ҷудо карда, бо файзи Худ даъват намуд, писари Худро дар ман ошкор карданро писандид, то ки ман дар байни халқҳо дар бораи Ӯ мавъиза кунам» (Ғалотиён 1:15-16 NKJV).
Намунаи ӯ нишон медиҳад, ки даъвати илоҳӣ ба хизмати пурравақт аз Худо ва мувофиқи иродаи мутлақи Ӯ меояд.
Мо метавонем хоҳиши хизмати пурравақт ба Худовандро дошта бошем, ки аз ҷониби дигарон ё шароит ташвиқ карда мешавад. Аммо агар мо қатъиян боварӣ надошта бошем, ки Худо моро даъват мекунад, ки кори дунявиро тарк кунем, мо бояд онро идома диҳем, то иродаи Ӯро аз даст надиҳем.
Хизмати пурравақт қарорест, ки дар ҳузури Худо пас аз дуои зиёд қабул карда мешавад. Даъват бояд чунон бузург бошад, ки мо дигар илоҷе надошта бошем, ҷуз ин ки ба Ӯ пурравақт хизмат кунем.
Категорияҳои махсус вуҷуд надоранд
Ба хизмати пурравақт гузаштан шахсро дар як гурӯҳи махсус аз дигар имондорон ҷой намедиҳад ва маънои садоқат, атоҳо ё дониши бештарро надорад. Китоби Муқаддас дар бораи фарқияти рӯҳониён ва ғайрирӯҳониён чизе намедонад. Ҳар як масеҳӣ, хоҳ муаллим, хоҳ механик, хоҳ ҳамшираи шафқат ё коргар, бояд бо тамоми қобилияти худ содиқона хизмат кунад.
Даъват ба пешниҳоди ҷисми худ ҳамчун қурбонии зинда ба ҳар як имондор дахл дорад (Румиён 12:1-3). Хизматгорони пурравақт ба таври худкор бо озмоишҳои камтар рӯ ба рӯ намешаванд; онҳо метавонанд бо озмоишҳои бештар рӯ ба рӯ шаванд. Аммо файзи Худо барои ҳамаи онҳое, ки содиқона хизмат мекунанд, кофист.
Даъватро шинохтан
Навиштаҳо ва таҷриба як намунаро нишон медиҳанд: одамони серкор дар вақти холӣ — соатҳои хӯроки нисфирӯзӣ, шомҳо, рӯзҳои истироҳат, рухсатӣ — ба Худованд хизмат мекунанд. Вақте ки Худо доираи хизмати онҳоро васеъ мекунад, онҳо чунон ғарқ мешаванд, ки дигар барои кори дунявӣ вақт надоранд.
Рӯҳулқудс даъвати пурравақтро равшан месозад. Онро инчунин ҷамъияти маҳаллии онҳо эътироф мекунад, ки муоширатро васеъ мекунад. Ин намуна дар даъвати Павлус ва Барнаббо дида мешавад (Аъмол 13:1-4).
Талаботи шахсӣ
Аз даст додани таваҷҷӯҳ ба кор ё ба мактаб нарафтан даъват ба хизмати пурравақт нест. Имон ба иродаи Худо — на шароит — бояд моро роҳнамоӣ кунад.
Ҳаёти худро тафтиш кунед: ба чанд нафар дар бораи Масеҳ нақл мекунед? Оё шумо Навиштаҳоро боғайратона меомӯзед? Оё шумо бо имондорон мунтазам ҷамъ меоед (Ибриён 10:25)? Оё шумо барои таълим додани дигарон омода мешавед? Агар шумо ба ғамхории пасторӣ машғул бошед, оё шумо мунтазам бо заифон ва рӯҳафтодагон сарукор доред?
Онҳое, ки даъват шудаанд, бояд муаллимони мулоим ва сабур бошанд, ки фурӯтанӣ, муҳаббат ва ҳикматро намуна нишон медиҳанд (2 Тимотиюс 2:24). Исоро ҳамчун Хизматгори комил омӯзед (Матто 11:29) ва дар сухан, рафтор, муҳаббат, рӯҳ, имон ва покӣ намуна бошед (1 Тимотиюс 4:12; 1 Петрус 5:1-9).
Дастгирии молиявӣ
Худо хизматгорони Худро вақте ки онҳо бо имон қадам мезананд, таъмин мекунад. Ӯ ҷустуҷӯи маоши муқаррарӣ ё ваъдаҳоро таълим намедиҳад, балки онҳоро водор мекунад, ки ба ваъдаҳои Ӯ такя кунанд. Худо халқи Худро водор мекунад, ки ба эҳтиёҷоти онҳо ба таври инфиродӣ ё дастаҷамъӣ хизмат кунанд. Бисёре аз хизматгорони пурравақт ба садоқати Худо дар ин бора шаҳодат медиҳанд.
Омодагӣ
Павлус пас аз наҷот ёфтанаш вақтеро дар Арабистон гузаронд (Ғалотиён 1:17-19). «Арабистони» мо вақти танҳоӣ бо Худо тавассути Каломи Ӯ ва дуо аст, ки ин раванди якумрӣ аз ҷониби Рӯҳулқудс роҳнамоӣ мешавад (Юҳанно 14:26; 16:13).
Тимотиюс бо Павлус омӯзиши амалӣ гирифт, ки ҳамчун писар бо падар дар Инҷил хизмат мекард (Аъмол 16:1-4; Филиппиён 2:19-22). Павлус ӯро ташвиқ кард, ки таълимотро ба мардони содиқе супорад, ки метавонанд ба дигарон таълим диҳанд (2 Тимотиюс 2:2). Имондорони ҷавон бояд бо масеҳиёни баркамол муошират кунанд ва дар баробари онҳо хизмат кунанд.
Семинария ё мактаби Библия метавонад ба баъзеҳо кӯмак кунад, аммо Каломи Худо барои хизмат омода шуданро омӯзиши расмӣ талаб намекунад. Худо онҳоеро қадр мекунад, ки Ӯ шахсан таълим дода ва тарбия кардааст.
Муҳимтарин чизҳо барои хизмат
Онҳое, ки пурравақт даъват шудаанд, бояд дар Масеҳ, Токи ҳақиқӣ, бимонанд, то мева оваранд (Юҳанно 15:1-7). Онҳо бояд худро аз бадии ҷаҳон пок кунанд, то зарфҳои шарафманд, муқаддас ва барои ҳар кори нек муфид шаванд (2 Тимотиюс 2:21).
Омӯзиш ва омодагӣ то он даме, ки мо бо Ӯ ба ҷалол расем, идома меёбад.
— Грант Стейдл
