Эҳёи Худованд Исои Масеҳро ба ёд овардан ва қадр кардан аҷиб аст. Эҳёи Худованд Исо санги асосест, ки бар он имон ва умеди мо устувор аст. Масеҳият ба муносибат бо Наҷотдиҳандаи эҳёшуда асос ёфтааст.
Наҷотдиҳандаи мо дар қабр нест. Наҷотдиҳандаи мо дар гӯр нест. «Ӯ дар ин ҷо нест. Ӯ эҳё шуд!» «Чаро зиндаро дар миёни мурдагон меҷӯед?» Инро дар бораи Худованд Исои Масеҳ гуфтан мумкин аст. Ин чӣ ҳақиқати аҷибест — Худованд Исои Масеҳ зинда аст!
Биёед аз баррасии ду порчаи Навиштаҳо оғоз кунем.
«Ҳисоботи қаблиро ман, эй Теофилус, дар бораи ҳамаи он чизе ки Исо ҳам кардан ва ҳам таълим доданро оғоз кард, то рӯзе, ки Ӯ ба осмон бардошта шуд, пас аз он ки Ӯ ба воситаи Рӯҳи Муқаддас ба расулоне, ки интихоб карда буд, фармонҳо дод, ки ба онҳо Ӯ худро пас аз азобаш бо далелҳои зиёди бебаҳс зинда нишон дод, ки дар давоми чил рӯз аз ҷониби онҳо дида шуд ва дар бораи чизҳои марбут ба Малакути Худо сухан гуфт.» Аъмол 1:1-3
Ба ибораи зерин диққат диҳед: «Ба онҳо Ӯ худро пас аз азобаш зинда нишон дод.»
Ин муҳим аст: Худованди мубораки мо Исо худро зинда нишон дод. Ӯ фаъолона ва қасдан худро эҳёшуда нишон дод.
Он чиро, ки Ӯ дар Юҳанно 10:18 гуфта буд, дар хотир доред:
«Ҳеҷ кас ҷони Маро аз Ман намегирад. Ман қудрат дорам, ки онро бигузорам, ва Ман қудрат дорам, ки онро боз гирам. Ин фармонро Ман аз Падари Худ гирифтаам.»
Дар эҳё, Худованд Исо худро зинда нишон дод—ва Ӯ инро бо далелҳои зиёди бебаҳс
«Зеро ман ба шумо пеш аз ҳама он чиро, ки худам низ гирифта будам, супурдам: ки Масеҳ барои гуноҳҳои мо мувофиқи Навиштаҳо мурд, ва Ӯ дафн шуд, ва Ӯ рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо эҳё шуд.» 1 Қӯринтиён 15:3-4
Дар 1 Қӯринтиён 15 мо мебинем, ки эҳё барои имони масеҳӣ то чӣ андоза асосӣ аст.
19 ояти аввал аҳамияти эҳёи Масеҳро нишон медиҳанд. Сипас боқимондаи боб дар бораи он ки эҳёи Ӯ ба мо ҳамчун пайравони Исои Масеҳ чӣ гуна таъсир мерасонад, муҳокима мекунад.
Паёми Инҷил ин аст: Масеҳ барои гуноҳҳои мо мувофиқи Навиштаҳо мурд, Ӯ дафн шуд, ва Ӯ рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо эҳё шуд.
«Навиштаҳо» дар ин ҷо асосан ба Аҳди Қадим ишора мекунанд. Пешгӯиҳо ба монанди Ишаъё 53, Забур 22, 69 ва 88 ҳама ба азобу марги Ӯ ишора мекунанд.
Аммо на танҳо марги Ӯ пешгӯӣ шуда буд — дафн ва эҳёи Ӯ низ пешгӯӣ шуда буданд. Навиштаҳо Инҷили пурраро ба ин тариқ пешниҳод мекунанд.
Бе эҳё, кори наҷот комил нест. Агар мо Инҷилро мавъиза кунем ва Масеҳро дар салиб гузорем, он нопурра аст. Агар мо Инҷилро мавъиза кунем ва Ӯро дар қабр гузорем, он ҳанӯз нопурра аст.
Инҷил ин аст:
Масеҳ мувофиқи Навиштаҳо мурд. Ӯ дафн шуд. Ва Ӯ рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо эҳё шуд.
Ҳоло, биёед бубинем, ки Худованд Исои Масеҳ дар эҳё чӣ гуна шинохта мешавад:
Ваҳй 1:18-ро баррасӣ кунед, ки дар он Исо мегӯяд:
«Ман ҳамонам, ки зиндаам, ва мурда будам, ва инак, Ман то абад зиндаам. Омин. Ва Ман калидҳои Ҳодес ва Маргро дорам.»
