Ман меомӯзам, ки
Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16),
аммо барои ин
Худо, ки Худои одилу муқаддас аст, Писари Одам бояд бар салиб бардошта мешуд (Юҳанно 3:14-15); ки дар он ҷо Ӯ гуноҳҳои моро дар ҷисми Худаш бар дарахт бардошт (1 Петрус 2:24) ва барои мо гуноҳ гардид, то ки мо дар Ӯ адолати Худо гардем (2 Қӯринтиён 5:21).
Масеҳ ва Калисои Ӯ
Ман меомӯзам, ки
Ӯ Калисоро дӯст дошт ва Худро барои он дод, то ки онро бо шустани об ба воситаи калом тақдис ва пок кунад, то ки онро ба Худаш Калисои пурҷалол, бе доғ ё чин ё чизи дигаре пешниҳод кунад (Эфсӯсиён 5:25-27).
Интихоби илоҳӣ ва Рӯҳулқудс
Ман меомӯзам, ки
Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳ моро дар Ӯ пеш аз бунёди ҷаҳон интихоб кардааст, то ки мо дар муҳаббат дар назди Ӯ муқаддас ва беайб бошем (Эфсӯсиён 1:4).
Ман меомӯзам, ки
онҳое, ки имон доранд, бо Рӯҳулқудс мӯҳр зада шудаанд, ки Ӯ гарави мероси мост то наҷоти моли харидашуда (Эфсӯсиён 1:13-14; 2 Қӯринтиён 1:22); ки ба воситаи Ӯ муҳаббати Худо дар дилҳои мо рехта мешавад (Румиён 5:5); ки мо рӯҳи ғуломиро барои тарсидан аз нав нагирифтаем, балки Рӯҳи фарзандхониро, ки ба воситаи он мо фарёд мезанем: «Аббо, Падар!» (Румиён 8:15; Ғалотиён 4:6; Юҳанно 14:20); ки онҳое, ки ин Рӯҳро гирифтаанд, на танҳо фарёд мезананд: «Аббо, Падар!», балки медонанд, ки онҳо дар Масеҳ ҳастанд ва Масеҳ дар онҳост; ки ба ин тариқ на танҳо Ӯ дар ҳузури Худо барои онҳо зоҳир мешавад, балки онҳо дар Ӯ ҳастанд, ки дар дасти рости Худо нишастааст ва интизор аст, то душманони Ӯ зери пои Ӯ гарданд (Эфсӯсиён 2:6; Ибриён 9:24; 10:12-13); ки онҳо дар назари Худо барои гуноҳ мурдаанд ва бояд худро чунин ҳисоб кунанд; одами кӯҳнаро аз худ дур карда, одами навро пӯшидаанд; ба воситаи Исои Масеҳ барои Худо зиндаанд (Масеҳ ҳаёти нави онҳост); барои ҷаҳон маслуб шудаанд ва барои шариат мурдаанд (Қӯлассиён 3:3-4, 9-10; Румиён 6:6-11; Ғалотиён 2:20; 6:14).
Ҳаёти имондор дар Масеҳ
Ман ба ин тариқ меомӯзам,
ки агар онҳо дар Масеҳ бошанд, Масеҳ дар онҳост ва онҳо даъват карда шудаанд, ки ҳаёти Исоро дар ҷисми мирандаи худ зоҳир кунанд (Юҳанно 14:20; Румиён 8:10; 2 Қӯринтиён 4:10) ва чунон ки Ӯ роҳ мерафт, роҳ раванд (1 Юҳанно 2:6), Худо онҳоро дар ҷаҳон ҳамчун номаҳои Масеҳ гузоштааст (2 Қӯринтиён 3:3), ки файзи Ӯ барои онҳо кофист ва қуввати Ӯ дар заъфи онҳо комил мегардад (2 Қӯринтиён 12:9).
Умеди бозгашти Масеҳ ва истодагарӣ
Ман меомӯзам,
ки онҳо барои интизори Писари Худо аз осмон табдил ёфтаанд (1 Таслӯникиён 1:10; Титус 2:12-13; Луқо 12:35-37) ва ба ин кор омӯзонида шудаанд; ва онҳо ваъда доранд, ки ҳеҷ гоҳ нобуд нахоҳанд шуд ва ҳеҷ кас онҳоро аз дасти Масеҳ нахоҳад рабуд (Юҳанно 10:29), балки Худо онҳоро то охир тасдиқ хоҳад кард, то ки онҳо дар рӯзи Худованди мо Исои Масеҳ беайб бошанд (1 Қӯринтиён 1:7-9).
