Муҳаббати Худо ба шумо
Худо ба шумо мустақиман аз Китоби худ – Библия – сухан мегӯяд. Ӯ мегӯяд, ки Ӯ шуморо дӯст медорад. Худо номи шумо, оилаи шумо ва ҷои зисти шуморо медонад. Дар асл, Худо ҳама чизро дар бораи шумо медонад. Ӯ шуморо ва ҳама чизи дигарро дар ҷаҳон низ офаридааст.
«Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт.» Ин маънои онро дорад, ки Ӯ ҳар як писар ва духтарро дар тамоми ҷаҳон дӯст медорад. Ӯ мехоҳад, ки шумо фарзанди Ӯ шавед. Худо шуморо чунон дӯст дошт, ки бузургтарин тӯҳфаи Худро дод, то шумо фарзанди Ӯ шавед.
«... Ки Ӯ Писари ягонаи Худро дод.» Писари Худо Худованд Исои Масеҳ аст. Ӯ тӯҳфаи Худо ба мост. Худо Исоро аз осмон ба замин, ки мо зиндагӣ мекунем, фиристод. Исо ҳамчун кӯдак таваллуд шуд; Ӯ мисли дигар писарон ва духтарон калон шуд ва бозӣ кард; аммо вақте ки Исо калон шуд, Ӯ барои гуноҳҳои мо дар салиб мурд. Библия ба мо мегӯяд: «Масеҳ барои гуноҳҳои мо мурд» (1 Қӯр. 15:3 NKJV).
Худо корҳои бадеро, ки мо мекунем, гуноҳ меномад. Ӯ гуфт: «Ҳама гуноҳ кардаанд ва ... музди гуноҳ марг аст» (Рум. 3:23, 6:23). Ҳеҷ кас наметавонад гуноҳҳои шуморо бахшад, ба ҷуз Худо, ва ин аз он сабаб аст, ки Исо ҷазои гуноҳҳои шуморо бо азоб кашидан ва мурдан ба дӯш гирифт.
Сипас дар рӯзи сеюм Худо Исоро аз мурдагон эҳё кард. Исо ҳоло дар осмон бо Худо зинда аст. Аммо Ӯ метавонад шуморо вақте ки ба Ӯ дуо мекунед, бишнавад!
Худо ҳамчунин гуфт, «... Ки ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад» – Исои Масеҳ – метавонад бахшиши гуноҳҳо ва хонае дар осмон дошта бошад. Ин аст он чизе, ки шумо бояд кунед:
- Иқрор шавед ба Худо, ки шумо гуноҳкор ҳастед ва аз гуноҳҳои худ пушаймонед. «Ман аз гуноҳҳои худ дар изтироб [хеле пушаймон] хоҳам буд» (Заб. 38:18).
- Имон оваред ки Исои Масеҳ барои гуноҳҳои шумо мурд. «Ба Худованд Исои Масеҳ имон оваред, ва наҷот хоҳед ёфт» (Аъмол 16:31).
- Қабул кунед Худованд Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ. «Ба ҳар кӣ Ӯро қабул кард, ба онҳо ҳуқуқ дод, ки фарзандони Худо шаванд, ба онҳое, ки ба номи Ӯ имон доранд» (Юҳ. 1:12).
«... Набояд [нахоҳад] нобуд шавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад.» Худоро барои бахшидани гуноҳҳои шумо ва фарзанди Худо гардонидани шумо шукр гӯед. Шумо ҳоло дар роҳи осмон ҳастед!
Шумо метавонед ба дигар писарон ва духтарон ва калонсолон бигӯед, ки Исо онҳоро низ дӯст медорад. Ба онҳо бигӯед, ки аз Худо хоҳиш кунанд, ки гуноҳҳои онҳоро бахшад.
Исо мехоҳад, ки ҳама ба осмон раванд. Азбаски шумо фарзанди Худо ҳастед, рӯзе Худованд Исои Масеҳ меояд ва шуморо ба хонаи худ дар он ҷо мебарад, ки дар он ҷо шумо бо Ӯ ва Худо абадӣ зиндагӣ хоҳед кард.
«Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳ. 3:16). Мо метавонем ба шумо бештар бигӯем.
