Ёдрас кардани истироҳати абадии Худо
Рӯзи истироҳат
Офариниши инсоният авҷи офариниш нест. Офариниш ба сӯи чизе берун аз худ – ба рӯзи истироҳат ҳаракат мекунад. Мақсади офариниш дар худ нест, балки барои ҷалол додани Худо пешбинӣ шудааст. Авҷи офариниш дар раванди офариниш нест. Анҷоме, ки офариниш ба сӯи он ҳаракат мекунад, рӯзи истироҳат аст, ки дар он офариниш аз Худо лаззат мебарад.
Пас аз шаш рӯз ба «кори офариниш» машғул шудан, Худо аз «ҳамаи кори Худ» истироҳат кард (Ҳастӣ 2:1-2 NIV). Ин нишон медиҳад, ки Худо воқеан соҳибихтиёр аст – на танҳо Ӯ қодир ба офариниш аст, балки Ӯ қодир ба офариниш накардан низ ҳаст. Ӯ меофарад, зеро Ӯ интихоб мекунад, на аз он сабаб, ки Ӯ маҷбур аст.
Ҳисоботи офариниш асоси Инҷилро пешгӯӣ мекунад. Худо тамоми корро дар офариниши мо мекунад; аммо мо танҳо сари вақт офарида шудаем, то аз истироҳат лаззат барем. Худо тамоми ҳафта кор мекунад, пеш аз он ки як рӯз истироҳат кунад; аммо ҳафтаи мо бо истироҳат оғоз меёбад. Кори мо дар заминаи аллакай дар кори Худо истироҳат кардан аст.
Аҳди Қадим
Масеҳиён одатан нисбат ба қоидаҳо ва муқаррароти яҳудӣ дар бораи риояи шанбе назари паст доранд, зеро шанбе нуқтаи асосии ихтилоф байни фарисиён ва Исо буд, ва ин доварии моро дар бораи худи шанбе ранг кардааст. Мо фаромӯш мекунем, ки Исо шанберо маҳкум накард, балки танҳо қонунҳоеро, ки мақсади онро пинҳон карда буданд. Аммо агар мо таълимоти раввинӣ дар бораи шанберо нодида гирем ва ба худи Навиштаҳо тамаркуз кунем, мо метавонем мақсадҳои Худоро барои рӯзи истироҳат бубинем.
Рӯзи ибодат:
Аҳди Қадим аз ибодат чӣ дар назар дошт? Оё он танҳо як маросим, як расмият, ва истироҳати шанбе танҳо як бекорӣ маҷбурӣ буд? Забур 92 нишон медиҳад, ки шанбе буд: вақти шодӣ; вақти шукргузорӣ ба Худо; вақти лаззат бурдан аз кори дастҳои Ӯ, на такя ба кори дастҳои худ; вақти фикр кардан дар бораи нақшаи Худо, на сохтани нақшаҳои худ; вақти эълон кардани адолати Худо, ва ба худ ёдрас кардани он, ки дигар санге набуд, ки бар он ҳаёти худро бисозанд.
Рӯзи тақлид ба Худо:
Худо дар рӯзи ҳафтум истироҳат кард. Онҳое, ки ба сурати Худо офарида шуда буданд, бояд мисли Ӯ мекарданд. Рӯзи ҳафтум ёдрас мекард, ки набояд ба чизҳои ин ҷаҳон ин қадар машғул шаванд, ки намунаи осмонии худро фаромӯш кунанд (Хуруҷ 20: 8-11).
Нишони файзи Худо:
Таваҷҷӯҳ кунед, ки фоидаи истироҳат ба бегонагон ва ҳайвонот низ дахл дорад. Ин бегонагон ҳатман ба Худо эътимод надоштанд, ва ҳайвонот ҳатто ин мафҳумро намефаҳмиданд. Аммо онҳо низ бояд аз фоидаи аҳди Худо баҳра мебурданд. Файзи Худо ба ҳама, ҳатто ба онҳое, ки сазовори он набуданд, дахл дошт.
