Дар ҷаҳон динҳои зиёде мавҷуданд, аммо танҳо масеҳият ба муносибат бо Наҷотдиҳандаи эҳёшуда асос ёфтааст!
Ҳисоботи қаблиро, ки ман, эй Теофил, дар бораи ҳама чизе ки Исо ҳам кардан ва ҳам таълим доданро оғоз кард, то рӯзе, ки Ӯ ба осмон бардошта шуд, пас аз он ки Ӯ ба воситаи Рӯҳулқудс ба расулоне, ки интихоб карда буд, амрҳо дод, ки ба онҳо Ӯ худро пас аз азобаш бо далелҳои зиёди бебаҳс зинда нишон дод, ки дар давоми чил рӯз аз ҷониби онҳо дида мешуд ва дар бораи чизҳои марбут ба Малакути Худо сухан мегуфт. (Аъмол 1:3)
Ба ин ибора нигаред, «ки ба онҳо Ӯ худро пас аз азобаш зинда нишон дод». Фикрро зерхат кашед, «Ӯ худро нишон дод!» Дар Юҳанно 10:18, Худованд Исо гуфт: «Ҳеҷ кас онро аз Ман намегирад, балки Ман онро аз Худам мегузорам. Ман қудрат дорам, ки онро гузорам, ва Ман қудрат дорам, ки онро боз гирам. Ин амрро Ман аз Падари Худ гирифтаам». Дар эҳё, Худованди муборак Исо худро зинда нишон дод, ва Ӯ инро бо далелҳои зиёди бебаҳс дар давоми чил рӯз байни эҳё ва ба осмон баромаданаш мекунад. Дар ин муддат, Ӯ шогирдони Худро дар бораи Малакути Худо таълим медиҳад.
Зеро ки ман ба шумо пеш аз ҳама он чиро, ки худам низ гирифта будам, супурдам: ки Масеҳ барои гуноҳҳои мо мувофиқи Навиштаҳо мурд, ва дафн карда шуд, ва дар рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо эҳё шуд. (1 Қӯринтиён 15:3-4)
Дар 1 Қӯринтиён 15:3-4, тамоми боб, мо чизи дигари муҳимро барои масеҳият меомӯзем. Паёми Инҷил ин аст, ки «Масеҳ барои гуноҳҳои мо мувофиқи Навиштаҳо мурд, ва дафн карда шуд, ва дар рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо эҳё шуд». Бе эҳё, кори наҷот комил нест. Агар мо Инҷилро мавъиза кунем ва Масеҳро дар Салиб гузорем, Инҷил комил нест! Агар мо Инҷилро мавъиза кунем ва Масеҳро дар қабр гузорем, Инҷил комил нест! «Масеҳ барои гуноҳҳои мо мувофиқи Навиштаҳо мурд, ва дафн карда шуд, ва дар рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо эҳё шуд».
Аммо ман мехоҳам каме ба он таваҷҷӯҳ кунам, ки мо чӣ гуна Масеҳ дорем. Ман мехоҳам, ки мо ин Марди муборакро дар эҳё бубинем, чунон ки шогирдон Ӯро пас аз он рӯзи сеюм, ки Ӯ аз байни мурдагон пирӯзмандона эҳё шуд, диданд!
Масеҳи Зинда
Аввалан, мо Масеҳи Зинда дорем! Дар Ваҳй 1:18, Худованди мо метавонист бигӯяд: «Ман ҳамонам, ки зиндаам ва мурда будам, ва инак, Ман то абад зиндаам. Омин. Ва Ман калидҳои Ҳодис ва Маргро дорам». Ӯ дигар дар Салиб азоб намекашад, ва Ӯ дар қабр нест. Сари Ӯ, ки як вақтҳо бо тоҷи хор олуда ва латукӯб шуда буд, ҳоло дар ҷалоли шахсияти Ӯ медурахшад, бо ҳаёти ҷовидонӣ нур мепошад. Ҳамчун пайравони Исои Масеҳ, мо Масеҳи зинда дорем!
