Нақшаи Худо барои ҳаёти ман чист? Ӯ маро ба чӣ даъват кардааст ва ман чӣ кор карда метавонам, то дар ҳаёти ҳаррӯзаи худ бештар ба даъвати Ӯ мувофиқат кунам? Оё мумкин аст, ки дар охири ҳаётам ногаҳон дарк кунам, ки интихобҳои ҳаррӯзаи ман хато буданд, зеро Худо аз аввал ҳадафи дигаре барои ман дошт? Оё шумо ҳеҷ гоҳ аз худ ин саволҳоро пурсидаед?
Худо дар Каломи худ дар бораи ҳадафи худ бо мо хеле равшан аст. Дар Румиён 8:29 Павлус менависад:
Зеро онҳоеро, ки Ӯ пешакӣ медонист, Ӯ ҳамчунин пешакӣ муайян кард, ки ба симои Писари Ӯ мувофиқат кунанд
Ин равшан мекунад, ки Худо мехоҳад моро ба симои Писари худ табдил диҳад. Чӣ ҳадафи бузург ва аҷибе!
Дар амал, ин маънои онро дорад, ки мо бояд рӯз аз рӯз дар фикр ва рафтори худ бештар ба Исои Масеҳ монанд шавем. Ҳадафи ниҳоӣ вақте ба даст меояд, ки мо ба ҷалоли осмон дохил мешавем; зеро он гоҳ мо ниҳоят ба Ӯ монанд хоҳем шуд ва Ӯро чунон ки ҳаст, хоҳем дид (нигаред ба 1 Юҳанно 3:2)!
Дар ин ҷо дар рӯи замин, ҳамчун шогирдони Худованд, мо дар мактаби Худо ҳастем. Мо аз Устоди худ меомӯзем ва ҳар рӯз аз ҷониби Ӯ шакл мегирем. Тасаввур кунед, ки ба як дуредгар дар устохонаи ӯ ташриф меоред. Дар он ҷо шумо тахтаҳои чӯбини ноҳамвор, курсиҳо бе курсӣ ва мизҳо бо ду пои гумшударо мебинед. Шумо ба худ фикр мекунед, ки ин порчаҳои мебел махсусан зебо нестанд, ё ҳатто комилан ноком ҳастанд.
Гӯё дуредгар фикрҳои шуморо хонда метавонист, ӯ ба шумо мегӯяд:
«Ин ашёҳо ҳанӯз тамом нашудаанд. Ман ҳанӯз дар болои онҳо кор мекунам. Бо ман биёед ва ман ба шумо тарҳи онҳоро нишон медиҳам». Сипас ӯ ба шумо мебелҳои буридашуда, сайқалёфта ва комилан шаклдодашударо бидуни ҳеҷ камбудӣ нишон медиҳад. Ӯ мегӯяд:
«Вақте ки ашёҳои дигар тамом шаванд, онҳо ба инҳо монанд хоҳанд шуд». Ин ба раванди табдили мо ба симои Исои Масеҳ монанд аст. Ҳоло дар мо ҳанӯз бисёр чизҳо каҷ ва нокомил ҳастанд. Аммо Худо дар раванди он аст, ки моро бештар ва бештар ба Писари худ монанд кунад. Ӯ Намунаи комил аст, ки мо рӯзе ба Ӯ монанд хоҳем шуд, вақте ки раванди омӯзиши мо ва кори Худо дар болои мо ба итмом мерасад.