Барқарорсозӣ, бахшиш ва озодӣ:
Ҳар ҳафтум сол соли истироҳат барои замин ва ҳар панҷоҳум сол соли Юбилӣ буд, ки дар он ғуломон озод карда мешуданд (Ибодат 25). Онҳое, ки даъват шуда буданд, ки сурати Худоро зиндагӣ кунанд, бояд мисли Худо мебахшиданд ва озод мекарданд (Такрори Шариат 15:1-2,12,15).
Аммо муқаррароти озодӣ боз ҳам бештар буданд. Ин муқаррарот барои шахсони алоҳида фоидаи калон доштанд; аммо чӣ мешавад бо деҳқоне, ки маҷбур буд замини худро барои пардохти қарзҳо фурӯшад? Дар ҷомеаи аграрӣ, вақте ки шумо заминро аз даст додед, оилаи шумо насл ба насл безамин мемонд.
Замин истироҳати Худоро ифода мекард. Ҳеҷ кас набояд аз истироҳат комилан маҳрум карда шавад (Ибодат 25:8-28). Новобаста аз он ки чӣ қадар камбағал, чӣ қадар қарздор, чӣ қадар ғулом, чӣ қадар меросхӯрда; ҳамаи халқи Худо метавонистанд ба барқарорсозии пурра ва комили ҳуқуқи зоти худ дар байни бародарони худ умед банданд.
Иҷрои ваъдаҳо:
Еҳушаъ ба исроилиёне, ки дар шарқи Урдун сокин шуда буданд, гуфт: «Худованд Худои шумо ба шумо истироҳат медиҳад, ва ин заминро ба шумо медиҳад» (Еҳушаъ 1:13). Ин оят истироҳатро бо ваъдаҳое, ки ба Иброҳим дода шуда буданд, мепайвандад.
Нишони узвият:
Аҳд бо Худо на танҳо масъалаи тақвои инфиродӣ, балки изҳороти ҷузъи халқи Худо будан буд: «Ҳар кӣ дар рӯзи шанбе кор кунад, аз халқи худ бурида хоҳад шуд» (Хуруҷ 31:14).
Қонун умуман, ва шанбе махсусан, инчунин муносибатҳои байни тавоноён ва вобастагонро дар ҷомеа танзим мекард. Худи амр исрор меварзид, ки ғулом, ҳатто гов, бояд истироҳат дода шавад. Ҳуқуқҳои тавоноён бо ҳуқуқҳои вобастагон маҳдуд буданд, на баръакс.
Нишони тамоми аҳд:
Ба ҳамаи ҷанбаҳои гуногуни аҳд нигаред, ки ба ин ё он роҳ бо мафҳуми истироҳати шанбе алоқаманд буданд! Худо худаш шанберо ҳамчун нишони аҳд дар маҷмӯъ шарҳ дод. Риояи шанбе риояи аҳд буд; беэътиноӣ ба шанбе беэътиноӣ ба аҳде буд, ки шанбе нишони он буд (Хуруҷ 31:13-17). Инчунин осон аст фаҳмидан, ки чаро Исо ин қадар хашмро барангехт, вақте ки Ӯ қонунҳои фарисиёнро, ки барои «муҳофизат» кардани шанбе аз гуноҳи нохост сохта шуда буданд, як сӯ гузошт.
Иштиёқи Худо:
Худо Сионро барои истироҳати худ интихоб карда буд (Забур 132:13-14). Мутаассифона, Исроил одилона набуд, ва Худо наметавонист беадолатиро таҳаммул кунад. То он даме, ки халқи Худо беадолат буданд, онҳо наметавонистанд ба истироҳати Худо дохил шаванд. Аммо то он даме, ки Худо Худои онҳо буд, Ӯ онҳоро тарк намекард. Ҳамин тавр, Худо на камтар аз исроилиён дар биёбон саргардон ҳисобида мешуд; Худо на камтар аз халқи худ дар Бобил дар бадарға буд. Худо на камтар аз халқи худ истироҳат мехост – ин Худое, ки бо халқи худ ба хотири адолат азоб мекашад.