Масеҳи Ғолиб
Мо инчунин Масеҳи Ғолиб дорем! Шайтон бадтарин кори худро карда буд. Инсон тамоми кӯшиши худро карда буд, то Ӯро дар қабр асир нигоҳ дорад! Аммо «Ӯ аз қабр бо ғалабаи бузург бар душманонаш эҳё шуд, Ӯ аз қаламрави торикӣ Ғолиб эҳё шуд, ва Ӯ то абад бо муқаддасони Худ ҳукмронӣ мекунад. Ӯ эҳё шуд, Ӯ эҳё шуд, Ҳаллелуё! Масеҳ эҳё шуд!» Ӯ аз қабр гузашт, бе он ки санги бузургро дур кунад. Санг дур карда шуд, то исбот кунад, ки Ӯ дар ин ҷо нест. Ӯ эҳё шудааст! Ва ҳоло Ӯ интизор аст. Дар Ибриён 10:12-13 мо мехонем: «Аммо ин Мард, пас аз он ки як қурбонӣ барои гуноҳҳо то абад пешкаш кард, дар дасти рости Худо нишаст, аз он вақт интизор аст, то душманонаш зери пои Ӯ қарор гиранд». Ӯ Масеҳи Ғолиб аст!
Масеҳи ғамхор
Ӯ Масеҳи ғамхор аст. Дар Юҳанно 20:15, Ӯ ба Марями Маҷдалия зоҳир мешавад. Дили ӯ шикастааст. Вақте ки фариштагон аз ӯ мепурсанд, ки чаро гиря мекунӣ, ӯ ҷавоб медиҳад, зеро «онҳо Худованди маро бурдаанд, ва ман намедонам, ки Ӯро куҷо гузоштаанд». Аммо баъд ӯ рӯ овард ва Худовандро дид. Аммо ӯ гумон кард, ки Ӯ боғбон аст. Ва вақте ки Ӯ аз ӯ пурсид, ки чаро гиря мекунад, меҳри дили ӯ аён аст: «Ҷаноб, агар шумо Ӯро бурда бошед, ба ман бигӯед, ки Ӯро куҷо гузоштаед, ва ман Ӯро мебарам». Бо оҳанги нарм ва ғамхор, Худованди мо ҷавоб медиҳад: «Марям!» Чӯпони нек гӯсфандони Худро бо ном мехонад! Масеҳи эҳёшуда ӯро бо ном мехонад! Ин саҳнаи таъсирбахш дар давоми он чил рӯз борҳо такрор шуд. Дар бораи ду нафар дар роҳи Эммаус дар Луқо 24 фикр кунед. Дар бораи он фикр кунед, ки Ӯ чӣ гуна ба Петруси аз имон баргашта дар Юҳанно 21 зоҳир мешавад. Ӯ худро ба онҳо ҳамчун ҳамсафари ғамхор, Машваратчии аҷиб ва Худои тавоно нишон медиҳад!
Масеҳи тавоно
Мо инчунин Ӯро дар Матто 28:18 ҳамчун Масеҳи тавоно мебинем. Ҳамоне, ки метавонист бигӯяд: «Ҳамаи қудрат дар осмон ва дар замин ба Ман дода шудааст». Ҳамон касе, ки Петрус дар рӯзи Пантикост метавонист бигӯяд: «Бинобар ин, бигзор тамоми хонадони Исроил бо итминон бидонанд, ки Худо ин Исоро, ки шумо салиб кашидед, ҳам Худованд ва ҳам Масеҳ гардонидааст» (Аъмол 2:36). Ҳамон касе, ки ҳамчун Барра китобро нигоҳ медорад ва мӯҳрҳои довариро мекушояд (Ваҳй 5). Дар бораи ин кас, Павлус барои муқаддасон дар Эфсӯс дуо мекунад: «чашмони фаҳмиши шумо равшан гардад; то бидонед, ки умеди даъвати Ӯ чист, сарватҳои ҷалоли мероси Ӯ дар муқаддасон чист, ва бузургии бениҳоят қудрати Ӯ нисбат ба мо, ки имон дорем, чист, мувофиқи кори қудрати тавонои Ӯ, ки Ӯ дар Масеҳ кор кард, вақте ки Ӯро аз мурдагон эҳё кард ва Ӯро дар дасти рости Худ дар ҷойҳои осмонӣ нишонд, хеле болотар аз ҳар як сарварӣ ва қудрат ва тавоноӣ ва ҳукмронӣ, ва ҳар номе, ки ном бурда мешавад, на танҳо дар ин аср, балки дар он чизе, ки меояд. Ва Ӯ ҳама чизро зери пои Худ гузошт, ва Ӯро сарвари ҳама чиз ба калисо дод, ки бадани Ӯст, пуррагии Ӯ, ки ҳама чизро дар ҳама чиз пур мекунад» (Эфсӯсиён 1:18-23). Ин ҳамон кас «метавонад аз ҳама чизе, ки мо мепурсем ё фикр мекунем, бениҳоят фаровонтар кор кунад, мувофиқи қудрате, ки дар мо кор мекунад, ба Ӯ ҷалол дар калисо ба воситаи Исои Масеҳ ба ҳама наслҳо, то абад ва абад. Омин» (Эфсӯсиён 3:20-21).
