САВОЛ:
Ба ман дар бораи аҳамияти интизоми калисо тавзеҳоти бештар лозим аст. Роҳи библиявии интизом чист? Чаро баъзе одамон аз як ҷамъомад ба ҷамъомади дигар мегурезанд, то барои кори баде, ки кардаанд, интизом нагиранд?
ҶАВОБ:
Дар ин мавзӯъ бисёр навишта шудааст. Мо мехоҳем кӯтоҳ бошем, то ба саволҳои додашуда ҷавоб диҳем, аммо барои ин, фаҳмидани он ки Навиштаҳо Ҷамъомадро чӣ меомӯзанд ва ҷамъомадҳои маҳаллӣ дар ин нур чӣ гуна бояд бошанд, муҳим аст. Вақте ки мо оғоз мекунем, биёед дар хотир дорем, ки мо Ҷамъомадро (ё Калисоро), ки ҳамаи имондорон ба он тааллуқ доранд, бо ҳарфи калон фарқ мекунем, дар ҳоле ки ҳарфи хурди “а” ё “к”-ро ҳангоми ишора ба ҷамъомад (ё калисо) дар ягон маҳал истифода мебарем.
Пеш аз ҳама, муҳим аст, ки Ҷамъомад оғози худро вақте дошт, ки дар Аъмол 2 Рӯҳулқудс бар 120 пайрави Худованд Исо фуруд омад ва онҳоро ба як ҷисм муттаҳид кард. Ин ҳамон чизест, ки Китоби Муқаддас онро таъмиди Рӯҳ меномад, истилоҳе, ки имрӯз аксар вақт нодуруст истифода мешавад. Худованд Исо, ки даҳ рӯз пеш ба осмон сууд карда буд, Сарвари ин Ҷисм аст. Се ҳазор нафар аз ин яҳудиён, ки Петрусро дар бораи он ки Худо Исоро аз мурдагон эҳё карда, Ӯро ба дасти рости Худ баланд бардоштааст, шуниданд, ин суханро қабул карданд ва таъмид гирифтанд ва ба ин васила ба Ҷамъомад «илова» шуданд (ояти 41 NKJV). Бо гузашти вақт, Худованд онҳоеро, ки наҷот ёфтанд, ба Ҷамъомад илова кард. Онҳо ҳамроҳ нашуданд: Худованд онҳоро илова кард. Дар ин Ҷамъомад ҳамчун як организми зинда, на ҳамчун созмон, афзоиш ёфт, ки дар замони Аъмол босуръат афзоиш ёфт ва сомариён ва сипас ғайрияҳудиёнро низ дар бар гирифт.
Дере нагузашта аз оғози худ ҳамчун як ҷисм дар Ерусалим, Ҷамъомад тавассути таъқибот ва хушхабардиҳӣ пароканда шуд, аз ин рӯ ҷамъомадҳо дар бисёр маҳалҳо пайдо шуданд. Аммо, Навиштаҳо Ҷамъомадро ҳамчун як ҷисм, на ҳамчун бисёр ҷисмҳо, муаррифӣ мекунанд. Ҷамъомадҳои маҳаллӣ бояд ҳамеша дар хотир дошта бошанд, ки онҳо ҷамъиятҳои мустақил нестанд, ки танҳо ба Худованд масъуланд, балки онҳо танҳо намояндагии маҳаллии як Ҷамъомаданд, ки Худованд то ҳол одамонро ба он илова мекунад, зеро онҳо ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳанда эътимод доранд. Мазҳабҳо ва ҷамъомадҳои мазҳабӣ (калисоҳо) мувофиқи он чизе ки 1 Қӯринтиён 1:10-13, Эфсӯсиён 4:1-6 ва бисёр дигар порчаҳои Каломи Худо ба мо меомӯзанд, навиштаҷотӣ нестанд. Худо ташкили созмонҳоро дар асоси доктринаҳо ё амалияҳои муайяне, ки масеҳиёнро аз ҳамдигар ҷудо мекунанд, тасдиқ намекунад ё қабул намекунад.
Ба саволи охирин ҷавоб додан ки ин мақоларо водор кардааст, вақте ки ҷамъомадҳои маҳаллӣ аз ҳамдигар мустақилона амал мекунанд, на ин ки қарорҳои якдигарро, ки дар вобастагӣ ба Худованд, Сарвари Ҷамъомад қабул шудаанд, эҳтиром мекунанд, ин дарро барои одамон мекушояд, ки аз як ҷамъомад ба ҷамъомади дигар гурезанд, то аз интизоми эҳтимолӣ барои кори баде, ки мекунанд ё таълимоти баде, ки доранд, раҳо шаванд. Мо дар даврае зиндагӣ мекунем, ки ба замони доварони Исроил монанд аст, вақте ки дар Исроил подшоҳ набуд ва «ҳар кас он чиро, ки дар назари худаш дуруст буд, мекард» (Доварон 21:25), иродаи Худоро, ки дар Каломи Ӯ баён шудааст, комилан нодида мегирифт. Ҳама то ҳол «чизҳои худро меҷӯянд, на чизҳои Масеҳ Исоро» (Филиппиён 2:21). Воситаҳои нақлиёти мувофиқтари мо низ барои мо нисбат ба аҷдодони мо осонтар мекунанд, ки хоҳишҳои худро қонеъ гардонем ва ба ҷои дигар равем.