Ишаъё пешгӯӣ кард, ки исроилие меояд, ки одилона хоҳад буд, ки бар ӯ Худо метавонад истироҳат кунад (Ишаъё 11:2-12). Раввинҳо ин порча ва дигар порчаҳоро барои таълим додани он истифода мебурданд, ки вақте Худо истироҳати худро пайдо кунад, Ӯ бо адолати худ маҷбур хоҳад шуд, ки ба халқи худ истироҳат диҳад. Ин яке аз сабабҳои қонунҳои дақиқ дар таълимоти онҳо буд; онҳо кӯшиш мекарданд, ки истироҳати Худоро бо адолати худ пеш баранд.
Аҳди Нав
Биёед бубинем, ки Аҳди Ҷадид ин нуқтаи охиринро чӣ гуна баррасӣ мекунад: Худо Исроилро мехоҳад, ки дар он Ӯ метавонад истироҳат кунад. Матто Инҷилест, ки бештар ба нишон додани Исо ҳамчун иҷрои пешгӯӣ машғул аст. Хонандагони Ӯ таълимоти раввиниро медонистанд. Дар ин ҷо ӯ дар бораи Рӯҳи Худо, ки бар Исо истироҳат мекунад, ва Худо, ки хушнуд аст, нақл мекунад (Матто 3:16-17). Исроилии одилона, Масеҳ, омада буд! Албатта, истироҳат дар роҳ аст! Ҳар як маънои ин калима дар тӯли таърих ҳоло иҷро мешавад! Биёед ба нуқтаҳои қаблӣ баргардем ва бубинем, ки Исо ҳамаи инро чӣ гуна мекунад.
Нишони тамоми аҳд:
Исо бисёр чизҳо гуфт, ки пешвоёни яҳудиро ба ҳайрат овард, ба монанди: «Юғи Маро бар худ гиред, ва барои ҷонҳои худ истироҳат хоҳед ёфт» (Матто 11:29). Як яҳудии тақводор дар бораи «юғи Шариат» сухан меронд, ки маънои кори Худоро дошт, ки Ӯ барои онҳо муқаррар карда буд. Шӯрои Ерусалим низ талаботи яҳудиро ҳамчун «юғ» номид (Аъмол 15:10). Ҳамин тавр, дар ин ҷо Исо мегуфт: «Худро зери Ман гузоред, на Шариат, ва Ман ба шумо истироҳатеро медиҳам, ки Шариат ваъда дода буд».
Ба ибораи дигар, ба Исо омадан маънои дохил шудан ба аҳди нав аст – Исо аҳди нав аст. Дарҳол пас аз гуфтани ин (Матто 11:29), шогирдони Исо дар рӯзи шанбе ғалла чиданд, ки истироҳати шанбеи аҳди кӯҳнаро зери шубҳа гузоштанд. Муқоиса қасдан аст: шумо худро ба кадом юғ месупоред, кадом истироҳатро меҷӯед? Павлус ба ин муқоиса ишора кард, вақте ки ӯ навишт: «Ҳеҷ кас шуморо дар бораи хӯрок, нӯшокӣ ё шанбеҳо доварӣ накунад, ки сояи чизҳои ояндаанд, аммо моҳият Масеҳ аст» (Қӯлассиён 2:16-17).