Масеҳи меҳрубон
Ӯ Масеҳи меҳрубон аст. Мо баъзе аз инро дар Юҳанно 20 дидем, вақте ки Ӯ ба Марям зоҳир шуд. Мо ҳамдардӣ ва муҳаббати Ӯро дидем. Ва боз, мо онро бо тарзе мебинем, ки Ӯ Петрусро дар Юҳанно 21 барқарор мекунад. «Вақте ки онҳо наҳорӣ хӯрданд, Исо ба Шимъӯн Петрус гуфт: «Шимъӯн, писари Юнус, оё ту Маро аз инҳо бештар дӯст медорӣ?» Ӯ ба Ӯ гуфт: «Бале, Худованд; Ту медонӣ, ки ман Туро дӯст медорам». Ӯ ба ӯ гуфт: «Барраҳои Маро бихӯрон». Ӯ бори дуюм ба ӯ гуфт: «Шимъӯн, писари Юнус, оё ту Маро дӯст медорӣ?» Ӯ ба Ӯ гуфт: «Бале, Худованд; Ту медонӣ, ки ман Туро дӯст медорам». Ӯ ба ӯ гуфт: «Гӯсфандони Маро нигоҳубин кун». Ӯ бори сеюм ба ӯ гуфт: «Шимъӯн, писари Юнус, оё ту Маро дӯст медорӣ?» Петрус ғамгин шуд, зеро Ӯ бори сеюм ба ӯ гуфт: «Оё ту Маро дӯст медорӣ?» Ва ӯ ба Ӯ гуфт: «Худованд, Ту ҳама чизро медонӣ; Ту медонӣ, ки ман Туро дӯст медорам». Исо ба ӯ гуфт: «Гӯсфандони Маро бихӯрон. Ба ростӣ, ба шумо мегӯям, вақте ки шумо ҷавонтар будед, худро мебастед ва ба ҳар куҷое, ки мехостед, мерафтед; аммо вақте ки шумо пир мешавед, дастҳои худро дароз мекунед, ва дигаре шуморо мебандад ва ба ҷое, ки намехоҳед, мебарад». Инро Ӯ гуфт, ки бо чӣ марг Худоро ҷалол медиҳад. Ва вақте ки Ӯ инро гуфт, ба ӯ гуфт: «Маро пайравӣ кун» (Юҳанно 21:15-19).
