Ҳар як шогирди Исо омӯзанда аст! Мо бояд ҳар рӯз аз Устоди худ биомӯзем ва дар ин раванд беш аз пеш ба Ӯ монанд шавем. Маҳз ҳамин буд, ки Худованд шогирдони Худро ба он даъват карда, гуфт:
«Юғи Маро бар дӯши худ гиред ва аз Ман таълим гиред, зеро ки Ман ҳалим ва фурӯтан ҳастам» (Матто 11:29).
Шогирдони он замон ҳар рӯз дар хидмати оммавии Худованд ва Устоди худ дарсҳои зиндаи визуалӣ доштанд. Ва мо? Имрӯз мо чор Инҷил дорем, то ҳаёти аҷиби Ӯро дар пеши назари мо тасвир кунем ва ба мо имкон диҳем, ки ҳар рӯз аз Ӯ чизе омӯзем.
Вақте ки мо Инҷилҳоро мехонем, ба мо меъёри бузург пешниҳод карда мешавад, ба истилоҳ, ки бо он мо бояд худро чен кунем. Ман бо ин чӣ дар назар дорам? Писари Худо меъёри ҳаёти мост — ва ин аз бисёр ҷиҳатҳо:
- Мо бояд якдигарро дӯст дорем, чунон ки Ӯ моро дӯст дошт (нигаред ба Юҳанно 13:34).
- Мо бояд якдигарро бахшем, чунон ки Ӯ моро бахшид (нигаред ба Қӯлассиён 3:13).
- Мо бояд ҳамон итоатро нишон диҳем, ки Ӯ дар ин ҷо нишон дод (нигаред ба 1 Петрус 1:2).
- Мо бояд якдигарро қабул кунем, чунон ки Ӯ моро қабул кард (нигаред ба Румиён 15:7).
- Ва бисёр чизҳои дигар ...
Вақте ки зани миссионер Адонирам Ҷудсон ба ӯ гуфт, ки ӯро дар як мақолаи рӯзнома бо баъзе аз ҳаввориён муқоиса кардаанд, Ҷудсон ҷавоб дод: «Ман намехоҳам мисли Павлус [...] ё ягон шахси дигар бошам. Ман мехоҳам мисли Масеҳ бошам... Ман танҳо мехоҳам аз паи Ӯ равам, таълимоти Ӯро нусхабардорӣ кунам, аз рӯҳи Ӯ нӯшам ва пойҳои худро ба изи пои Ӯ гузорам. Оҳ, ки бештар ба Масеҳ монанд бошам!»
Масеҳ ба мо намунае гузоштааст, ки аз паи Ӯ равем (нигаред ба 1 Петрус 2:21). Шогирдӣ эътирофи имон нест, балки он махсусан ва амалан ба тақлид дахл дорад. Ин махсусан масъалаи қалби ботинӣ, муносибат ва ҳавасмандии мост. Аз ин рӯ, мо на танҳо ба Писари Худо тавассути фаъолиятҳои муайян хидмат мекунем, балки мо бояд ин корро ба тавре анҷом диҳем, ки Ӯ барои мо намуна гузоштааст. Аз ин рӯ, Ӯ мегӯяд:
«Агар касе ба Ман хидмат кунад, вай бояд аз паи Ман равад» (Юҳанно 12:26).
Агар мо ин корро кунем ва барои омӯхтан аз Ӯ ва зиндагӣ кардан ба мисли Ӯ дар ин ҷо зиндагӣ кунем, пас мо барои ҷонҳои худ оромӣ хоҳем ёфт. Он гоҳ мо даъвати худро иҷро мекунем — ва ин қаноатмандии ҳақиқӣ ва қаноатмандии амиқ медиҳад!
Сперҷон ба таври мувофиқ гуфт: «Вақте ки шумо бо қудрати Рӯҳулқудс метавонед бо Исо дар изи пои Ӯ ва дар роҳҳои Ӯ роҳ равед, шумо хушбахттарин ҳастед ва эҳтимоли зиёд дорад, ки шумо ҳамчун фарзандони Худо эътироф шавед. Ба хотири худатон, бародаронам, мегӯям, мисли Масеҳ бошед.»
«Чанд сол пеш як миссионер ба як деҳаи Чин омад ва ба мардум дар бораи Исои Масеҳ нақл кард. Ба ӯ ҷавоб доданд: «Ин Исо, ки шумо дар борааш гап мезанед, дар деҳаи мо зиндагӣ мекунад. Биёед, мо Ӯро ба шумо нишон медиҳем.» Онҳо воизро ба назди як пирамарде бурданд, ки дар ҷавонӣ Инҷилро қабул карда буд ва аз он вақт инҷониб ҳамчун масеҳӣ зиндагӣ мекард. Ӯ номаи Масеҳ буд — ки ҳамватанонаш ӯро мешинохтанд ва мехонданд.»