1. А Зинда Масеҳ
Дар эҳёи Худ, Ӯ эълон мекунад, «Ман ҳамонам, ки зиндаам ва мурда будам.» Ӯ дигар азоб намекашад. Ӯ дигар дар қабр нест. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки Худои Падар ба Муқаддаси Худ иҷозат намедиҳад, ки фасодро бубинад. Ӯро дар рӯзи сеюм эҳё кард. Чеҳрае, ки як вақтҳо аз тоҷи хор, аз туф кардан ва задан хароб шуда буд, ҳоло бо ҷалол дурахшон аст.
Ӯ як Наҷотдиҳандаи зиндааст, ки дар ҷалол медурахшад, ва эҳёи Ӯ инро исбот мекунад.
2. А Ғолиб Масеҳ
Шайтон бадтарин кори худро кард. Мардон кӯшиш карданд, ки қабрро мӯҳр кунанд — бо салоҳияти Пилат ва бо санги вазнин — аммо марг Ӯро нигоҳ дошта натавонист.
Тавре ки нависандаи суруд мегӯяд:
Аз қабр Ӯ бархост, Бо ғалабаи бузург бар душманони Худ. Ӯ ҳамчун ғолиб аз қаламрави торик бархост, Ва Ӯ то абад бо муқаддасони Худ ҳукмронӣ мекунад. Ӯ бархост! Ҳаллелуё! Масеҳ бархост!
Ӯ қудрати маргро бекор кард. Ӯ он касеро, ки қудрати марг дошт — яъне иблисро — нобуд кард. Ӯ аз қабр бо ғалаба гузашт. Санг на барои он ки Ӯро берун кунад, балки барои он ки моро дарункунад — то бубинем, ки Ӯ дар ин ҷо нест; Ӯ эҳё шуд. Ҳоло, Худованд Исои Масеҳ дар куҷост? Ӯ дар дасти рости Худо нишастааст.
Тавре ки Ибриён 10:12–13 мегӯяд:
«Аммо ин Мард, пас аз он ки як қурбонӣ барои гуноҳҳо то абад пешниҳод кард, дар дасти рости Худо нишаст, аз он вақт интизор аст, то душманони Ӯ зери пои Ӯ қарор гиранд.»
Ӯ Масеҳи Ғолибаст.
3. А Ғамхор Масеҳ
Дар Юҳанно 20, мо меҳрубонии Масеҳи эҳёшударо мебинем. Дили Марями Маҷдалия шикастааст. Вай Исоро намешиносад ва фикр мекунад, ки Ӯ боғбон аст. Вақте ки Ӯ аз вай мепурсад, «Чаро гиря мекунӣ?» вай ҷавоб медиҳад, «Онҳо Худованди маро бурдаанд, ва ман намедонам, ки Ӯро дар куҷо гузоштаанд.» Сипас Ӯ номи вайро мегӯяд —«Марям.» Чӯпони Нек гӯсфандони Худро бо ном хонд.
Он лаҳза хеле пурқувват аст. Вай фавран Ӯро мешиносад ва ҷавоб медиҳад, «Раббонӣ!» (ки маънояш Устод аст).
Ин вохӯрии меҳрубонона дар шаклҳои гуногун дар тӯли 40 рӯз пас аз эҳё такрор мешавад. Роҳи Эммаусро (Луқо 24) ба ёд оред, ки дар он ду шогирд ғамгин буданд. Исо пайдо шуд ва Навиштаҳоро ба онҳо кушод. Дилҳои онҳо дар дохили онҳо месӯхт , вақте ки Ӯ сухан мегуфт. Ӯ сабр дошт. Ӯ ғамхор буд. Сипас дар Юҳанно 21, Ӯ Петруси аз имон баргаштаро барқарор мекунад. Боз, мо Ӯро ҳамчун Масеҳи Ғамхормебинем.
Дӯсти азиз, оё шумо Худованд Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ мешиносед?
Чаро имрӯз ба Ӯ сар хам намекунед? Гуноҳи худро эътироф кунед. Дар дили худ имон оваред, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кард, ва шумо наҷот хоҳед ёфт.
Румиён 10:9–10 ба мо мегӯяд:
«Агар бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф кунед ва дар дили худ имон оваред, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳед ёфт.»
Ман имрӯз шуморо ташвиқ мекунам: Ба Худованд Исои Масеҳ рӯ оваред.
Ва агар шумо аллакай имондор бошед, Худоро ҳамду сано гӯед, ки шумо чунин Наҷотдиҳандаи аҷибе доред. Ӯ Масеҳи Зинда, Ғолиб, ва Ғамхори шумост!