Адолат ба воситаи имон ва адолати нисбатдодашуда
Ман меомӯзам,
ки онҳо ба ин имтиёзҳо ба воситаи имон ба Исои Масеҳ шарик ҳастанд, ки ба шарофати он адолат ба онҳо нисбат дода мешавад (Румиён 5:1-2; Ғалотиён 3:24-26; 3:11, 14; Румиён 4:16; Эфсӯсиён 2:8; 2 Қӯринтиён 5:7; Ғалотиён 2:20; Ибриён 11:4; Аъмол 13:39; Ғалотиён 3:9-16; Румиён 4:24-25; ва бисёр дигар); ки Масеҳ, ки то марг итоат кард ва кори комилро бар салиб барои онҳо анҷом дод (Филиппиён 2:8; Юҳанно 17:4; Ибриён 7:27; 9:25-28; 10:12-18), ҳоло адолати онҳост, ки Худо онро барои онҳо чунин гардонидааст (1 Қӯринтиён 1:30), ва ки мо дар Ӯ адолати Худо гардидаем (2 Қӯринтиён 5:21); ки чунон ки хуни гаронбаҳои Ӯ моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад, ҳамон тавр мо шахсан дар Маҳбуб қабул карда мешавем (Эфсӯсиён 1:6), ки чунон ки ба воситаи нофармонии як мард бисёриҳо гуноҳкор гардиданд, ҳамон тавр ба воситаи итоати Як нафар бисёриҳо одилон гарданд (Румиён 5:19).
Тақдис ва рушд дар муқаддасӣ
Ман меомӯзам,
ки мо тақдис карда шудаем, ё барои Худо ҷудо карда шудаем, аз ҷониби Худои Падар ба воситаи қурбонии Исои Масеҳ як бор барои ҳама, ва ба воситаи амал ва қудрати Рӯҳулқудс ба воситаи ҳақиқат, то ки ҳамаи масеҳиён муқаддасон бошанд (Яҳудо 1; Ибриён 10:10; 2 Таслӯникиён 2:13; 1 Қӯринтиён 6:11; Юҳанно 17:17-19; 1 Петрус 1:22; Румиён 1:7; 1 Қӯринтиён 1:2; Эфсӯсиён 1:1), ва
ки дар ҳолати амалии худ мо бояд аз паи муқаддасӣ равем (Ибриён 12:14; 2 Петрус 3:14) ва ба андозаи қади пуррагии Масеҳ рушд кунем, ба сурати Ӯ табдил ёфта, ки ба Ӯ мо бояд дар ҷалол комилан мувофиқат кунем (Эфсӯсиён 4:13-15; 2 Қӯринтиён 3:18; 1 Юҳанно 2:2-3; Эфсӯсиён 4:1; Қӯлассиён 1:10; 1 Таслӯникиён 2:12; 5:23).
Маросимҳои Калисо
Ман меомӯзам,
ки Худованд ду маросим, ё фармонро гузоштааст, ки ҳар дуи онҳо рамзи марги Ӯ мебошанд; яке ибтидоӣ, дигаре доимо дар калисои Худо риояшаванда — таъмид ва зиёфати Худованд (Матто 28:19; Марқӯс 16:16; Аъмол 2:38; 8:12, 16, 36; 9:18; Эфсӯсиён 4:5; 1 Қӯринтиён 1:17; 1 Петрус 3:21; Румиён 6:3; Қӯлассиён 2:12; Матто 26:26-28; Марқӯс 14:22-23; Луқо 22:19-20; 1 Қӯринтиён 11:23-26; 10:3-4).
Ҳадяҳои рӯҳонӣ ва сохтмон
Ман меомӯзам, ки
вақте ки Масеҳ ба осмон сууд кард, Ӯ барои одамон ҳадяҳо гирифт, барои такмили муқаддасон, барои кори хидмат, барои сохтмони бадани Масеҳ; ва ки аз Масеҳ тамоми бадан, ки ба таври мувофиқ пайваст ва бо он чизе, ки ҳар як буғум таъмин мекунад, мустаҳкам шудааст, бадани худро афзоиш медиҳад, барои сохтмони худ дар муҳаббат (Эфсӯсиён 4:6-13; Аъмол 2:33; 1 Қӯринтиён 12:28; Румиён 12:6; 1 Петрус 4:10-11; Матто 25:14; Луқо 19:13).
