Чӯпони Нек, Бузург ва Сарвар
«Ман чӯпони нек ҳастам. Чӯпони нек ҷони худро барои гӯсфандон медиҳад». —Юҳанно 10:11 NKJV
«Ва акнун Худои сулҳ, ки Худованди мо Исоро аз мурдагон эҳё кард, он Чӯпони бузурги гӯсфандон, ба воситаи хуни аҳди абадӣ, шуморо дар ҳар кори нек барои иҷрои иродаи Ӯ комил гардонад, дар шумо он чиро, ки дар назари Ӯ писанд аст, ба воситаи Исои Масеҳ, ки ҷалол то абад ва азал аз они Ӯст, ба амал оварад. Омин». —Ибриён 13:20-21
«Пирони дар миёни шуморо насиҳат медиҳам, ман, ки ҳампир ва шоҳиди азобҳои Масеҳ ҳастам, ва ҳамчунин шарики ҷалоле, ки ошкор хоҳад шуд: Рамаи Худоро, ки дар миёни шумост, чӯпонӣ кунед, ҳамчун нозирон хизмат кунед, на аз рӯи маҷбурӣ, балки бо хоҳиши худ, на барои фоидаи ноҳақ, балки бо шавқ; на ҳамчун ҳокимон бар онҳое, ки ба шумо супурда шудаанд, балки ҳамчун намуна барои рама; ва вақте ки Чӯпони Сарвар зоҳир шавад, шумо тоҷи ҷалолеро хоҳед гирифт, ки пажмурда намешавад». —1 Петрус 5:1-4
Мавзӯи чӯпонӣ
дар тамоми Навиштаҳо ҷорӣ аст. Иброҳим, Яъқуб, Мусо ва Довуд дар Аҳди Қадим чӯпонони намоён буданд. Онҳо ҳар яке ба таври гуногун ба Худованд Исо ишора мекарданд, ки гӯсфандони Худро муҳофизат мекунад, ғизо медиҳад, нигоҳубин мекунад ва роҳнамоӣ мекунад. Бар хилофи пешвоёни бемасъулияти Исроил, ки бояд мардуми Худоро чӯпонӣ мекарданд, Худованд Исо Чӯпони ҳақиқӣ аст, ки ба рама ғамхорӣ мекунад (Ишаъё 40:11; Ҳизқиёл 34).
Забур 22–24 дар маҷмӯъ ҳамчун «Забурҳои Чӯпон» номида мешаванд ва Худованд Исоро ҳамчун Чӯпони Нек, Чӯпони Бузург ва Чӯпони Сарвар таъкид мекунанд. Ӯ азоб кашид ва мурд, то моро наҷот диҳад (Забур 22); Ӯ зинда аст, то моро роҳнамоӣ кунад ва таъмин намояд (Забур 23) ва ба зудӣ бармегардад, то ҳамчун Подшоҳ ҳукмронӣ кунад (Забур 24). Худованд Исо Чӯпони Нек аст, ки ҷони худро дод; Ӯ Чӯпони Бузург аст, ки аз мурдагон эҳё шуд, ва Ӯ Чӯпони Сарвар аст, ки боз меояд. Ҳамчун Чӯпони Нек Ӯ барои гӯсфандон мурд; ҳамчун Чӯпони Бузург Ӯ барои гӯсфандон зиндагӣ мекунад, ва ҳамчун Чӯпони Сарвар Ӯ гӯсфандонро мукофот медиҳад. Ҳамчун Чӯпони Нек Ӯ моро аз ҷазои гуноҳ наҷот дод; ҳамчун Чӯпони Бузург Ӯ моро аз қудрати гуноҳ наҷот медиҳад; ҳамчун Чӯпони Сарвар Ӯ моро аз ҳузури гуноҳ комилан наҷот медиҳад. Ӯ «Шоҳиди содиқ, Нахустзода аз мурдагон ва Ҳоким бар подшоҳони замин» аст (Ваҳй 1:5). Мо бо кори Ӯ дар салиб наҷот ёфтаем; мо бо асои Ӯ роҳнамоӣ мешавем, ва мо тоҷи Ӯро интизорем!
