Салом ва хуш омадед ба ин видеои нав дар мавзӯи дуо. Имрӯз ман мехоҳам як оятро аз Яъқуб боби 5, ояти 16 бихонам.
Барои якдигар дуо кунед. Дуои самимӣ ва пурқуввати одами одилона қудрати бузург дорад. (Яъқуб 5:16)
Худо мехоҳад, ки мо барои якдигар дуо кунем. Ин як нуқтаи хеле муҳим аст ва дар робита ба ин, Худо мегӯяд: «Дуои самимӣ ва пурқуввати одами одилона қудрати бузург дорад.» Ин маънои онро дорад, ки он мӯҳри баракати Худоро дорад.
Баъзан Худо одамонро дар хизмат якҷоя кардааст ва ин як имтиёзи бузург аст. Худованд Исо шогирдони худро ду-ду фиристод ва баъдтар дар китоби Аъмол мехонем, ки масалан, Павлус ва Барнаббо, Павлус ва Сило, ҳарду якҷоя сафар мекарданд.
Ду нафар аз як нафар беҳтаранд, зеро онҳо барои меҳнати худ мукофоти хуб доранд. (Воиз 4:9)
Агар мо якҷоя ба Худованд хизмат кунем, мо метавонем барои якдигар дуо кунем ва ин як чизи аҷиб аст, зеро он баракати Худоро ба кор меорад. Худо имонро қадр мекунад ва имон Худоро қадр мекунад.
Қиссаи Д.Л. Муди
Имрӯз ман мехоҳам шуморо бо қиссае аз ҳаёти Д.Л. Муди рӯҳбаланд кунам. Д.Л. Муди як воиз буд, ки Худованд ӯро дар Иёлоти Муттаҳида ва дигар қисматҳои ҷаҳон ба таври пурқувват истифода бурд, аммо як рӯз дар ҳаёти худ, ӯ ба аҳамияти дуо пай бурд ва ин воқеан ҳаёти ӯро тағйир дод.
Ман мехоҳам аз тарҷумаи ҳоли ӯ бихонам. Ҷаноби Муди на танҳо дар Чикаго банд буд, балки дар аввали ҳаёти миссионерии худ, ӯро барои суханронӣ дар анҷуманҳои хурди Мактаби якшанбе даъват карданд. Як бор ӯро ба ҷое дар Иллинойс даъват карданд ва ӯро котиби Ассотсиатсияи масеҳӣ ҳамроҳӣ мекард. Онҳо низ барои суханронӣ эълон шуда буданд. Котиб, баъдтар дар бораи он суханронӣ карда, гуфт: «Агар ду нафари камбағал ягон бор тарсида бошанд, он Муди ва ман будем.»
Онҳо тақрибан соати дуи субҳ ба макони таъиншуда расиданд, хеле барвақт барои нишастан ва хеле дер барои хоб рафтан, аммо онҳо тасмим гирифтанд, ки тамоми вақти додашударо дар дуо гузаронанд. Дар давоми боқимондаи шаб, онҳо аз Худо қудрат ва роҳнамоӣ талаб карданд. Пеш аз он ки соати суханронии онҳо фаро расад, ҷаноби Муди истифодаи як синфхонаи мактаби давлатиро, ки хеле наздик ба макони вохӯрии калонтар буд, таъмин кард. Вақте пурсиданд, ки ӯ бо он чӣ кор кардан мехоҳад, ӯ гуфт: «Ман онро барои вохӯрии пурсиш мехоҳам.»
Ҳардуи ин ҷавонон бояд суханронӣ мекарданд ва ҳар яке розӣ шуд, ки ҳангоми суханронии дигарӣ, ӯ барои ӯ дуо хоҳад кард. Вақте ки ҷаноби Муди эълон шуд, ӯ бо қудрати бузург суханронӣ кард. Ӯ ба онҳо ниёз ба Масеҳро барои кӯмак ба онҳо ҳамчун муаллимони Мактаби якшанбе тасвир кард, ба онҳо гуфт, ки кори худро бепарвоёна иҷро кардан гуноҳи даҳшатнок аст ва пас аз як соат суханронӣ, ҳамаи онҳоеро, ки мехостанд бо ӯ вохӯранд ва Масеҳро бишносанд, даъват кард, ки бо ӯ ба синфхонаи ҳамсоя биёянд, ки дар он ҷо шумораи зиёди одамон кӯмак гирифтанд. Ин оғози рӯҳи васеъи эҳё буд, аммо инчунин оғози ҳаёти нав барои ҷаноби Муди буд.
Чӣ қадар рӯҳбаландӣ барои дуо кардан барои якдигар! Бисёре аз одамон дар таърихи калисо ба зарурати дуо барои хизмати худ пай бурдаанд. Дар бораи Ҷорҷ Уайтфилд фикр кунед. Ҷорҷ Уайтфилд, вақте ки ӯ дар сафар буд, борҳо ӯро як бародари номаълум ҳамроҳӣ мекард, ки махсус бо ӯ меомад, то барои хизмати ӯ дуо кунад. Ва Ҷорҷ Уайтфилд мутмаин буд, ки аксари баракате, ки Худо ба хизмати ӯ додааст, тавассути дуое, ки пинҳонӣ тавассути ин бародар сурат гирифтааст, ба даст омадааст.
Пас, биёед рӯҳбаланд шавем, ки барои якдигар дуо кунем ва барои хизмате, ки Худо ба мо супурдааст, дуо кунем. Худо бешубҳа ин гуна муносибатро баракат хоҳад дод, агар ӯ бубинад, ки мо каломи ӯро пайравӣ мекунем, ба ваъдаи ӯ дар Яъқуб боби 5, ояти 16 такя мекунем, ки дар он гуфта шудааст:
Барои якдигар дуо кунед. Дуои самимӣ ва пурқуввати одами одилона қудрати бузург дорад. (Яъқуб 5:16)
Биёед Худовандро санҷем.