Вобастагӣ ба файз ва пайравӣ аз намунаи Масеҳ
Ман меомӯзам, ки
чунон ки файз ва муҳаббати мутлақи Худо манбаъ ва сарчашмаи тамоми баракат аст (Юҳанно 3:16-27; 1 Қӯринтиён 2:12-4:7; Эфсӯсиён 2:7-10; Титус 2:11), ҳамон тавр вобастагии доимӣ ва боғайратона ба ин файз он чизест, ки ба воситаи он мо метавонем аз паи Ӯ ва ба ҷалоли Ӯ роҳ равем, ки Ӯ барои мо намуна гузоштааст, то ки мо аз паи қадамҳои Ӯ равем (Юҳанно 15:5; Филиппиён 2:12-13; 1 Таслӯникиён 5:17; Румиён 12:12; Луқо 18:1; 2 Петрус 1:5-10; ва бисёр дигар. Юҳанно 8:12, 10:4, 12:26, 17:10; 2 Қӯринтиён 5:15; 1 Қӯринтиён 6:19-20; Румиён 14:7-8; 1 Қӯринтиён 10:31; Қӯлассиён 3:17; 1 Юҳанно 2:6; 1 Петрус 2:2).
Ҳуқуқ ва фарқкунии Навиштаҳо
Ман меомӯзам
аз он намуна ва ҳуқуқи Худованд ва расулони Ӯ, ки Навиштаҳои Аҳди Қадим ва Нав аз Худо илҳом гирифта шудаанд ва бояд ҳамчун каломи Худо қабул карда шаванд, ки ҳуқуқи Ӯ ба онҳо замима шудааст ва ки дар онҳое, ки имон доранд, ба таври муассир кор мекунад (Матто 4:4, 7, 10: Луқо 24:25-27, 44-46; Юҳанно 5:39; 10:35; Матто 5:17-18; Юҳанно 20:9; Матто 1:23; ва бисёр оятҳо. Матто 26:54; 2 Петрус 1:20-21; Ғалотиён 3:8; 2 Тимотиюс 3:14-17; 1 Таслӯникиён 2:13; 1 Қӯринтиён 15:2-3; 2:13; 14:36-37; Румиён 16:26, ки дар он ҷо «навиштаҳои пайғамбарон» нест, яъне, дар ҳар сурат навиштаҳо, балки Аҳди Нав, на Аҳди Қадим; 2 Петрус 3:16); ва ки
шаҳодати Худованд боэътимод аст, ки соддаҳоро доно мекунад, фикрҳо ва ниятҳои дилро фарқ мекунад, ки на бо ҳикмати инсон, балки бо таълими Худо фаҳмида мешавад, ки ба таври рӯҳонӣ фарқ карда мешавад, онҳо аз ҷониби Рӯҳ ошкор, иртибот ва фарқ карда мешаванд (Забур 19:7; Ибриён 4:12-13; Луқо 24:45; 1 Қӯринтиён 2:10; 1 Юҳанно 2:20-27; Юҳанно 6:45; 1 Қӯринтиён 2:12-14).
Бефаноӣ, марг ва эҳё
Ман меомӯзам, ки
дар ҳоле ки танҳо Худо дар Худаш бефано аст (1 Тимотиюс 6:16), фариштагон ба марг тобеъ нестанд (Луқо 20:36), ва ки
марги инсон ба ҳаёти ҷони ӯ таъсир намерасонад, хоҳ ӯ бадкор бошад ё навшуда, балки ҳама то ҳол барои Худо зиндаанд, гарчанде ки мурдаанд (Луқо 12:4-5; Матто 10:28; Луқо 16:23; 20:38), ва ки
бадкорон низ мисли одилон эҳё хоҳанд шуд (Юҳанно 5:28-29; Аъмол 24:15).
Инзиботи Калисо
Ман меомӯзам,
ки ҳар як ҷамъомади Худо вазифадор аст, ки ба воситаи татбиқи инзибот, мувофиқи калом, худро дар таълимот ва рафтори худотарсона пок нигоҳ дорад (Ибриён 12:15-17; 1 Тимотиюс 3:15; Титус 3:10-11; 1 Қӯринтиён 5:7-13).
