Ҳар гоҳ ки масеҳиён бо ҳамдигар муошират мекунанд, ихтилофҳо ба миён меоянд. Чунон ки гуфта шудааст, агар ду нафар дар як ҳуҷра бошанд, шояд се ақида вуҷуд дошта бошад. Аммо, муҳим аст, ки байни масъалаҳои муҳими ҳақиқат ва масъалаҳои хурдтари афзалият фарқ гузорем. Оятҳои дар боло овардашуда ба ду ихтилофе дахл доранд, ки ҳавворӣ Павлус бо дигар мӯъминон дошт.
Дар ҳолати аввал, Петрус дар Антиохия бо масеҳиёни яҳудӣ ва ғайрияҳудӣ озодона муошират мекард; аммо баъдтар, «аз онҳое, ки аз хатна буданд, тарсида», ӯ аз хӯрок хӯрдан бо ғайрияҳудиён даст кашид (Ғал. 2:12). Шояд ин ҷудоии қасдан буд ё шояд тағйири бештар бешуурона дар рафтор; аммо дар ҳар сурат, амалҳои Петрус чунон ошкоро буданд, ки дигарон, аз ҷумла Барнаббо, низ ҳамин тавр карданро оғоз карданд. Ин ҷиддӣ буд! Павлус Петрусро барои мухолифат бо «ҳақиқати Инҷил» (ояти 14) айбдор кард ва ӯро бо сарзаниши қатъии Китоби Муқаддас ислоҳ кард.
Дар ҳолати дуюм, нигарониҳои Павлус барои Қӯринтиён ӯро водор сохт, ки Аполлосро ба дидан ташвиқ кунад. Аполлос барои Қӯринт бегона набуд. Дар сафари аввалини худ ба он ҷо, «ӯ ба онҳое, ки ба василаи файз имон оварда буданд, хеле кӯмак кард» (Аъмол 18:27–19:1); ва бисёре аз мӯъминон дар он ҷо то ҳол ӯро қадр мекарданд (1 Қӯр. 1:12, 3:6). Павлус мутмаин буд, ки Аполлос бояд ба он ҷо равад, то онҳоро минбаъд роҳнамоӣ кунад — аммо Аполлос комилан намехост ин корро кунад.
Хуб аст, ки дар хотир дорем, ки на ҳама ихтилофҳо ба бадӣ алоқаманданд. Баъзеҳо ба доктринаҳои муҳим дар бораи Шахс ва кори Масеҳ дахл доранд ва бояд ҳал карда шаванд. Дар ҳолатҳои дигар, мо бояд дар хотир дорем, ки хизматгори Худованд дар назди Устоди худ масъул аст, ва ҳатто касе мисли Павлус набояд ин ваколатро иваз кунад.