Нишони узвият:
Пас, агар Исо дар худ ҳама чизеро, ки аҳди кӯҳна ваъда дода буд, ҷамъбаст кунад, халқи нави Худо кистанд? Дар Масеҳ, масеҳиён халқи нави Худо мешаванд (1 Петрус 2:10). Павлус мегӯяд: «Шумо бадани Масеҳ ҳастед, ва ҳар як узви он» (1 Қӯринтиён 12:27). Агар шумо дар Масеҳ набошед, шумо умеде ба чашидани истироҳати Худо надоред.
Иҷрои ваъдаҳо:
Аммо ваъдаҳое, ки Худо ба халқи Аҳди Қадими худ дода буд, чӣ? Оё Ӯ аз онҳо рӯй гардонд? Павлус гуфт: «Он ваъдае, ки ба падарон дода шуда буд, Худо инро барои мо фарзандони онҳо иҷро кард, ки Ӯ Исоро эҳё кард» (Аъмол 13:32-33). Ваъдаи Масеҳ дар Исо иҷро шуд, ва тавассути Ӯ ҳамаи ваъдаҳои Худо иҷро хоҳанд шуд.
Барқарорсозӣ, бахшиш ва озодӣ:
Аввалин эълони оммавии Исо дар куништ дар Носира ин буд, ки «ба асирон озодӣ эълон кунад, соли мақбули Худовандро эълон кунад» (Луқо 4:18-19). «Соли мақбул» маънои соли Юбилиро дошт, ки маънои озод кардани ғуломон, бахшидани қарз ва барқарор кардани замини меросро дошт. Исо одамонро аз ғуломии гуноҳ озод мекунад.
Нишони файзи Худо:
Юҳанно навишт: «Шариат тавассути Мусо дода шуд; аммо файз ва ростӣ тавассути Исои Масеҳ омад» (Юҳанно 1:17). Аҳди кӯҳна аз аввал то охир пур аз файзи Худо буд. Аммо файзе, ки тавассути Исо меояд, он қадар бузургтар аст, ки дар муқоиса аҳди кӯҳна холӣ менамояд.
Рӯзи тақлид ба Худо:
Пас аз шустани пойҳои шогирдон, Исо гуфт: «Ман ба шумо намуна додам, ки шумо низ мисли Ман ба шумо кардаам, кунед» (Юҳанно 13:15). Павлус ба эфесиён мегӯяд, ки онҳо бояд «тақлидкунандагони Худо» бошанд, ки ба халқи худ тӯҳфаҳо медиҳад, то мо, бадани Масеҳ, ба «андозаи пурраи пуррагии Масеҳ» бирасем (Эфсӯсиён 5:1; 4:13).
Аммо дар ин ҷо фарқияти калон вуҷуд дорад. Дар ҳоле ки дар аҳди кӯҳна мо бояд Худоро дар истироҳат тақлид мекардем, дар аҳди нав мо бояд кори эҷодӣ ва меҳрубононаи Худоро тақлид кунем, зеро мо дар кори меҳрубононаи Худо, ки моро офариниши нав месозад, истироҳат мекунем. Пас, истироҳат қадами аввал дар тақлиди ҳақиқӣ ба Худо аст; вақте ки мо дар Ӯ истироҳат кардем, қадами дуюм ин аст, ки ба Ӯ монанд шавем. Ӯ намунаи мост, ки мегӯяд: «Писар аз худ ҳеҷ коре карда наметавонад; балки он чиро, ки Падарро мекунад, мебинад, Писар низ ҳамон тавр мекунад» (Юҳанно 5:19).
Рӯзи ибодат:
Ва мо доираро мепӯшем – мо ба ибодат бармегардем. Рӯзи истироҳат ҳанӯз ҳам рӯзи ибодат аст. Аммо ҳоло мо чӣ гуна ибодат мекунем? Барои Довуд, ибодат вақти шодӣ буд. Он барои мо ҳанӯз ҳам ҳамин тавр аст. Вақти шукргузорӣ ба Худо барои муҳаббати Ӯ, илтифоти Ӯ, раҳмати Ӯ. Чӣ гуна мо наметавонистем бо Довуд дар ин кор ҳамроҳ шавем? Мо онро дар Исо хеле беҳтар мебинем, ки Довуд тасаввур карда наметавонист!