Агар гӯсфандон аз ҷониби чӯпонони бодиққат ва меҳрубон хуб ғизо дода шаванд ва дуруст нигоҳубин карда шаванд, онҳо камтар майл ба гумроҳӣ хоҳанд дошт. Петрус ба ҳамкорони худ, пирон, дастур медиҳад, ки «рамаи Худоро, ки дар миёни шумост, чӯпонӣ кунед, ҳамчун нозирон хизмат кунед, на аз рӯи маҷбурӣ, балки бо хоҳиши худ, на барои фоидаи ношоиста, балки бо шавқ; на ҳамчун ҳокимон бар онҳое, ки ба шумо супурда шудаанд, балки ҳамчун намуна барои рама» (1 Петрус 5:2-3). Аммо, чунон ки Худованд дар масали худ дар Луқо 15 нишон дод, ҳатто вақте ки 99 нафар хушбахтона гумроҳ намешаванд, ҳамеша яке ҳаст, ки гумроҳ мешавад. Навиштаҳо дар бораи намудҳои гуногуни хамиртуруш - ҳамеша як намуди бадӣ - сухан мегӯянд. Номаҳо махсусан масеҳиёнро аз хамиртуруши таълимоти дурӯғ дар Ғалотиён 5 ва хамиртуруши рафтори ғайриахлоқӣ дар 1 Қӯринтиён 5 огоҳ мекунанд. Агар назорат нашавад, ҳар яке аз онҳо аксар вақт ба дигаре оварда мерасонад.
Дар байни тавсифҳои зиёди он, Навиштаҳо Ҷамъомадро ҳамчун бадани Масеҳ (1 Қӯринтиён 12), арӯси Масеҳ (Эфсӯсиён 5), маъбади муқаддас ва макони зисти Худо дар Рӯҳ (Эфсӯсиён 2) ва марвориди гаронбаҳо (Матто 13) муаррифӣ мекунанд. Дар ҳамаи инҳо, покӣ аҳамияти ниҳоят муҳим дорад. Чӣ тавр мо метавонем Худованд Исо ё Рӯҳулқудсро бо бадӣ алоқаманд кунем? Худованд Ҷамъомади Худро бо шустани об бо Калом муқаддас ва пок мекунад, то Ӯ онро ба Худаш ҳамчун Ҷамъомади пурҷалол, беайб, бечину чок, муқаддас ва беайб муаррифӣ кунад.
Ҳар як ҷамъомад, ки намояндагии маҳаллии Ҷамъомад аст, шаҳодати Худованд дар муҳити мушаххаси худ мебошад. Ҳамчун чунин, он барои нигоҳ доштани покӣ ҳам дар таълимот ва ҳам дар ахлоқ масъул аст. Ҷаҳон аксар вақт бештар аз он ки мо дарк мекунем, аз он чизе ки дар ҷамъомад рӯй медиҳад, огоҳ аст. Ин сабаби аввалини зарурати интизом аст: як ҷамъомади масеҳӣ Худованд Исоро дар ҷомеаи худ муаррифӣ мекунад. Манфиатҳои Ӯ ва муқаддасии номи Ӯ бояд дар ҳама гуна амали интизомӣ муҳимтарин бошанд. Забур 93:5 мегӯяд, ки муқаддасӣ ба хонаи Худованд то абад мувофиқ аст.
Аммо, чунон ки Худованд, Чӯпони нек, эҳтиёҷоти гӯсфандони Худро, ки ҳар яки онҳо ҳамчун шахсони алоҳида аз ҳамдигар фарқ мекунанд, дар дили меҳрубони Худ дорад, интизом дар дохили ҷамъомад низ вобаста ба ҳар як вазъият фарқ мекунад. Ҳадафи он нигоҳ доштани шахс аз он чизе хоҳад буд, ки ба ӯ зараровар аст; ё агар афтидан рух дода бошад, кӯшиши барқарорсозӣ. Ҷазо ё ошкор кардани бадӣ ҳадафи интизом нест, гарчанде ки ба шахси интизомгиранда чунин метобад. Кӯшиши фирор аз он метавонад сабаби кӯшишҳои ӯ барои рафтан ба ҷои дигар бошад.
Хориҷ кардан – шахсро аз ҷамъият берун кардан – аз як ҷиҳат эътироф аст, ки ҳама кӯшишҳо барои кӯмак ба шахс бенатиҷа буданд, ки шахс нишон додааст, ки ӯ шахси бад аст. Аз ин рӯ, ин қадами аввалин нест ва набояд аввалин чизе бошад, ки ҳангоми пайдо шудани мушкилот баррасӣ шавад. Дар ҳолате, ки ин зарур шавад, ҷамъомад бояд нокомии худро дар он ки натавонистааст дил ва виҷдони шахси мавриди назарро ба даст орад, эҳсос кунад ва бояд дар назди Худованд бо фурӯтанӣ ва мотам сар хам кунад.