Масеҳи ҷисмонӣ
Ӯ Масеҳи ҷисмонӣ буд. Ӯ арвоҳ набуд. Ӯ бадани ҷисмонӣ, бадани ҷалолнок дошт! Ӯ метавонист дар Луқо 24:39 бигӯяд: «Ба дастҳо ва пойҳои Ман нигаред, ки ин худи Ман ҳастам. Маро ламс кунед ва бубинед, зеро рӯҳ гӯшт ва устухон надорад, чунон ки шумо мебинед, ки Ман дорам». «Аммо дар ҳоле ки онҳо аз шодӣ ҳанӯз бовар намекарданд ва ҳайрон буданд, Ӯ ба онҳо гуфт: «Оё шумо дар ин ҷо ягон хӯрок доред» (Луқо 24:41)? Ӯ метавонист ба Томас бигӯяд, ки гуфта буд: «Агар ман дар дастҳои Ӯ осори мехҳоро набинам, ва ангушти худро ба осори мехҳо нагузорам, ва дасти худро ба паҳлӯи Ӯ нагузорам, ман бовар намекунам», Ӯ метавонист: «Ангушти худро ба ин ҷо биёр, ва ба дастҳои Ман нигар; ва дасти худро ба ин ҷо биёр, ва онро ба паҳлӯи Ман гузор. Беимон набош, балки имондор бош». Аммо ба ҳар яки мо, Ӯ мегуфт: «Хушо онҳое, ки надидаанд ва бовар кардаанд» (Юҳанно 20).
Масеҳи ҳамеша ҳузурдошта
Ниҳоят, Ӯ Масеҳи ҳамеша ҳузурдошта аст. Дар он чизе, ки Комиссияи Бузург номида мешавад, Ӯ гуфт: «Ҳамаи қудрат дар осмон ва дар замин ба Ман дода шудааст. Пас биравед ва шогирдони ҳамаи миллатҳоро созед, онҳоро ба исми Падар ва Писар ва Рӯҳулқудс таъмид диҳед, ба онҳо таълим диҳед, ки ҳама чизеро, ки Ман ба шумо амр кардаам, риоя кунанд; ва инак, Ман ҳамеша бо шумо ҳастам, то охири замон». Ибриён 13:5 ба мо хотиррасон мекунад, ки Ӯ ҳеҷ гоҳ моро тарк намекунад ва аз мо даст намекашад.
Дар бораи он фикр кунед, эй маҳбубон. Худованд Исои Масеҳ Наҷотдиҳандаи мурда нест. Ӯ Масеҳи зинда, ғолиб, ғамхор, тавоно, меҳрубон, ҷисмонӣ ва ҳамеша ҳузурдошта аст. Ин Масеҳи ман ва Масеҳи шумост! Ҳаллелуё, чӣ Наҷотдиҳандае!
Умедворам, ки шумо метавонед бо нависандаи гимн бигӯед,
Ман ба Наҷотдиҳандаи эҳёшуда хидмат мекунам, Ӯ имрӯз дар ҷаҳон аст. Ман медонам, ки Ӯ зинда аст, ҳар чӣ одамон бигӯянд. Ман дасти раҳмати Ӯро мебинам, овози шодии Ӯро мешунавам Ва маҳз вақте ки ба Ӯ ниёз дорам, Ӯ ҳамеша наздик аст.
Дар тамоми ҷаҳони атрофам ман ғамхории меҳрубононаи Ӯро мебинам Ва гарчанде ки дилам хаста мешавад, ман ҳеҷ гоҳ ноумед намешавам. Ман медонам, ки Ӯ аз тамоми тӯфони сахт роҳнамоӣ мекунад. Рӯзи наздик шудани Ӯ ниҳоят фаро хоҳад расид
Шодӣ кунед, шодӣ кунед, эй масеҳӣ, овози худро баланд кунед ва суруд хонед Ҳаллелуёҳои абадӣ ба Исои Масеҳ Подшоҳ! Умеди ҳамаи онҳое, ки Ӯро меҷӯянд, кӯмаки ҳамаи онҳое, ки Ӯро меёбанд. Ҳеҷ каси дигар ин қадар меҳрубон, ин қадар нек ва меҳрубон нест.
Ӯ зинда аст, Ӯ зинда аст, Исои Масеҳ имрӯз зинда аст! Ӯ бо ман роҳ меравад ва бо ман дар роҳи танг сӯҳбат мекунад. Ӯ зинда аст, Ӯ зинда аст, то наҷот бахшад! Шумо аз ман мепурсед, ки ман чӣ гуна медонам, ки Ӯ зинда аст. Ӯ дар дили ман зинда аст.