Дар хидмати заминии Масеҳ
ва марги қурбонии Ӯ мо некии Ӯро дарк мекунем; дар эҳё ва коҳинии Ӯ мо бузургии Ӯро дарк мекунем; дар зуҳури оянда ва салтанати Ӯ мо ҷалоли Ӯро дарк мекунем. Аъмол 10:38 мегӯяд: «Худо Исои Носириро бо Рӯҳи Муқаддас ва бо қудрат тадҳин кард, ки дар атроф гашта, некӣ мекард ва ҳамаи онҳоеро, ки аз ҷониби Иблис зулм дида буданд, шифо медод». Ӯ Паёмбари бузург (Луқо 7:16), Саркоҳин (Ибриён 4:14) ва Подшоҳ (Забур 47:2) аст. Бале, Ӯ «Сарвар дар миёни даҳ ҳазор» аст (Суруди Сурудҳо 5:10) – аз ҳамаи наҷотёфтагон!
Дар хотир доред, ки ҳамчун Чӯпони Нек ва Бузург, Масеҳ танҳо меистад. Ҳеҷ каси дигар наметавонист барои гуноҳҳои мо бимирад ё барои сафедкунии мо эҳё шавад. Мо наметавонистем дар наҷоти худ ба ҳеҷ ваҷҳ иштирок кунем ё саҳм гузорем. Аммо ҳамчун Чӯпони Сарвар, мо бо Ӯ барои абадият хоҳем буд ва дар ҷалоли Ӯ шарик хоҳем шуд. «Вақте ки Масеҳ, ки ҳаёти мост, зоҳир шавад, он гоҳ шумо низ бо Ӯ дар ҷалол зоҳир хоҳед шуд» (Қӯлассиён 3:4). Худи унвон маънои онро дорад, ки дигарон низ ҳастанд, ки дар миёни онҳо Ӯ Сарвар аст. Ҳарчанд мо дар кори наҷот ҳеҷ коре накардаем, акнун мо метавонем бо Ӯ дар хидмат шарик шавем, ки дар омадани Ӯ мукофотонида хоҳад шуд!
Оё Худованд Исо дар ҳаёти мо бузург карда мешавад? Оё Ӯ дар дилҳои мо ҳангоми пайравӣ аз Ӯ бузургтар ва амиқтар мегардад? Оё мо бо гузашти вақт зебоиҳои Ӯро бештар мебинем? Ҳамчун гунаҳкор ман аввал Худованд Исоро ҳамчун Чӯпони Нек дидам; ҳамчун муқаддас ман Ӯро ҳамчун Чӯпони Нек ва Бузург мебинам; ва вақте ки Ӯ ошкор шавад, ман Ӯро чунон ки ҳаст – дар ҷалоли Ӯ ҳамчун Чӯпони Сарвар хоҳам дид.
Дар ривоят
дар бораи табдили ҳавворӣ Павлус, Луқо навиштааст: «Нуре аз осмон дар атрофи ӯ дурахшид» (Аъмол 9:3). Ҳангоми муроҷиат ба издиҳом дар вақти боздошташ, Павлус худаш онро ҳамчун «нури бузург» тавсиф кард (Аъмол 22:6), ва баъдтар ба шоҳ Агриппа ӯ дар бораи «нуре аз осмон, дурахшонтар аз офтоб» сухан гуфт (Аъмол 26:13). Бо мурури замон, Павлус бештар дарк кард, ки ин нур чӣ қадар ҷалолнок буд. Ба ҳамин монанд, бигзор арзиши Чӯпони Нек, Бузург ва Сарвари мо ба мо дурахшонтар ва дурахшонтар шавад, аз нуқтаи назари ибтидоии мо ҳамчун гунаҳкорони бо файз наҷотёфта (Юҳанно 10:11), то фарзандони Худо, ки иродаи Ӯро иҷро мекунанд (Ибриён 13:20-21), то дурнамои наздиктари абадият (1 Петрус 5:1-4) – то дар ҳама чиз Ӯ бартарӣ дошта бошад (Қӯлассиён 1:18).