Китобҳо навишта шудаанд дар бораи интизом дар ҷамъомади маҳаллӣ. Дараҷаҳои гуногуни интизом вобаста ба табиати ҷиноят ва муносибати шахси мавриди назар пешниҳод шудаанд. Онҳо дар бар мегиранд:
- Қадамҳои додаи Худовандро дар ҳолати хатои шахсӣ риоя кунед (Матто 18);
- Аз одамоне, ки ихтилофот ва хатогиҳоро бар хилофи таълимоти дурусте, ки дар Каломи Худо ба мо омӯхта шудааст, ба вуҷуд меоранд, дурӣ ҷӯед (Румиён 16);
- Онҳоеро, ки бетартибанд, огоҳ кунед (1 Таслӯникиён 5);
- Аз шахсе, ки ба дастурҳои дар Навиштаҳо додашуда итоат намекунад, дурӣ ҷӯед ва бо ӯ ҳамроҳӣ накунед (2 Таслӯникиён 3);
- Он пиронеро, ки ба гуноҳ муттаҳам шудаанд, дар назди ҷамъомад ошкоро сарзаниш кунед (1 Тимотиюс 5);
- Худро шахсан аз зарфҳои бешарафӣ бо дурӣ ҷустан аз онҳо, ки ҷамъомад амал намекунад, пок кунед (2 Тимотиюс 2:19-21);
- Бо одамоне, ки «даҳони онҳоро бояд баст» (Титус 1:11) муносибат кунед;
- Шахсеро, ки пас аз огоҳии аввал ва дуюм ба маҷбур кардани ақидаи худ исрор меварзад, рад кунед (Титус 3).
Баъзе аз ин қадамҳо мувофиқ хоҳад буд, ки пеш аз муроҷиат ба қадами ниҳоии хориҷ кардан ҳамчун шахси бад кӯшиш карда шавад.
Қайд кардан муҳим аст, ки гарчанде бародар ё хоҳар метавонад ба ҷазои хориҷ кардан дучор шавад, онҳо ҳамчун хоҳар ё бародар берун карда намешаванд, балки ҳамчун шахси бад. Хориҷ кардан як амали ниҳоят ҷиддӣ аст, ки бояд ҳар як ҷамъомадро, ки дар он бояд дар итоат ба Каломи Худо татбиқ карда шавад, фурӯтан созад. Дар 2 Қӯринтиён 7 мебинем, ки барои як ҷамъомад пас аз чунин амали ҷиддӣ худро пок кардан то чӣ андоза муҳим аст. Барои барқарорсозии шахс бояд самимона дуо кард, аммо Рӯҳулқудс бояд кори илоҳии барқарорсозии Худро анҷом диҳад ва ин метавонад вақт талаб кунад.
Дастур дар 1 Қӯринтиён 5:11, ки бо шахси хориҷшуда хӯрок нахӯред, равшан нишон медиҳад, ки муносибатҳои муқаррарии иҷтимоӣ бо чунин шахс идома ёфта наметавонанд. Агар хориҷ кардан дуруст татбиқ карда шавад, оғӯш ва бӯса, ҳатто дастфишорӣ, номуносиб аст, инчунин ӯро бародар ё хоҳар номидан. Аммо, хориҷ кардан муносибатҳои оилавиро ва масъулиятҳои мувофиқи онҳоро ҳал намекунад, гарчанде ки он метавонад дар инҳо шиддатҳоро ба вуҷуд орад. Шавҳар то ҳол масъул аст, ки занашро дӯст дорад, ва зан ба шавҳараш итоат кунад, ва фарзандон ба волидонашон итоат кунанд.
Дар хулоса, чӣ қадар беҳтар мебуд, агар онҳое, ки дар ҷамъомад рӯҳонӣ ҳастанд, бо рӯҳи фурӯтанӣ, бо муҳаббат кӯшиш мекарданд, ки муқаддасеро, ки дар гуноҳ гирифтор шудааст, барқарор кунанд, чунон ки Ғалотиён 6:1 моро ба ин ташвиқ мекунад, бо назардошти он ки худи онҳо низ қодиранд афтанд. Ва чӣ қадар беҳтар аст барои шахсе, ки дар чизе гуноҳкор гирифтор шудааст, бо шукргузорӣ ба кӯшишҳои онҳое, ки кӯшиш мекунанд ба ӯ кӯмак кунанд, итоат кунад, на ин ки аз ислоҳ гурезад, бо нияти идома додан дар роҳи нодурусти худ! Азбаски ҳар як имондори ҳақиқӣ узви муҳими Ҷамъомад аст, ҷамъомадҳои маҳаллӣ бояд амалҳои дигар ҷамъомадҳоро, ки таҳти роҳбарии Сарвари Ҷамъомад, Худованд Исои Масеҳ андешида шудаанд, эҳтиром кунанд ва барои онҳое, ки кӯшиш мекунанд аз оқибатҳои таълимоти дурӯғ ё рафтори бади худ гурезанд, паноҳгоҳ набошанд.