Барои мо ин вақти лаззат бурдан аз кори дастҳои Худо дар таъмини ниёзҳои мост, на кор кардан бо дастҳои худ барои ба даст овардани он чизе, ки ба мо лозим аст. Мо ҳоло беҳтар мебинем, ки кори Исо ҳама чизро ба мо ба даст овардааст, дар ҳоле ки кори худи мо ҳеҷ чизи арзиши абадӣ ба даст оварда наметавонад!
Барои мо ин вақти баррасӣ кардани нақшаҳои Худост, на сохтани нақшаҳои худ. Ва нақшаҳои Худо, ки дар Исо ба мо ошкор шудаанд, чӣ қадар бузургтаранд. Вақти эълон кардани адолати Худо; ва ин дар Исо чӣ қадар беҳтар нишон дода шудааст, назар ба ҳама чиз дар замони Довуд!
Дигар ҷанбаҳои истироҳат
Нишони моликияти Худо:
Исроилиён дар соли Юбилӣ ёдоварӣ карда шуданд, ки онҳо иҷорагирони Худои замин буданд, дар ҳоле ки имондорон аз ҷониби Павлус ёдоварӣ карда шудаанд, ки онҳо бо нархи баланд харида шудаанд – дар салиби Ҷолҷота пардохт шудааст (Ибодат 25:23; 1 Қӯринтиён 6:20).
Нишони озодӣ:
Дар рӯзи шанбе исроилиён на танҳо бояд истироҳати Худоро дар офариниш ёд мекарданд, балки инчунин, ки Ӯ онҳоро аз ғуломӣ дар Миср наҷот дод. Ба ҳамин монанд, Худо ваъда додааст, ки офаринишро аз фано озод мекунад (Такрори Шариат 5:14-15; Румиён 8:19-21).
Нишони умеди мо:
Ба исроилиён мерос ваъда дода шуда буд, дар ҳоле ки Худованд ба онҳое, ки ба хотири Ӯ азоб мекашанд, истироҳат ваъда медиҳад (Такрори Шариат 12:9; 2 Таслӯникиён 1:7).
Намоиши эътимод:
Худо барои исроилиёне, ки дар биёбон сафар мекарданд, тартиби махсус дода буд, ки пешакӣ ба қадри кофӣ манна таъмин кард, то онҳо дар рӯзи шанбе ҷамъоварӣ накунанд. Ва онҳо набояд дар рӯзи шанбе дар мавсими шудгор ё дар мавсими дарав кор мекарданд. Ба имондорон ваъда дода шудааст: «Оё Ӯ низ ... ҳама чизро ба мо ба файз нахоҳад дод?» (Хуруҷ 16:18-24; 34:21; Румиён 8:32). Барои мо ин намоишест, ки мо ғулом нестем, балки наҷотёфтаем. Фарзандони Исроил аз ғуломӣ наҷот ёфтанд, дар ҳоле ки имондорон ҳамчун писарон ба оилаи Худо қабул карда шудаанд (Такрори Шариат 5:15; Румиён 8:15).
Истироҳати шумо
Мо 13 ҷанбаи рӯзи истироҳатро дар Библия баррасӣ кардем. Аз офариниш Худо ба инсоният истироҳат пешниҳод кардааст. Барои халқи Худо истироҳати абадӣ вуҷуд дорад – (Ибриён 4:1-11). Ин рӯзи истироҳат аст, ки ҳеҷ гоҳ ба охир намерасад.
Оё шумо дар бораи ин истироҳат саъю кӯшиш кардаед ё бепарво будед, мисли фарзандони Исроил, ки дар биёбон мурданд? Хушбахтона, даъват ҳанӯз ҳам кушода аст.
